ALMANAK ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

  ΕΝΑ  ΣΥΝΘΕΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΠ.ΒΡΑΧΙΟΛΙΔΗ

ΕΝ» ΕΞΕΛΙΞΕΙ.

Παρακαλούνται οι έχοντες και κατέχοντες στοιχεία για δημοσιογράφους του χθες και του σήμερα  να στέλνουν το υλικό τους, στην pressliberty@gmail.com. Ευχαριστούμε… 

Πρόκειται για πολύτιμο έργο, που μετά την επεξεργασία του ,θα εκδοθεί και σε τόμο!

Ας μην εκπλαγεί  ο αναγνώστης με τις ατέλειες (αισθητικές κυρίως )που θα συνατήσει εδώ. Η μεταφορά από αρχείο σε αρχείο τα έχει αυτά.

Οι ανθολογούμενοι, ούτε αλφαβητικά, ούτε χρονολογικά, ούτε αξιολογικά ασφαλώς παρουσιάζονται εδώ.. Μπαίνουν απλά σκόρπια , κι όπως φθάνουν τα στοιχεία σε μας.. Η ταξινόμηση θα γίνει σε άλλη φάση. Ούτε φυσικά να απορήσετε  διότι οι τίτλοι αλλού είναι μεγάλοι κι αλλού μικροί… Δεν συμβαίνει τίποτε .. Απλώς είναι καμώματα των υπολογιστών μας… Είπαμε σιγά-σιγά όλα θα κωδικοποιηθούν…εν τάξει ..ορθόδοξο!

Όλγα ΤρέμηΗ Όλγα Τρέμη είναι ελληνίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια ειδήσεων.

Γενννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου του 1951. H καταγωγή της είναι από τη Λάρισα. Σπούδασε στο Οικονομικό της Νομικής και συμμετείχε στην κατάληψη της Νομικής την εποχή της δικτατορίας. Το 1975 παράλληλα με τις σπουδές, ξεκίνησε να εργάζεται στην εφημερίδα Ριζοσπάστης. Συνέχισε στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία, Το Βήμα, Ελεύθερος Τύπος και Έθνος.

Το 1989 παρουσίασε τις πρώτες πολιτικές εκπομπές στην κρατική τηλεόραση μαζί με την Έλλη Στάη. Το 1990 εργάστηκε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Flash, ΑΝΤ1 radio και Αθήνα 984 παρουσιάζοντας σε όλες το μεσημβρινό μαγκαζίνο. Έχει, επίσης, παρουσιάσει ενημερωτικές εκπομπές στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΑΝΤ1, Star Channel και Mega. Από το καλοκαίρι του 2004 παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στο Mega Channel.

Ήταν νυμφευεμένη με τον Θοδωρή Καλούδη, που ήταν διευθυντής εφημερίδων. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με το διευθυντή ειδήσεων του Mega Channel Χρήστο Παναγιωτόπουλο και έχουν ένα γιο, τον Αλέξανδρο.

Σήμερα σύζυγός της είναι ο Νίκος Νικητέας. Είναι χειρουργός της Β’ Χειρουργικής Κλινικής του Λαϊκού Νοσοκομείου και επίκουρος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Γεννήθηκε το 1965 και έχει έναν γάμο ακόμη στο ενεργητικό του, από τον οποίο απέκτησε μια κόρη και ένα γιο.

Έλλη Στάη

Η Έλλη Στάη γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1954 στην Αθήνα. Είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια ειδήσεων.

Η καταγωγή της είναι από τη Λευκάδα. Είναι απόφοιτη του Αρσακείου. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία. Για λίγο διάστημα άσκησε κανονικά τη δικηγορία. Ξεκίνησε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Αυγή, Μεσημβρινή και Ακρόπολη. Εκεί έκανε και το πρώτο της πρωτοσέλιδο, εξασφαλίζοντας αποκλειστική συνέντευξη από τον «μύθο» της Fiat Τζιάνι Ανιέλι.

Την τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ παρουσιάζοντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων μαζί με τον Τέρενς Κουΐκ μέχρι το 1989. Έχει συνεργαστεί με το ραδιόφωνο του Flash ως ανταποκρίτρια για ευρωπαϊκά θέματα στις Βρυξέλλες και τον Αθήνα 9,84.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1993 συνεργάστηκε με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ παρουσιάζοντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων. Πρώτη η Έλλη Στάη μαζί με τον δημοσιογράφο Σταμάτη Μαλέλη, εγκαινίασε στην ελληνική τηλέοραση τα «τηλεοπτικά παράθυρα» στα δελτία ειδήσεων. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το Mega Channel παρουσιάζοντας την ενημερωτική εκπομπή «Ελλήσποντος». Για 2 χρόνια εργάστηκε στο Star Channel παρουσιάζοντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων.

Από το 1999 παρουσίαζε στον ΑΝΤ1 την εκπομπή «Με τα μάτια της Έλλης». Παράλληλα εργάστηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό Flash ως παραγωγός της εκπομπής «Ελλιγμοί».

Για 3 χρόνια είχε αναλάβει και την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ΑΝΤ1. Από τις 11 Σεπτεμβρίου 2006, έως και τις 3 Οκτωβρίου 2006, το παρουσίαζε από κοινού με τον δημοσιογράφο Νίκο Ευαγγελάτο. Στις 4 Οκτωβρίου 2006 η δημοσιογράφος υπέβαλε την παραίτησή της από τον ΑΝΤ1.

Από τον Φεβρουάριο ως τον Ιούνιο του 2007 η Έλλη Στάη «επέστρεψε» στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel ως βασικό μέλος των δημοσιογράφων / σχολιαστών του κεντρικού δελτίου ειδήσεων (με την Όλγα Τρέμη) καθώς και με εβδομαδιαία πολιτική/ενημερωτική εκπομπή με τίτλο «Έλλη».

Από τις 20 Ιουλίου 2007 η Έλλη Στάη ανήκει επίσημα στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha tv και από τις 28 Ιανουαρίου μέχρι και το καλοκαίρι του 2008 ήταν η κεντρική παρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων.Στο συμβόλαιο της περιλαμβάνεται και η παρουσίαση της εβδομαδιαίας εκπομπής «PERSONA GRATA» που προβαλλόταν κάθε Δευτέρα τα μεσάνυχτα αλλά διεκόπη λόγω υποχρεώσεων για το κεντρικό δελτίο ειδήσεων.

Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά «Diva» και «Penthouse» και την εφημερίδα «Επενδυτής».

Η Έλλη Στάη, κόρη του βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Μάρκου Τσαρλαμπά, είναι το γένος Τσαρλαμπά. Ο τελευταίος ήταν απόγονος του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ήρωα της Επανάστασης του 1821. Η πρόγονος της δε Ακριβή Τσαρλαμπά ήταν σύζυγος του Ανδρέα Ανδρούτσου και μητέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Η μητέρα της Έλλης Στάη, Ρενέ Τσαρλαμπά, έχει διατελέσει διευθύντρια πολιτικών γραφείων μεταξύ των οποίων και του Αναστάσιου Πεπονή. Έχει έναν αδελφό τον Μάρκο.

Το επίθετο «Στάη» κράτησε από τον πρώτο της γάμο με τον δικηγόρο Νίκο Στάη. Από τον δεύτερο γάμο της με τον δημοσιογράφο Δημήτρη Κατσίμη απέκτησε ένα γιο, τον Μάρκο (30 Ιουλίου 1984).

Από τις 17 Απριλίου του 2000 και για εφτά χρόνια ήταν παντρεμένη (με πολιτικό γάμο στο Δημαρχείο της Αθήνας υπό τον τότε Δήμαρχο Δημήτρη Αβραμόπουλο και κουμπάρα την Ελένη Κόκκαλη) με τον πρώην διοικητή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και πρώην Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Στέλιο Παναγόπουλο με τον οποίο χώρισε το Νοέμβριο του 2006.

Σύζυγος της είναι ο επιχειρηματίας Μιχάλης Γουλανδρής (πρώην σύντροφος της δημοσιογράφου Όλγας Τρέμη) με τον οποίο παντρευτήκαν στις 5 Ιουνίου του 2008 στο Δημαρχείο Βουλιαγμένης σε στενό οικογενειακό κύκλο

Ναταλία Γερμανού

Η Ναταλία Γερμανού είναι Ελληνίδα ραδιοφωνική παραγωγός, δημοσιογράφος και στιχουργός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Η καταγωγή της είναι από τη Μυτιλήνη, και είναι κόρη του δημοσιογράφου και συγγραφέα Φρέντυ Γερμανού και της Εριέττας Μαυρουδή. Εξαιτίας του διαζυγίου των γονιών της μεγάλωσε με τη γιαγιά της Ελένη.

Τελείωσε το Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας στην Αθήνα και αμέσως μετά γίνεται δεκτή στο Orlando University of Florida, με σκοπό να ζήσει εκεί πέντε χρόνια, τελειοποιώντας τις σπουδές της στη δημοσιογραφία. Tελικά αποφάσισε πως είναι καλύτερο να αρχίσει να εργάζεται. Ξεκίνησε την καριέρα της ως δημοσιογράφος στα περιοδικά «Ένα» , «Και», και στην εφημερίδα «24 ώρες». Για πολλά χρόνια είχε τη μόνιμη στήλη «Σχεδόν ανώδυνα», στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Τηλέραμα».

Τον Οκτώβριο του 1988 ξεκίνησε την καριέρα της στο ραδιόφωνο του νεοσύστατου Sky με την εκπομπή «Club Sandwich», μαζί με τον δημοσιογράφο Προκόπη Δούκα και παραγωγό την Ελένη Μαβίλη.

Στη συνέχεια εργάστηκε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση του ANT1 όπου συνεχίστηκε η εκπομπή «Club Sandwich». Εργάστηκε ως ραδιοφωνική παραγωγός στον Αθήνα 9.84 και Sfera FM στον οποίο διετέλεσε και διευθύντρια.

Παράλληλα με το ραδιόφωνο παρουσίασε και τηλεοπτικές μουσικές εκπομπές. Για δέκα χρόνια παρουσίαζε στο Mega Channel την εκπομπή «Mega Star». Στη συνέχεια ήταν η πρώτη παρουσιάστρια του «Fame Story» , και ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του μουσικού ριάλιτι «Dream Show the music». Την σεζόν 2007-2008 ανέλαβε την παρουσίαση της νέας έκδοσης του τηλεπαιχνιδιού-σόου Ραντεβού στα τυφλά. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε το πρωινό ψυχαγωγικό πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου με τίτλο Μες στη καλή χαρά.

Έχει γράψει στίχους για Έλληνες καλλιτέχνες, όπως η Άννα Βίσση. Λάμπης Λιβιεράτος, Δέσποινα Βανδή, Έλενα Παπαρίζου, Σάκη Ρουβά, Μαντώ κα. Στο ενεργητικό της έχει πάνω από 30 πλατινένιους και 45 χρυσούς δίσκους.

Μαζί με τον Χρήστο Δάντη έγραψε το τραγούδι «My number one» το οποίο ερμήνευσε η Έλενα Παπαρίζου στον διαγωνισμό της Eurovision το 2005 για λογαριασμό της Ελλάδας κατακτώντας την πρώτη θέση. Έχει κάνει ένα γάμο (Οκτώβριος 1998) με τον τραγουδιστή Πέτρο Ίμβριο, με τον οποίο χώρισε το 2002


Τατιάνα ΣτεφανίδουΔημοσιογράφος. 
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Απριλίου του 1970.Ε
Είναι απόφοιτη του Αρσάκειου. Έχει σπουδάσει στο School of Arts στο Αμβούργο στο Εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών του τηλεοπτικού σταθμού ΑΝΤ1. Ως δημοσιογράφος ξεκίνησε την καριέρα της στην ΕΡΤ, στο Τμήμα Εξωτερικών Ειδήσεων και παράλληλα παρουσίαζε δελτία ειδήσεων. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Απογευματινή.

Στη συνέχεια εργάστηκε στον ΑΝΤ1 παρουσιάζοντας δελτία ειδήσεων δίπλα στον Τέρενς Κουΐκ. Παράλληλα ήταν συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Παπαδάκη στην εκπομπή Καλημέρα Ελλάδα. Έπειτα συνεργάστηκε με τους τηλεοπτικούς σταθμούς Alpha TV, Tempo TV και Alter Channel, παρουσιάζοντας τις κουτσομπολίστικες εκπομπές Γυάλινος τοίχος, Φύλλο και φτερό και Αποκλειστικά αντίστοιχα.

Στη συνέχεια συνεργάστηκε και πάλι με τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 παρουσιάζοντας για 2 χρόνια την κουτσομπολίστικη εκπομπή Αποκάλυψη τώρα. Από τον Σεπτέμβριο του 2006 παρουσιάζει στον ΑΝΤ1 την εκπομπή Αξίζει να το δεις.

Μέχρι στιγμής έχει παρουσιάσει το μουσικό ριάλιτι παιχνίδι «Fame Story 3» και το ριάλιτι παιχνίδι «Big mother/brother». Επίσης έχει παρουσιάσει δύο συνεχείς χρονιές τα Καλλιστεία του ΑΝΤ1. Το συμβόλαιο της με τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 λήγει το 2010.

Έχει κάνει ένα γάμο το 1995 με τον επιχειρηματία Παναγιώτη Σταυρόπουλο από τον οποίο πήρε διαζύγιο το 2002.

Είναι παντρεμένη από το 2003 με τον επίσης δημοσιογράφο Νίκο Ευαγγελάτο με τον οποίο γνωρίστηκαν σε ένα ραδιομαραθώνιο της Unicef ( Απρίλιος 1998). Έχουν ένα γιο, τον Νικόλα (1999) και μία κόρη, τη Λυδία (2004). Η Τατιάνα Στεφανίδου είναι κόρη του παλαίμαχου καλαθοσφαιριστή του Πανελληνίου, Μίμη Στεφανίδη. Ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με το μπαλέτο και έκανε σπουδές στη Γερμανία.

Τέρενς Κουίκ

Ο Τέρενς Κουίκ, του Φιλίππου, είναι Έλληνας δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1947. Σπούδασε στη Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή, για ένα χρόνο, και είναι απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου. Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές και έχει τρία παιδιά (γιος του ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Κουίκ).

Επαγγελματική πορεία

Από το 1966 εργάσθηκε στις εφημερίδες «Έθνος», «Φως των Σπορ», «Σημερινά» και ως ανταποκριτής στην Αθήνα της εφημερίδας «The Sun». Ο Τέρενς Κουίκ για πολλά χρόνια παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στην κρατική τηλεόραση της ΕΡΤ. Το 1976 ανέλαβε εξ ολοκλήρου την οργάνωση του καναλιού ΕΤ3 στη Θεσσαλονίκη. Μέχρι το 1989 που παραιτήθηκε παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων μαζί με τις Λιάνα Κανέλλη, Εύη Δεμίρη, Έλλη Στάη και τους Αντώνη Ζησιμάτο, Κώστα Σερέζη, Νάσο Αθανασίου, Αλέξανδρο Αντωνόπουλο κ.α.. Στη συνέχεια παρουσίαζε για περίπου δέκα χρόνια το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 με συμπαρουσιάστριες τη Νανά Παλαιτσάκη, τη Σοφία Τσιλιγιάννη, την Τατιάνα Στεφανίδου, τη Λιάνα Κανέλλη κ.ά. Την άνοιξη του 1992 και για τα επόμενα 2 χρόνια παρουσίαζε την εβδομαδιαία εκπομπή «Απόψε με τον Τέρενς Κουίκ» στην βραδινή ζώνη με προσκεκλημένους απ’όλα τα στερεώματα και μετά από 1 χρόνο είχε την επιμέλεια και παρουσίαση της εκπομπής Μαζί την Κυριακή στη μεσημεριανή ζώνη. Παράλληλα εργάστηκε και στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 παρουσιάζοντας την καθημερινή ενημερωτική εκπομπή «Πρωινή γραμμή». Στη συνέχεια παρουσίαζε καθημερινή πρωινή ενημερωτική εκπομπή στο Star Channel. Ακολούθησε η καθημερινή εμφάνιση του με την εκπομπή Καλημέρα με τον Τέρενς στον τηλεοπτικό σταθμό Alter Channel. Σήμερα στη Θεσσαλονίκη και από το κανάλι της ΕΤ3 παρουσιάζει για δεύτερη φορά την εκπομπή «Απόψε με τον Τέρενς Κουΐκ» μεταδιδόμενη ανα εβδομάδα με καλεσμένους από τα διάφορα στερεώματα. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες Ελεύθερος, Ελεύθερος Τύπος, Απογευματινή, Βραδυνή, Πρωινή και Ελευθεροτυπία. Σήμερα συνεργάζεται με την εφημερίδα «Χώρα».

Έχει παίξει και στην ταινία Ο αντιφασίστας του 1972 με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά

Λιάνα Κανέλλη

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μάρτη του 1954. Εχει σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, παίρνοντας την ειδικότητα του δικηγόρου και αργότερα την άδεια άσκησης του επαγγέλματος. Μιλάει τρεις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά). Παρά τις νομικές σπουδές της, η επαγγελματική της δραστηριότητα συνδέθηκε με τη δημοσιογραφία. Ηταν πρώτη γυναίκα παρουσιάστρια τηλεοπτικών ειδήσεων, το 1976, στην ΕΤ-1. Η πρώτη, επίσης, διευθύντρια ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού «Τop FM», το 1988. Και ακολούθησε μια μεγάλη και πολύμορφη δημοσιογραφική καριέρα: Ρεπόρτερ «ABC», USA στο Ιράν, 1980. Ειδήσεις τηλεοπτικών σταθμών ΕΤ-1, «Mega», «Ant1», «Sky». Εκπομπές ραδιοφωνικών σταθμών «ΕΡΑ», «Flash», «Sky». Συντάκτρια – συνεργάτιδα εφημερίδων «Απογευματινή», «Νέα», «Βήμα», «Αδέσμευτος Τύπος», περιοδικών «Ταχυδρόμος», «Επίκαιρα», «Τηλέραμα», 1995 – σήμερα. Προσωπικές τηλεοπτικές εκπομπές – σταθμοί: «Ψηλά τα χέρια» «Mega Channel», «Ομιλείτε Ελληνικά» ΕΤ-1, «Λιάνα», «ΑΝΤ – 1», «Εδώ και τώρα» «SKY».
Είναι καθηγήτρια Σημειολογίας των Media στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Εχει γράψει τα παρακάτω βιβλία: «Στοχασμοί» 1971, «Η λειτουργία των όρκων» ποίηση, 1983, «Ρουάντα, ο ρους του κάτω κόσμου», δοκίμιο – ντοκουμέντο.
Είναι, επίσης, μέλος της ΕΣΗΕΑ και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας. Μέλος της UNICEF – μέλος ΔΣ και παραγωγός Tele-Μαραθωνιών, 1993. Δωρητής σώματος. Μέλος Συλλόγου «Φίλων της Μουσικής». Μέλος «Μουσκλέτης».
Έχει τιμηθεί με τις παρακάτω διακρίσεις: Βραβείο «Παύλος Παλαιολόγος». Βραβείο Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Βραβείο «ΙΠΕΚΤΣΙ». Τιμητικές βραβεύσεις από πληθώρα σωματείων για κοινωνική συμμετοχή και συμβολή.
Ερασιτεχνικά απασχολείται με τη ζωγραφική κι έχει παρουσιάσει έργα της σε αρκετές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις από το 1968, ενώ συμμετείχε και στη δημιουργία δύο μουσικών δίσκων

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Πάντειο ΑΣΠΕ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες και στα περιοδικά «Επίκαιρα» και «Ταχυδρόμος». Ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας «Έθνος» κάλυψε τα πολεμικά γεγονότα από τα μέτωπα του Γράμμου, του Λιβάνου, του πολέμου των «Επτά ημερών» στο Ισραήλ και της Κορέας. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έχει γράψει πολλά λογοτεχνικά, ιστορικά και δημοσιογραφικά βιβλία. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος. Τιμήθηκε, επίσης με πολεμικά παράσημα και μετάλλια.   

Ο Γιώργος Καράγιωργας, δημοσιογράφος και συγγραφέας πολλών λογοτεχνικών και ιστορικών βιβλίων, τιμημένος με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, αποφάσισε να εκδώσει αστυνομικό μυθιστόρημα. Θέλοντας να μιλήσει για την υψηλή αθηναϊκή κοινωνία, τον χώρο του πλούτου, βάζει τον αστυνόμο Δημήτρη Ραζή να ερευνήσει τη δολοφονία του επιχειρηματία Στέφανου Πλατή στην έπαυλή του στο Σούνιο. Είναι η αρχή μιας σειράς δολοφονιών και μιας σκοτεινής ιστορίας στην οποία εμπλέκονται μια «νεραϊδόμορφη» γυναίκα, η Στέλλα Ζαρίφη, αρκετοί ύποπτοι, κακοί και καλοί ήρωες, έντιμοι αστυνομικοί. Ατυχώς το μυθιστόρημα θυμίζει το παλιό στυλ της δεκαετίας του ’60 (κατάχρηση επιθέτων, καλολογικά στοιχεία κτλ.) και σε αυτό δεν ανιχνεύονται ούτε πολιτικές ούτε κοινωνικές επισημάνσεις. Μάλλον είναι γραμμένο πριν από αρκετά χρόνια διότι συναντάμε ηλεκτρόφωνα και ενωμοτάρχες της Χωροφυλακής, ενώ οι συναλλαγές γίνονται σε λίρες και υπάρχει αναφορά στον αστέρα του Χόλιγουντ Αλαν Λαντ. Ωστόσο η πλοκή του είναι ενδιαφέρουσα και σε άλλη περίπτωση θα άξιζε τον κόπο η ανάγνωσή του. Σήμερα όμως η αστυνομική λογοτεχνία έχει προχωρήσει σημαντικά και το ερώτημα «ποιος είναι ο δολοφόνος» δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την ύπαρξη ενός παρόμοιου μυθιστορήματος.

«Οταν ήμουν στον ΑΝΤ1 έβλεπα καθημερινά έναν μύθο του ρεπορτάζ της ελληνικής δημοσιογραφίας. Τον Γιώργο Καράγιωργα. Δεν μπορώ να υπολογίσω την ηλικία του, αλλά ήταν πολύ μεγάλος… Να φαντασθείτε ότι είχε καλύψει την πόλεμο της Κορέας. Ο Μίνως Κυριακού τον αγαπούσε και πάντα τον είχε σε διάφορες διοικητικές θέσεις…
Ο Καραγιωργας λοιπόν παλλικαράκι κανονικό… με τα τζούντο του… με τα γρήγορα αυτοκίνητά του… απίστευτος… Με τις ώρες μας έλεγε ιστορίες από πολεμικές ανταποκρίσεις άλλων δεκαετιών. Τον έβλεπες ότι έλαμπε το μάτι του…
Οι παρατηρήσεις του ήταν πάντα εύστοχες και διδακτικές.
Δεν φαντάζεστε πόσες φορές είπα σε διευθυντές φίλους μου…
-Ρε σεις στείλτε τον Καραγιωργα σε μια αποστολή εδώ γύρω… θα κάνει τρομερό ρεπορτάζ… στείλτε τον σε έναν φόνο στην Αττική…
Ολοι με κοιτάγανε γελώντας…

Θέλω λοιπόν να τα δοκιμάσω αυτα τα “παλικαράκια” και τις “μικρούλες” που ασφυκτιούν. Ολοι τους έχουν εκπαιδευθεί στην ευθύνη και αυτό είναι κάτι που λείπει από το ελληνικό διαδίκτυο.»

—————————————–

Ο Ηλίας Δημητρακόπουλος (1928) είναι Έλληνας δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1928 στην Αθήνα και το 1943 φυλακίστηκε από τους Γερμανούς στις φυλακές Αβέρωφ. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε στην εφημερίδα Η Καθημερινήδιαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην επιστροφή του Μακαρίου από το εξωτερικό και στην ήττα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Με το ξέσπασμα της δικτατορίας το 1967, καταφεύγει στηΔανία και στη συνέχεια για τις ΗΠΑ, όπου θα αναπτύξει σημαντική αντιδικτατορική δράση. Αφορμή για να δραπετεύσει από την Ελλάδα στάθηκε η κλήση του από τον Ου Θαντ, γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, προκειμένου να εκπροσωπήσει τον ελληνικό τύπο στο 6ο Διεθνές Συνέδριο του Οργανισμού στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Μετά από αρκετές περιπέτειες η ελληνική κυβέρνηση έδωσε την άδεια για να ταξιδέψει στο εξωτερικό.[1] Εκεί κατόπιν συνεννόησης με τον πρωθυπουργό της Δανίας φυγαδεύθηκε μέσω της δανικής πρεσβείας για τη Δανία.

Στις ΗΠΑ ο Δημητρακόπουλος έγινε πολιτικός σύμβουλος του γερουσιαστή και υποψηφίου προέδρου των ΗΠΑ, Τζορτζ Μαγκόβερν, και προσπάθησε να συντονίσει τον αντιδικτατορικό αγώνα στις ΗΠΑ ερχόμενος σε επαφή με πολλούς αμερικανούς πολιτικούς όπως ο Τεντ Κέννεντυ κ.α.. Ήταν αυτός δε που αποκάλυψε τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον από τον Τομ Πάπας.[1] Για τη δράση του τού αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια, ενώ υπήρξαν σκέψεις ακόμα και για τη δολοφονία του. Στα αρχεία του συμβουλίου Ασφαλείας υπήρχε φάκελος με τον τίτλο Θάνατος του Δημητρακόπουλου σε ελληνικές φυλακές, φάκελος όμως ο οποίος δεν εντοπίστηκε καθώς τον είχε πάρει ο Χένρυ Κίσσινγκερ, φεύγοντας από την εξουσία. Μετά την κατάρρευση της Χούντας επέστρεψε στην Ελλάδα. Για την προσφορά του τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στην ελληνική πρεσβεία στις ΗΠΑ.[2] Παρόντες ήταν ο γερουσιαστής Μαγκόβερν, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ, Σέιμουρ Χερς, Κρίστοφερ Χίτσενς κ.α.[2]

Σήμερα κατοικεί μόνιμα στην Ουάσινγκτον. Έχει συγγράψει το βιβλίο «Η Απειλή Δικτατορίας», το οποίο εκδόθηκε τη δεκαετία του 1960 και τόνιζε τον κίνδυνο επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος. (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

 Νίκος Χατζηνικολάου είναι δημοσιογράφος και παρουσιαστής ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Alter Channel. Γεννήθηκε το 1962 στηνΑλεξανδρούπολη του Έβρου. Ο πατέρας του, Παναγιώτης Χατζηνικολάου, ήταν βουλευτής και υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης με το κόμματης Νέας Δημοκρατίας. Μέχρι τα 16 του χρόνια ζούσε στη Θεσσαλονίκη.

Σπουδές

Το 1980 πέρασε με πανελλήνιες εξετάσεις στην Πάντειο Σχολή Αθηνών και μετακόμισε στην Αθήνα. Στα μαθητικά χρόνια του ήταν γραμματέας της μαθητικής παράταξης της ΝΔ (ΜΑΚΙ) και στα φοιτητικά επικεφαλής της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.[1]. Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του – ήδη ως φοιτητής άρχισε να εργάζεται στην έντυπη δημοσιογραφία.

Επαγγελματική καριέρα

Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του καριέρα στα μέσα της δεκαετίας του 1980, στην εφημερίδα Μεσημβρινή ως φοιτητής. Ασχολήθηκε με πολιτικό ρεπορτάζ και σε νεαρή ηλικία κέρδισε το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση, για την επιτυχία της συνέντευξης του Ευάγγελου Αβέρωφ. Στα ηλεκτρονικά μέσα ξεκίνησε κάνοντας εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84. Από το έτος 1989 εργαζόταν στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Για 12 χρόνια παρουσίαζε την εκπομπή Ενώπιος ενωπίω, παράλληλα με το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού, έως και τον Σεπτέμβριο του 2003, οπότε και παραιτήθηκε μετά από διαφωνία με μεγαλοστελέχη. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες Ακρόπολη της ΚυριακήςΜεσημβρινήΈθνος, όπως και με τα περιοδικά Ένα και Status.

Το έτος 2006 ήταν και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και διευθύνων σύμβουλος του τηλεοπτικού σταθμού Αlpha, όπως και του ραδιοφωνικού σταθμού του ομίλου, «Alpha 98,9». Μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2007, παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του «Alpha» μαζί με την δημοσιογράφο Μάρα Ζαχαρέα. Επίσης είχε αναλάβει δύο ακόμη ενημερωτικές εκπομπές του σταθμού, που λέγονται «Αντιγνωμίες» και «Πρόσωπα». Η εκπομπή «Αντιγνωμίες» περιείχε αναλύσεις επίκαιρων ειδήσεων, κυρίως πολιτικών. Η εκπομπή Πρόσωπαασχολείται με συνεντεύξεις διάσημων και αρκετά καταξιωμένων προσώπων.

Από τον Μάρτιο του 2007 υπέγραψε ετήσιο συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alter Channel για την παρουσίαση του καθημερινού κεντρικού δελτίου ειδήσεων και παράλληλα την ενημερωτική εκπομπή «Πρόσωπο με πρόσωπο». Το 2009 ίδρυσε το ραδιοφωνικό σταθμό «Real Fm» και την εβδομαδιαία εφημερίδα Real News[2].

Φωτεινή Πιπιλή  δημοσιογράφος και σύμβουλος επικοινωνίας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα ρεπόρτερ στην ελληνική τηλεόραση (1973). Με το όνομα Φωτεινή Ανδρέου παρουσίαζε το 1972-73 ρεπορτάζ στην δημοσιογραφική εκπομπή της ΥΕΝΕΔ Σήμερα[1]. Έχει παρουσιάσει πολλές τηλεοπτικές εκπομπές στην δημόσια, ιδιωτική τηλεόραση και έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια δελτίου ειδήσεων στην ΕΡΤ. Παράλληλα με την τηλεοπτική της καριέρα συμμετείχε ενεργά στο Γυναικείο Κίνημα. Έχει συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά ενώ πολύχρονη είναι η καθημερινή ραδιοφωνική παρουσία της στους ραδιοφωνικούς σταθμούς «Αντένα», «Πλάνετ». Έχει τιμηθεί με το βραβείο Μπότση για το καλύτερο τηλεοπτικό ρεπορτάζ και δύο φορές από το Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας με τη «Χρυσή Πένα». Τον Ιούνιο του 2002 ορίστηκε μέλος του διοικητικου συμβουλίου της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων αρμόδια για θέματα επικοινωνίας.

Σεραφείμ Φυντανίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Σεραφείμ Φυντανίδης, του Δημητρίου,

Έλληνας δημοσιογράφος και παλαιότερα διευθυντής σύνταξης εφημερίδων.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στο Περιστέρι τον Μάρτιο του 1937. Το 1960 έλαβε πτυχίο της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ). Αρχικά εργάστηκε στηνεφημερίδα Έθνος ως συντάκτης την περίοδο 1957 – 1968.
Στην περίοδο της Χούντας από το 1968 μέχρι το 1974 εργάστηκε στη Απογευματινή στην αρχή ως υπεύθυνος ύλης και αργότερα ως αρχισυντάκτης.
Από το 1974 μέχρι τον Ιούνιο του 1976 υπήρξε διευθυντής σύνταξης στην Ακρόπολη. Από τον Ιούνιο του 1976 μέχρι τις 27 Απριλίου του 2007, ήταν διευθυντής της απογευματινήςΕλευθεροτυπίας. Από την τελευταία του θέση παραιτήθηκε, κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες, λόγω άρνησής του για περικοπή μισθού του.

Σήμερα είναι συνεργάτης της κρατικής τηλεόρασης και παρουσιαστής εκπομπής. Τελευταία το όνομά του ενεπλάκη σε πίνακα με τους πλέον υπεραμειβόμενους δημοσιογράφους. Είναι μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) και ομιλεί επίσης αγγλικά.

Είναι παντρεμένος και είναι μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου. Διατηρεί εξοχική κατοικία στη Τήνο που επισκέπτεται συχνά.

Νίκος Τσεκούρας

Νίκος Τσεκούρας (19112009) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1911. Έκανε το ντεμπούτο του σαν θεατρικός συγγραφέας, τον Μάιο του 1940 με την κωμωδία «Ανθρωπος είμαι κι εγώ». Μετά από μία μακρά συγγραφική πορεία που περιλάμβανε θεατρικά έργα, κινηματογραφικά σενάρια και συνεργασίες σε περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας πέθανε σε ηλικία 98 ετών τον Μάρτιο του 2009

Βιογραφικά στοιχεία

O Νίκος Τσεκούρας γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1911, από πατέρα ορμώμενο εξ Ευβοίας. Ο πατέρας του, Στυλιανός, πέθανε νωρίς κι ο νεαρός Νίκος αναγκάστηκε να επωμισθεί τις ευθύνες της οικογενειακής βιοτεχνίας παραγωγής αρωματικών σαπουνιών σε ηλικία μόλις 18 ετών – χωρίς να έχει την παραμικρή έφεση. Στο γραφειο της επιχείρησης, αντί να κοιτάζει τους λογαριασμούς, έγραφε ποιήματα.

Ετσι η οικογένεια έχασε το εργοστάσιο και ο Νίκος μπήκε στο δρόμο του: φανατικός φυσιολάτρης, είχε πάρει ήδη τα βουνά, και σε λίγο έγινε εκδότης (!), μαζί με τον Κλεόβουλο Δενδρινό και τον Κώστα Χρηστίδη, του περιοδικού «Εκδρομικά» (το πρωτο φυσιολατρικό-ορειβατικό περιοδικό που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα) και αργότερα του περιοδικού «Καραμπόλα» που κυκλοφορούσε όποτε κατάφερνε η φυσιολατρική παρέα να εξοικονομήσει λίγα χρήματα για το χαρτί!

Η πρώτη του συνεργασία με πληρωμή, όταν εγκατέλειψε το σαπουνάδικο για να γίνει δημοσιογράφος, ηταν για τους «Αθλους του ενωμοτάρχη Φουντοτσάρουχου» (γραφικός τύπος επαρχιακού χωροφύλακα, εμπνευσμένος από τις «ιστορίες του χωριού» του ΣΤΑΜ-ΣΤΑΜ) που δημοσιεύονταν στο περιοδικό ΕΒΔΟΜΑΔΑ, προκαλώντας μεγάλο σπαζοκεφικό ενδιαφέρον.

Η αγάπη του για το θέατρο φάνηκε από πολύ νωρίς. Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του, τα πέρασε στην οδό Κουμουνδούρου ακριβώς απέναντι από την είσοδο των ηθοποιών του Εθνικού Θεάτρου. Οπως γράφει ο ίδιος: «…τα βράδυα, πριν έρθει η ώρα για το κρεβάτι, χάζευα από το παράθυρο μετρώντας τους ηθοποιούς που πήγαιναν για την παράσταση. Και ένα βράδυ, το έσκασα από το σπίτι λάθρα και έκανα το…ντεμπούτο μου στο θέατρο σαν θεατής, δρασκελώντας την αφύλακτη πόρτα των παρασκηνίων. Δεν είδα όμως όλη την παράσταση –παιζόταν το «Φυντανάκι» του Παντελή Χόρν- γιατί συγκινήθηκα τόσο πολύ από το δράμα του γερο-ταχυδρόμου Βεάκη, που άρχισα να κλαίω γοερά, με αποτέλεσμα να με πετάξουν έξω. Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με το θέατρο και με τον Βεάκη, που ύστερα από κάμποσα χρόνια θα γινόταν ο πρωταγωνιστής στο έργο μου «Αν δουλέψεις θα φάς» που με καθιέρωσε σαν θεατρικό συγγραφέα.»

Το ξεκίνημά του για την κατάκτηση της θεατρικής σκηνής έγινε με το πρωτόλειό του «100 Χιλιάρικα». Να πως το έκρινε ο πρύτανις του ελληνικού θεάτρου Γρηγόρης Ξενόπουλος , στα «Αθηναϊκά Νέα», 10/1/1936: «Ενας νέος που δεν εφάνηκε ακόμη στο θέατρο,παρά γράφει με ψευδώνυμο σε διάφορα περιοδικά, ο κ. Ν. Τσεκούρας (Τσεκό) μου έφερε να διαβάσω το πρώτο του θεατρικό έργο Το έλεγε «100 χιλιάρικα». Αρχισα να το διαβάζω δοκιμαστικά και από την πρώτη εικόνα με τράβηξε τόσο, ωστε το τελείωσα την ίδια ημέρα…»

To πρώτο έργο του που ανέβηκε στη σκηνή ήταν το σχολικό δραματάκι «Τα Σουλιωτόπουλα δεν πέθαναν». Η Επιτροπή Βράβευσης Σχολικών Εργων του υπουργείου Παιδείας (Κωστής Μπαστιάς, Λέων Κουκούλας Κωστής Βελμίρας, Γιάννης Λάμψας) του απένειμε το πρώτο βραβείο και από τότε βρίσκεται σε όλες τις σχολικές βιβλιοθήκες και παίζεται στις 25 Μαρτίου από πολλά σχολεία.

Θεατρική καριέρα

Σε ηλικία 28 ετών έκανε το ντεμπούτο του σαν θεατρικός συγγραφέας, τον Μάϊο 1940 με την κωμωδία του «Ανθρωπος είμαι κι εγώ» που ανέβηκε στο θέατρο «Λυρικό», από τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη και Βασίλη Λογοθετίδη. Παίχτηκε μόνον 30 ημέρες, στις παραμονές του πολέμου της Αλβανίας. Ακολούθησε ο «Μαγκούφης» που έκανε πρεμιέρα στις 23/1/41, στο θέατρο «Διάνα», με τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου. Ο συγγραφέας, φαντάρος τότε στη μονάδα προστασίας σιδηροδρόμων, το έγραψε κατά τη διάρκεια τεσσάρων ταξιδιών Αθήνα-Θεσσαλονίκη, μεσα στο τελευταίο ανοικτό βαγόνι, έτοιμος να καταρρίψει με το πολυβόλο του όποιο ιταλικό αεροπλάνο τολμούσε να πλησιάσει.

Το καλυτερο έργο του το έγραψε σε ηλικία 30 ετών. Το «Αν δουλέψεις θα φάς» έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Λυρικό», στις 23/7/1945 από τον θίασο Ενωμένοι Καλλιτέχνες, με τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Κώστα Γιαννίδη σους δυο βασικούς ρόλους. Σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία και ουδέποτε έπαψε να χρησιμοποιείται σαν…σωσίβιο από επαρχιακούς θιάσους. Ο γιός του Βεάκη Γιάννης, αυτοεξόριστος λόγω φρονημάτων σκηνοθέτης, το ανέβασε στη Ρουμανία, και στις αυτάδελφες τότε κομμουνιστικές χώρες Βουλγαρία και Σερβία. Ο Αδαμάντιος Λεμός το ανέβασε στη Νέα Υόρκη για την ελληνική ομογένεια καί τότε λίγο έλλειψε να κάνει την τύχη του ο συγγραφέας: ο ελληνικής καταγωγής μάνατζερ της εταιρείας «Γουώρεν Μπράδερς» ζήτησε τα δικαιώματα του έργου για να γυριστεί ταινία.

Ο συγγραφέας έτρεξε στον Κάρολο Κουν που είχε εγκαταλείψει την έδρα του καθηγητή Αγγλικών στο Κολλέγιο και ξεκινούσε το «Θέατρο Τέχνης». Εκείνος δέχτηκε να κάνει τη μετάφραση στα Αγγλικά και σε ένα μήνα, το «Αν δουλέψεις θα φας», ταξίδευε για την Αμερική με το ταχυδρομείο. Ηταν όμως άτυχο. Οπως γράφει ο συγγραφέας «…το πογκρόμ των αριστερών συγγραφέων, ηθοποιών και γενικά των εργαζομένων στο θέαμα βρισκόταν στο ζενίθ από τον γερουσιαστή Μακάρθι που ειχε αναλάβει τον εξοστρακισμό από τη χώρα της Ελευθερίας κάθε ρέποντα στον αριστερισμό αμερικανό ή αλλοδαπό…» Το έργο είχε παιχτεί από τον γιό του Βεάκη σε κομμουνιστικές χώρες, άρα δενείχε καμία ελπίδα στις ΗΠΑ.

Ακολούθησε ο «Πομπός Ευτυχίας» που έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Ρεξ» στις 8/3/1946, με τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη και πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη. «Κομεντί πλημμυρισμένη ανθρωπιά και τρυφερότητα» το χαρακτήρισε σε χρονογράφημά του στο «Ελεύθερο Βημα» ο Παύλος Παλαιολόγος. Τρία χρόνια αργότερα (30/11/49) ανέβηκε στο θέατρο «Κεντρικό» η κωμωδία «Ο καλός καλό δε βλέπει», από τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη. «Εχει μια τεχνική σπάνια και μιά πλοκή που θυμίζει τον Φεϋντώ», έγραψε ο Αγγελος Τερζάκης, φτασμένος συγγραφέας και εισηγητής, τότε, δραματολογίου στο Εθνικό Θέατρο. Με την επόμενη κωμωδία του «Καραντίνα στον έρωτα» που ανέβηκε στο θέατρο «Σαμαρτζή»στις 22/5/1952, έκανε το θιασαρχικό του ντεμπούτο ο Μίμης Φωτόπουλος γνωστός από τη θριαμβευτική του επιτυχία στον κινηματογράφο, στις ταινίες της «ΦΙΝΟΣφίλμς». Μια ακόμη κωμωδία του με τίτλο «Τρείς πετεινοί σε ένα κοτέτσι» ανέβηκε στις 3/8/1955 στο θέατρο «Γκλόρια» από τον θίασο Μιράντας-Κωνσταντάρα- Μήλα.

Το έργο του «Ο Μονοσάνταλος» ανέβηκε στο «Δημοτικό θέατρο» Πειραιά στις 30/11/1955 από τον θίασο του Μάνου Κατράκη και χαρακτηρίστηκε από την κριτική ισάξιο του «Αν δουλέψεις θα φάς». Ακολούθησαν οι «Καϋμοί της λιμνοθάλασσας», παραγγελία της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης, που ανέβηκε 26-27/4/1956 σε δύο παραστάσεις στο Μεσολόγγι, στην όχθη της λιμνοθάλασσας, γράφτηκε επι τόπου σε τρείς εβδομάδες. Σκηνοθετημένο από τον Πέλο Κατσέλη, πρωταγωνιστούσε η Αλέκα Κατσέλη, με υπόθεση τους αγώνες των ντόπιων ψαράδων για ν’απαλλαγούν από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Ειχε 15.000 θεατές και ο συγγραφέας τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Ιερής Πόλης και ανακηρύχθηκε επίτημος δημότης Μεσολογγίου. Το έργο εγινε και ταινία από την «ΑΝΖΕΡΒΟΣ» με τίτλο «Η λίμνη των πόθων», με πρωταγωνιστές την Γιώργο Φούντα, την Τζένη Καρέζη και την θριαμβεύτρια των Καλλιστείων 1958 «σταρ Ελλάς» Σόνια Ζωίδου. Η ταινία κέρδισε βραβεία σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ.

Εγραψε σενάρια και για άλλες ταινίες, όπως η «Ζηλιάρα», με τη Ρένα Βλάχοπούλου και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, παραγωγή της εταιρείας «Καραγιάννης-Καρατζόπουλος» και σκηνοθεσία Κωστα Καραγιάννη. Επίσης το «Ματωμένο χώμα», με πρωταγωνιστές τον Παντελή Ζερβό και τη Νόρα Κατσέλη, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Βαγγέλη Μελισσινού. Έγραψε επίσης το κωμικό τηλεοπτικό κωμικό σήριαλ «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» -διασκευή από θεατρικό έργο του που δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή- που μεταδόθηκε σε 20 συνέχειες από το κανάλι της ΕΡΤ.

Υπάρχουν στο θεατρικό μουσείο δύο ακόμη έργα του που δεν γνώρισαν τον παράδεισο της σκηνής. Ειναι ο «Καταραμένος Αγιος», με 12 εικόνες και 30 ηθοποιούς που ζωντανεύει τη ζωή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Κέρδισε εύφημο μνεία στον κρατικό θεατρικό διαγωνισμό. Επρόκειτο να το ανεβάσει ο Μάνος Κατράκης στο Πεδίο του Αρεως, αλλά δεν πρόλαβε γιατί αρρώστησε και ακολούθησε ο θάνατός του. Για δεύτερη φορά εγκρίθηκε από την επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών, αλλά ήρθε η μεταπολίτευση και η νέα διοίκηση της Κρατικής Σκηνής αρνήθηκε να ανεβάσει έργο που είχε εγκριθεί από τη χουντική διοίκηση. Στο θεατρικό μουσείο αναπαύεται και ο «Πρώτος δημοκράτης», έργο επίσης πολυπρόσωπο που παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του Ρόκου Χοϊδά, του πρώτου «κοινωνιστή-επαναστάτη», την εποχή που δεν είχε ακόμη εμφανιστεί ο κομμουνισμός. Το έργο κέρδισε έπαινο στον κρατικό θεατρικό διαγωνισμό. Τέλος, στο θεατρικό μουσείο υπάρχει και η άπαιχτη κωμωδία του «Ρήγας-ντάμα-βαλές» που είχε εγκριθεί από τον θίασο Παπάς-Λαμπέτη-Χόρν, αλλά δεν ανέβηκε ποτέ γιατί ο θίασος διαλύθηκε.

Δημοσιογραφική καριέρα

Η θεατρική καριέρα του Νίκου τσεκούρα έγινα…λάθρα -όπως γράφει ο ίδιος- κλέβοντας χρόνο από τη δημοσιογραφία που ήταν η βιοποριστική του απασχόληση. H επιτυχία του «Φουντοτσάρουχου»του άνοιξε το δρόμο γιά ν’ αρχίσει τη συνεργασία του με εύθυμες ιστορίες στα περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας «ΑΤΛΑΝΤΙΣ», «ΘΗΣΑΥΡΟΣ», «ΠΑΝΘΕΟΝ», «ΡΟΜΑΝΤΖΟ». Ακολούθησε η «ΜΑΣΚΑ» του –εκδότης ο βιβλιοπώλης Σαλίβερος και διευθυντής ο Απόσοτλος Μαγγανάρης- με τις περιπέτειες του θρυλικού «Ντετέκτιβ Χ» που τις υπέγραφε ως Νικ Χάτσετ. Οταν μετέφραζαν τις πραγματικές ιστορίες του Μπραντ Χάουζ, οι αναγνώστες της «ΜΑΣΚΑΣ» διαμαρτύρονταν, ζητώντας τα…γνήσια κείμενα! Παράλληλα συνεργαζόταν με τους εκδότες Μήτσο Δαρεμά και Ηλία Καμπανά συγγράφοντας αναγνώσματα , «Η Ιστορία της Κασσιανής», «Παραμύθια της Χαλιμάς», «Μύθοι του Λαφονταίν» λαϊκής κατανάλωσης.

Στην περίοδο της γερμανο-ιταλικής κατοχής βοήθησε στη σύνταξη της παράνομης εφημερίδα του ΕΑΜ «ΕΞΟΡΜΗΣΗ», η οποία κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι. Οταν τελείωσε ο πόλεμος, βρήκε συμπαραστάτη τον Κίμωνα Θεοδωρόπουλο (ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ «ΠΥΡΣΟΣ») και έστησαν το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ», με το σκεπτικό ότι χρειαζόταν ένα νεανικό περιοδικό για να αντικαταστήσει τη θρυλική «Διάπλαση των Παίδων» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, ο οποίος ειχε πεθάνει στην κατοχή. Το πρώτο φύλλο ωστόσο απέτυχε και επειδή δεν υπήρχε οικονομική άνεση, ο Θεωδορόπουλος δεν μπορούσε να συνεχίσει. Τη λύση την έδωσε ο Μανώλης Σκουλούδης, προτείνοντας να αναλάβουν τη συνέχεια της έκδοσης οι Πέτρος και Σπύρος Δημητράκος, γιοί του Δημήτρη, του «Αρχαίου Εκδοτικού Οίκου» που είχε το βιβλιοπωλείο του στην πλατεία Συντάγματος.

Εγκαταλείποντας την ξεπερασμένη πιά «συνταγή» της «Διάπλασης των Παίδων» έβγαλε ένα «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» αναγεννημένο, με έγχρωμο εξώφυλλο του Αλέκου Κοντόπουλου (που έγινε τακτικός συνεργάτης του περιοδικού μαζί με άλλους μεγάλους ζωγράφους), τυπωμένο σε οφσετ, με εικονογραφημένα αναγνώσματα (τα πρώτα «κόμικς» στην Ελλάδα) . Η επιτυχία ήταν τεράστια, καθώς εξελίχθηκε σε μέσον επικοινωνίας των αναγνωστών του. Μέσα από τις στήλες της αλληλογραφίας με τη ρουμπρίκα «Μεταξύ μας» οι φανατικοί αναγνώστες του αντάλασσαν ιδέες, απόψεις και πνευματικούς διαξιφισμούς. Ανθρωποι καταξιωμένοι σήμερα στον χώρο τους, ονόματα γνωστά, θεωρούν το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» αφετηρία για την εξέλιξη της ζωής τους, σε εκείνα τα δύσκολα μετακατοχικά χρόνια. Ειναι ακόμη σήμερα (2006) ζωντανή και δραστήρια μια όμορφη παρέα «μεταξυμάχων», ο Συνδεσμος Αναγνωστών και Συνεργατών Περιοδικού Ελληνόπουλο με 150 μέλη, που ιδρύθηκε το 1986. Φαινόμενο μοναδικό για ένα περιοδικό που έκλεισε πριν από μισόν αιώνα και πλέον.

Μετά το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» ακολούθησε το «ΣΙΝΕΑΚ» χωρις ιδιαίτερη επιτυχία και στη συνέχεια το επίσης βραχύβιο «ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ». Με αυτό έδωσε τέλος στην εκδοτική του καριέρα για να επιστρέψει στην δημοσιογραφία, δουλευοντας κατά διαστήματα στις εφημερίδες «ΑΘΗΝΑΪΚΗ», «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» και για 4 χρόνια ως αρχισυντάκτης στο εβδομαδιαίο «ΕΜΠΡΟΣ» του Παράσχου. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια επανέκδοσης του περιοδικού «ΜΠΟΥΚΕΤΟ», σκάρωσε το θρυλικό «ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ» με χορηγό τον εκδότη Μιχο Σαλίβερο. Στο ερωτικο-σπαζοκεφικό αυτό έντυπο συνεργάστηκαν υπογράφοντας με ψευδώνυμο γνωστοί λογοτέχνες, όπως ο Μ. Καραγάτσης, ο Κωστής Βελμύρας, οΜανώλης Σκουλούδης, ο Νίκος Μαράκης, ο Θέμος Ποταμιάνος. Η επιτυχία ήταν τεράστια αλλά το πολέμησε μετα μανίας η εκκλησιαστική οργάνωση ΖΩΗ , ως «αισχρούργημα» με αλεπάλληλες μηνύσεις των μητροπολιτών σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τελικά ο Σαλίβερος αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοση για να μην βρεθεί στη φυλακή και ο Νίκος Τσεκούρας ολοκλήρωσε την περιπετειώδη 60 χρονων δημοσιογραφική του καριέρα στις εκδόσεις ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ.

Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και της Ενωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Παντρεύτηκε τη Σοφία Γιαννακουλοπούλου που του χάρισε δύο παιδιά, τον Ολυμπο και τη Χλόη. Από τον Ολυμπο και την Διονυσία Μαρκαναστασάκη έχει δύο εγγονές, τη Σοφία και την Ολγα, ενώ από τη Χλόη και τον Θεόφιλο Αιγινίτη έναν εγγονό, τον Ιάσονα.

[]

Λουκής Ακρίτας

Ο Λουκής Ακρίτας (1909-1965) ήταν λογοτέχνης (ασχολήθηκε με την πεζογραφία, το θέατρο, και το δοκίμιο), δημοσιογράφος και πολιτικός από την Κύπρο. Το λογοτεχνικό του έργο διέπεται από την προοδευτική του ιδεολογία και την ανθρωπιστική του κοσμοθεωρία και χαρακτηρίζεται από μια αισιόδοξη προοπτική, που προκύπτει από την πίστη του στην ψυχική αντοχή των κοινωνικά αδικημένων.

Κόρη του είναι η δημοσιογράφος ,συγγραφέας και σεναριογράφος Έλενα Ακρίτα.

Η ζωή του

Ο Λουκής Ακρίτας γεννήθηκε το 1909 στην Μόρφου της Κύπρου και αφού αποφοίτησε, το 1925, από το Παγκύπριο Γυμνάσιο, σπούδασε στο Διδασκαλείο Λευκωσίας. Εργάστηκε για δύο χρόνια ως δάσκαλος στην Κύπρο δημοσιεύοντας παράλληλα διάφορα κείμενα του στην εφημερίδα Χρόνος. Το 1930 ήρθε στην Αθήνα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και υπήρξε πολιτικός συντάκτης αρχικά στην εφημερίδα Εστία και στη συνέχεια στην Πρωία. Επίσης υπήρξε ανταποκριτής της εφημερίδας της Λευκωσίας Πρωινή και συγχρόνως σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και συνεργάστηκε με τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού.

Στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, στον οποίο πήρε μέρος ως απλός στρατιώτης, έστελνε από το μέτωπο ανταποκρίσεις στην εφημερίδα Εστία. Τους τελευταίους μήνες της Κατοχής άρχισε να εκδίδει μαζί με τον αδερφό του την αντιστασιακή εφημερίδα Καθημερινά Νέα, η οποία ήταν πολιτικά προσανατολισμένη προς την Ένωση Κέντρου και τις επιλογές τουΓεωργίου Παπανδρέου, και η έκδοση της συνεχίστηκε για λίγο διάστημα και μετά την απελευθέρωση. Στη διάρκεια της Κατοχής ο Ακρίτας υπήρξε ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Τριμελής Επιτροπή Αγώνος (μετέπειτα Ανώτατη Επιτροπή Απελευθερώσεως) μαζί με τον Μιλτιάδη Πορφυρογέννη και τον στρατηγό Σπηλιωτόπουλο.

Από το 1952 έως το 1954 εξέδωσε το περιοδικό Ελληνικά Χρονικά (περίπου 100 τεύχη), το οποίο αρχικά ήταν εβδομαδιαίο και αργότερα έβγαινε κάθε δεκαπέντε μέρες. Στο περιοδικό αυτό διευθυντής ήταν ο αδερφός του Ευριπίδης και υπεύθυνος στα λογοτεχνικά θέματα ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Από τα μέσα του 1959 άρχισε να εκδίδει το εβδομαδιαίο περιοδικό Κόσμος, Επιστήμη και Ζωή το οποίο από τις αρχές του 1962 έγινε επίσης δεκαπενθήμερο. Στο περιοδικό αυτό ο Ακρίτας δημοσίευσε και μερικά διηγήματά του μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το Φορτίο ανθρώπου.

Πέθανε το 1965 σε κλινική του Λονδίνου, ύστερα από εγχείρηση που έκανε.

Πολιτική σταδιοδρομία του Λουκή Ακρίτα

Ο Λουκής Ακρίτας διετέλεσε υφυπουργός Τύπου και Πληροφοριών στην Κυβέρνηση Απελευθερώσεως του Γεωργίου Παπανδρέου (1944), κατόπιν ρήξης του όμως με την επίσημη πολιτική γραμμή αποσύρθηκε μέχρι το 1951 οπότε εκλέχτηκε βουλευτής , πρώτος σε σταυρούς προτίμησης στην Αθήνα, με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα.

Από το 1961 συνεργάστηκε και πάλι με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, εκλέχτηκε βουλευτής στις εκλογές του 1963 και 1964 οπότε ως υφυπουργός Παιδείας υλοποίησε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση που εισηγήθηκε ο Ευάγγελος Παπανούτσος.

Τέλος πρόεβαλε τον κυπριακό αγώνα για την ανεξαρτησία μέσω της συμμετοχής του στην Γ΄ Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών και την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1952). Το 1954 ταξίδεψε στις ΗΠΑ ως μέλος της Διακομματικής Επιτροπής Διαφωτίσεως για το ζήτημα της Κύπρου.

Το λογοτεχνικό έργο του

Στο χώρο της λογοτεχνίας ο Λουκής Ακρίτας εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1931 με ένα διήγημα από τις στήλες του περιοδικού Πρωτοπόροι. Στα δύο μυθιστορήματα του το 1935 και το 1936 (Νέος με καλάς συστάσεις και Ο κάμπος) ενυπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα και στοιχεία από την αγροτική κυπριακή ζωή. Το έργο του Αρματωμένοι(1947) θεωρείται ένα από τα καλύτερα του είδους. Μεγάλο μέρος του έργου του Ακρίτα βρίσκεται δημοσιευμένο σε διάφορα περιοδικά με τα οποία συνεργάστηκε.

Σημαντική είναι και η προσφορά του στο θέατρο κυρίως με τα έργα του Όμηροι και Θεοδώρα. Το πρώτο δημοσιεύθηκε το 1956 και είχε θέμα τα αντίποινα των γερμανικών δυνάμεων κατοχής σε ένα χωριό λόγω της δραστηριότητας αντάρτικων ομάδων. Στο έργο αυτό ο Ακρίτας ακολουθεί τη τεχνική του λαϊκού θεάτρου, έχει όμως και στοιχεία που παραπέμπουν στη δομή της αρχαίας τραγωδίας ενώ από τις συγκρούσεις αναδίονται μορφές συμβολικές και όχι χαρακτήρες.

Έγραψε επίσης το Όνειρο αγάπης που το ανέβασε η Μαρίκα Κοτοπούλη στο θέατρό της το 1941, με τίτλο Όπου αγαπά παιδεύει.

Έλενα Ακρίτα

Η Έλενα Ακρίτα  δημοσιογράφος – ευθυμογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου του 1955. Είναι κόρη του Λουκή Ακρίτα (από το χωριό Μόρφουστην Κύπρο) και της Σύλβας Ακρίτα.

Ως δημοσιογράφος, συνεργάστηκε με το περιοδικό «Tαχυδρόμος» και τις εφημερίδες: Το BήμαΈθνοςΈθνος της Kυριακής, Eιδήσεις και Τα Nέα, όπου συνεχίζει μέχρι σήμερα. Συνεργάστηκε επίσης με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς: EPΑ1, Αθήνα 9.84Flash, και ΑΝΤ1. Έγινε γνωστή ως ευθυμογράφος στο περιοδικό «Tαχυδρόμος». Εδώ και πολλά χρόνια, κάθε Σάββατο η εφημερίδα «Τα Νέα του Σαββατοκύριακου» φιλοξενεί τα ευθυμογραφήματά της.

Η Έλενα Ακρίτα έχει κάνει δύο γάμους. Πρώτος της σύζυγος ήταν ο συγκοινωνιολόγος Νάσος Κόκκινος. Στις 15 Αυγούστου του 1987 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Αρζόγλου. Το 1993απέκτησαν το γιο τους Παύλο (νονά του οποίου ήταν η ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη) και πήραν διαζύγιο το 1996.

Τηλεοπτικές εκπομπές

  • «Πινγκ Πονγκ»
  • «Kορώνα Γράμματα» (τηλεπαιχνίδι)
  • «Kυριακάτικα» (μαζί με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα)
  • «Σόου είναι, θα περάσει»
  • «Όταν θυμάσαι χαίρεσαι»
  • «Φώτα πορείας» (ενημερωτική ΝΕΤ)
  • «O πιο αδύναμος κρίκος» (τηλεπαιχνίδι για τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel)

Διακρίσεις

  • .
  • ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ Καλύτερη Δημοσιογράφος Εντύπων 2004.
  • ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ Καλύτερη Δημοσιογράφος Εντύπων 2005.
  • LEADERS OF THE YEAR Κορυφαία Γυναικεία προσωπικότητα της χρονιάς 2004.
  • 9 ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΘΝΟΥΣ Βραβείο Καλύτερης Δημοσιογραφικής Εκπομπής «Φώτα Πορείας» Βραβείο Καλύτερου σεναρίου για την σειρά 2004 «Με Θέα στο Πέλαγος». Βραβείο Καλύτερου σεναρίου 2005 για τη σειρά «Βέρα στο Δεξί». Βραβεία δημοφιλέστερης καθημερινής σειράς «Βέρα στο Δεξί» μαζί με τον Γιώργο Κυρίτση. Βραβείο καλύτερο πρωτότυπου σεναρίου «Μυστικά της Εδέμ», βραβείο Αγαπημένης Ελληνικής Σειράς «Μυστικά της Εδέμ».

Τα κείμενα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες . Υπάρχουν πολλές διδακτορικές διατριβές φοιτητών με θέμα το ύφος γραφής της

ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ (1934-1999)

ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

Δημοσιογράφος, παραγωγός και παρουσιαστής σημαντικών τηλεοπτικών εκπομπών αλλά και πολύ επιτυχημένος συγγραφέας. Από μικρό παιδί έγραφε, έγραφε, έγραφε…Στην πορεία αγόρασε μια γραφομηχανή και συνέχισε να γράφει. Αυτό ήταν το όνειρο ζωής του Φρέντυ Γερμανού. Το έκανε πραγματικότητα, τρόπο ζωής και σ’ αυτό έμεινε πιστός ως το τέλος. Ο Φρέντυ Γερμανός, γιος του αξιωματικού του Ναυτικού Ανδρέα Γερμανού, γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1934 στην Αθήνα.

Οι γονείς του χώρισαν νωρίς κι έτσι ο Φρέντυ μεγάλωσε κάπου στα Εξάρχεια κοντά στον παππού και στη γιαγιά του. Από πολύ μικρός έμαθε να αγαπάει τα βιβλία και το διάβασμα, καθορίζοντας, έστω και άθελά του, τη μετέπειτα πορεία του. Τελειώνοντας το σχολείο, αποφάσισε να γίνει συγγραφέας, αν και ο παππούς του ονειρευόταν να τον δει αρχιτέκτονα ή πολιτικό μηχανικό.

Το 1953, και ενώ ήταν μόλις 19 ετών, κέρδισε το β΄βραβείο σ’ έναν πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος. Ο Καραγάτσης, ο Μυριβήλης, ο Θεοτοκάς και ο Τερζάκης που απάρτιζαν την επιτροπή, αναγνώρισαν στο διήγημά του «Για μια εκδίκηση» το συγγραφικό του ταλέντο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1954, ο Φρέντυ ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στην εφημερίδα «Ελευθερία», κρατώντας τη στήλη για τα φαρμακεία. Τρία χρόνια εργαζόταν αμισθί ως μαθητευόμενος, ενώ παράλληλα έγραφε διάφορα ρεπορτάζ για την «Απογευματινή» και κυνηγούσε να πάρει συνεντεύξεις από σημαντικά πρόσωπα της επικαιρότητας.

Έτσι είχε την ευκαιρία να συναντήσει τη Σοφία Λόρεν, τον Άλαν Λαντ, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, κ.ά. Την ίδια περίοδο συνεργαζόταν και με το περιοδικό «Εικόνες», γράφοντας ρεπορτάζ για τους λατερνατζήδες, τα τελευταία αρχοντικά της Αθήνας, κ.ο.κ. Ακολούθησε η συνεργασία του με την «Μεσημβρινή» της Ελένης Βλάχου, την «Απογευματινή», το «Έθνος», τον «Ταχυδρόμο», κ.ά.

Το 1964 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο «Με συγχωρείτε λάθος» από τις εκδόσεις Γαλαξίας. Ο τόμος αποτελούταν από μια σειρά ευθυμογραφημάτων συνοδευμένα από σκίτσα του στενού του φίλου Κυρ. Ένα χρόνο αργότερα, ο Φρέντυ Γερμανός αποφάσισε να διεκδικήσει ένα ρόλο στο θεατρικό έργο του Αλέκου Λιδωρίκη «Ξεριζωμένοι». Αν και τελικά ο ρόλος δόθηκε στον Ανδρέα Φιλιππίδη, η έστω και πρόσκαιρη συμμετοχή του στις προετοιμασίες της παράστασης υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική γιατί έγινε αιτία να γνωριστεί με την μαθήτρια της δραματικής σχολής Έλενα Μαυρουδή, με την οποία παντρεύτηκε και απέκτησε την κόρη του Ναταλία. Ο γάμος δεν κράτησε πολύ και μερικά χρόνια αργότερα, ο Φρέντυ γνωρίστηκε και παντρεύτηκε με την ηθοποιό και χορεύτρια Μαρία Ιωαννίδου.

Το 1966 ο Φρέντυ Γερμανός άρχισε να εργάζεται ως παρουσιαστής ειδήσεων στην ελληνική τηλεόραση (ΕΙΡ), ενώ λίγο αργότερα παρουσίασε την πρώτη του εκπομπή, το «Καλειδοσκόπιο». Ουσιαστικά όμως η επιτυχία ήρθε το 1970, όταν βγήκε στον αέρα το «Αλάτι και πιπέρι», η τηλεοπτική εκπομπή που αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Επί έξι ολόκληρα χρόνια η εκπομπή αποτελούσε πώλο έλξης για το τηλεοπτικό κοινό, κόπηκε όμως με κυβερνητική απόφαση.

Την επόμενη χρονιά ο Φρέντυ επανήλθε με «Το πορτρέτο της Πέμπτης», ενώ ήδη έδινε έντονο το παρόν και στην έντυπη δημοσιογραφία, συμμετέχοντας στο στήσιμο μιας πρωτοποριακής για την εποχή της καθημερινή εφημερίδα (Η συνεργασία του αυτή με την «Ελευθεροτυπία» συνεχίστηκε ως το 1990). Το 1978 ο Φρέντυ παρουσίασε την εκπομπή «Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί» και το 1979 ξεκίνησε την παρουσίαση της θρυλικής πλέον «Πρώτης Σελίδας».

Το 1990 ο Γερμανός αποφάσισε να αφοσιωθεί στη συγγραφή βιβλίων. Έκτοτε και ως το θάνατό του έγραφε ασταμάτητα, σατιρικά βιβλία, ευθυμογραφήματα, ιστορικές μυθιστορηματικές βιογραφίες, κ.ά. Συνολικά ο Φρέντυ έγραψε περισσότερα από 25 βιβλία (Το δις εξαμαρτείν, Γράψτο όπως το λέω, Ούτε αλάτι ούτε πιπέρι, Τζίμυ πάρε ένα φιστίκι, Καληνύχτα κύριε Όσκαρ, Γεια σου Έλληνα, Γυναίκα από βελούδο, Τερέζα, Έλλη Λαμπέτη, κ.ά.)

Πολλά από τα βιβλία του έγιναν μπεστ σελερ και κάποια μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο και στο θέατρο (Ένα γελαστό απόγευμα) και στην τηλεόραση (Ακριβή μου Σοφία, Η εκτέλεση). Το αναγνωστικό κοινό αγάπησε όλα του τα βιβλία αλλά ιδιαίτερα τις ιστορικές μυθιστορηματικές βιογραφίες του στις οποίες ο Φρέντυ κατάφερε να συνδυάσει μαγικά τη λογοτεχνία με τη δημοσιογραφία.

Ο Φρέντυ Γερμανός έφυγε στις 21 Μαΐου του 1999 πριν προλάβει να δει το τελευταίο του ιστορικό μυθιστόρημα «Το αντικείμενο» να στολίζει τις προθήκες των βιβλιοπωλείων.

Σημείωση: Το πληροφοριακό και φωτογραφικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε προέρχεται από το βιβλίο του Μάκη Δελαπόρτα «Φρέντυ Γερμανός – πένα από βελούδο», εκδόσεις Ορφέας, 2004

——————————————————————————-

ΒΛΑΣΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣΓαβριηλίδης Βλάσης
(1848-1920). Ο Βλάσης Γαβριηλίδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, γιος του χρυσοχόου Γαβριήλ Γαβριηλίδη. Αποφοίτησε από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, με υποτροφία του Γεωργίου Σίνου. Στο χώρο των Γραμμάτων πρωτοεμφανίστηκε μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη από τις σελίδες του περιοδικού Επτάλοφος, όπου δημοσίευσε μελέτες για την αρχαία ελληνική τραγωδία και το θεατρικό έργο του William Shakespeare. Την ίδια χρονιά (1868) εξέδωσε την εφημερίδα Ομόνοια, η οποία στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με την εφημερίδα Νεολόγος. Με αφορμή δημοσίευση άρθρου του σχετικά με την καταπίεση της ελληνικής κοινότητας από την οθωμανική διοίκηση στην Πόλη, στην εφημερίδα Μεταρρύθμισις την οποία εξέδωσε μετά την Ομόνοια διώχτηκε από το Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ Β΄ και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Γαβριηλίδης κατέφυγε κρυφά στην Αθήνα, όπου από το 1877 πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Συνεργάτης αρχικά στην Εφημερίδα των Συζητήσεων και στη συνέχεια εκδότης του σατιρικού περιοδικού Ραμπαγάς (από κοινού με τον Κλεάνθη Τριανταφύλλου), ακολούθησε λίγο αργότερα μοναχική πορεία εκδίδοντας το περιοδικό Μη Χάνεσαι του οποίου συνέχεια υπήρξε η εφημερίδα Ακρόπολις, η οποία στάθηκε πρωτοποριακή για την εποχή της τόσο ως προς την εμφάνισή της, όσο και ως προς την ύλη της. Μέσα από τις σελίδες της Ακροπόλεως ο Γαβριηλίδης προσπάθησε να προβάλλει την αγάπη του για την πατρίδα του και παράλληλα το θαυμασμό του για τα ευρωπαϊκά πολιτιστικά επιτεύγματα. Ο ριζοσπαστισμός του και οι συχνά ακραίες θέσεις του εναντίον θεσμών και προσώπων προκάλεσαν αντιδράσεις με αποκορύφωμα την καταστροφή των γραφείων της Ακρόπολης το καλοκαίρι του 1894 από ομάδα της Φρουράς Αθηνών και στη σύλληψή του το Νοέμβριο του 1904. Διώχτηκε κατά τη διάρκεια του εθνικού διχασμού. Μετά το 1915 άρχισαν οι οικονομικές δυσκολίες. Πέθανε το 1920 από καρκίνο στα γραφεία της Ακρόπολης. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Βλάση Γαβριηλίδη βλ. Γιαλουράκης Μανώλης, «Γαβριηλίδης Βλάσης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 5. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ., Λαμπρίας Τάκης, «Γαβριηλίδης Βλάσης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984 και Συναδινός Θ.Ν., «Γαβριηλίδης Βλάσιος», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια 8. Αθήνα, Πυρσός, 1929. (Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΘΑΣ

Η ΦΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ
Δημήτρης Ψαθάς

Γεννήθηκε στη Τραπεζούντα του Πόντου το 1907 κι ήρθε στην Αθήνα το 1923 κι αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη συγγραφή κωμωδιών, που παίχτηκαν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς και μερικές απ’ αυτές καταρρίψανε ρεκόρ παραστάσεων: «Το Στραβόξυλο«, «Ο Εαυτούλης Μου«, «Μαντάμ Σουσού«, «Ζητείται Ψεύτης«, «Ένας Βλάκας Και Μισός«, «Η Χαρτοπαίχτρα«, «Ο Αχόρταγος» και πολλές άλλες.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του κι από το 1925 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά όπως: Ελεύθερο Βήμα, Αθηναϊκά Νέα, Ελευθεροτυπία, Ταχυδρόμος και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους του χρονογραφήματος. (Ο Νίκος Δήμου ισχυρίζεται πως ήταν ο …δολοφόνος του κι επικαλείται μερικά πράματα, που ίσως να ‘ναι σωστά, ίσως πάλι κι όχι).

Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1937, με την έκδοση της συλλογής ευθυμογραφημάτων «Η Θέμις Έχει Κέφια«. Ακολούθησαν πολλά ανάλογα έργα, όλα στο χώρο της σατιρικής ευθυμογραφίας, με κορυφαία τη «Μαντάμ Σουσού» 1940.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1940 με την κωμωδία «Το Στραβόξυλο«, που ανέβηκε από το θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου και γνώρισε μεγάλην επιτυχία. Ακολούθησαν έργα όπως: «Φον Δημητράκης«, «Μικροί Φαρισαίοι«, «Ένας Βλάκας Και Μισός«, «Η Χαρτοπαίχτρα«, «Ξύπνα Βασίλη«, που γνώρισαν επιτυχία στη σκηνή και πολλά μεταφερθήκανε στον κινηματογράφο μ’ ανάλογην επιτυχία.

Τη δραματική περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής, περιέγραψε με το δικό του τρόπο στα βιβλία του «Χειμώνας Του ’41» 1945, «Αντίσταση» 1945 και «Χιούμορ Μιας Εποχής» 1946. Ταξίδεψε σε Γαλλία, Αγγλία, Αμερική, Τουρκία, Αίγυπτο και περιέλαβε τις εντυπώσεις του στα βιβλία «Κάτω Από Τους Ουρανοξύστες» 1950, «Στη Χώρα Των Μυλόρδων» 1951 και «Παρίσι, Σταμπούλ & ‘Αλλα Εύθυμα Ταξίδια» 1951, που συνδυάζουν δημοσιογραφικά κι ευθυμογραφικά στοιχεία με κοινωνικά και πολιτικά σχόλια. Εξέδωσεν επίσης κι ένα ιστορικό χρονικό από τη ζωή, τους διωγμούς και την αντίσταση του ελληνισμού της ιδιαίτερης πατρίδας του, με τίτλο «Γη Του Πόντου» το 1966.

Πέθανε στις 13 Νοέμβρη 1979, στην Αθήνα, σ’ ηλικία 72 ετών.

ΠΗΓΗ: Περί Γραφής…

————————————————————–

ΜΕΛΑΣ ΣΠΥΡΟΣ
ΜΕΛΑΣ ΣΠΥΡΟΣ Έλληνας συγγραφέας, δημοσιογράφος και ακαδημαϊκός. Γεννήθηκε το 1882 στη Ναύπακτο, ξεκίνησε σπουδές στη Νομική Αθηνών τις οποίες εγκατέλειψε γιά να στραφεί στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη της δημοσιογραφικής γραφής και ίδρυσε τα λογοτεχνικά περιοδικά «Ελληνική Δημιουργία» και «Ιδέα». Στη συνέχεια πέρασε στο θέατρο έγινε σκηνοθέτης, ηθοποιός και έγραψε ένα πλήθος θεατρικών έργων. Πολύπλευρη προσωπικότητα ο Σπύρος Μελάς και με έναν τεράστιο όγκο συγγραφικής δουλειάς, αφού γιά περισσότερα από 50 πενήντα χρόνια δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει. Τα κυριότερα θεατρικά του έργα είναι: Παπαφλέσας , Ο γιός του ίσκιου, Το κόκκινο πουκάμισο, Ιούδας, Ο βασιλιάς και ο σκύλος, Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται κ.α. Επίσης ο Σπύρος Μελάς ίδρυσε το 1925 το Θέατρο Τέχνης, και λίγα χρόνια αργότερα μαζί με την Μαρίκα Κοτοπούλη και τον Δημήτρη Μυράτ την Ελεύθερη Σκηνή. Το 1935 εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και από το 1958 και μετά διετέλεσε πρόεδρος της. Όσον αφορά το λογοτεχνικό του έργο τα σημαντικότερα έργα του είναι: Τα Ματωμένα Ράσα, Ο Γέρος του Μωριά, Δάσκαλοι του Γένους, Ο Ναύαρχος Μιαούλης, Η Μαντώ Μαυρογένους, Το λιοντάρι της Ηπείρου, Το Εικοσιένα και η Κρήτη, κ.α. Στο έργο Πενήντα χρόνια θέατρο αποτύπωσε την μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο. Πέθανε το 1966 σε ηλικία 83 ετών.
ΠΗΓΗ:ΣΠΑΝΙΑ ΒΙΒΛΙΑ
———————————————————————-
Αλέκοs Σακελλάριοs

Αλέκος Σακελλάριος.

Αλέκοs Σακελλάριοs


Ο Αλέκος Σακελλάριος γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1913 και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του σε μια γειτονιά στο παλιό τέρμα Αχαρνών.
Μαθητής ακόμη πήρε το βάπτισμα του πυρός στη δημοσιογραφία, εκδίδοντας μαζί με τον συμμαθητή του Τάσο Βουρνά, τη χειρόγραφη εφημερίδα «Ο μαθητής».

Έκτοτε η πένα έγινε η προέκταση του χεριού του, καθώς έγραψε περίπου 180 θεατρικά έργα, πάνω από 1500 τραγούδια, 47 σενάρια που έγιναν ταινίες με ιδιαίτερη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία-αρκετά σε συνεργασία με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, και πλήθος ευθυμογραφημάτων και χρονογραφημάτων.

Το πρώτο θεατρικό του έργο ήταν η μουσική ηθογραφία «Ο βασιλιάς του χαλβά» (σε συνεργασία με τον Μήτσο Βασιλειάδη), που ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου Κοτοπούλη, από το θίασο του Πέτρου Κυριακού.

Ακολούθησαν τα έργα:
«Παύσατε πυρ»,«Η πολεμική Αθήνα»,«Μπράβο Κολονέλλο», «Φινίτα λα μούζικα», «Η ζωή συνεχίζεται», «Γαλάζιος ουρανός», «Φτερό στον άνεμο», «Χάι Χίτλερ», «Το χωνί, Καλώς ήρθατε», «Ο Ακίνητος που κουνήθηκε», «Οι άνθρωποι του 49», «Ανώμαλη προσγείωση», «Οι δικοί μας άνθρωποι», «Κάθε πράγμα στον καιρό του», «Τα φώτα…του Φώτη»

και άλλα, τα οποία έγιναν ιδιαίτερα γνωστά από τη μεταφορά τους στο κινηματογράφο, όπως είναι τα:
«Αλίμονο στους νέους», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Υπάρχει και φιλότιμο», «Μια κυρία ατυχήσασα», «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», «Ούτε γάτα, ούτε ζημιά», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» κ.ά.

Εκτός όμως από ένας έξοχος χειριστής του λόγου, ο Αλέκος Σακελλάριος υπήρξε και ένας σπουδαίος σκηνοθέτης και χρονικογράφος σε εφημερίδες.

Για πρώτη φορά ανέλαβε το ρόλο του σκηνοθέτη, ,κατόπιν επιμονής του Φιλοποίμονα Φίνου, σκηνοθετώντας την ταινία «Παπούτσι από τον τόπο σου», της οποίας το σενάριο είχε γράψει ο «κυρ-Αλέκος».

Ιδιαίτερα επιτυχημένος ήταν ο Αλέκος Σακελλάριος και ως στιχουργός. Με συνεργάτες συνθέτες όπως ήταν ο Μιχάλης Σουγιούλ, ο Κώστας Γιαννίδης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Γιώργος Ζαμπέτας κ.ά, έγραψε τους στίχους τραγουδιών που έγιναν μεγάλες επιτυχίες της εποχής:
«Σαν κι απόψε», «Άστα τα μαλλάκια σου», «Υπομονή», «Ο γλάρος», «Θέλω τα ώπα μου», «Τράβα μπρος», «Υπομονή», κ.α.

ΠΗΓΗ: ΚΟΥΪΝΤΑ ΑΡΤ-e-magazine

————————————-

ΜΑΡΙΑ ΡΕΖAN

Οι νεότεροι ξέρουν τη Μαρία Ρεζάν από τις ραδιοφωνικές εκπομπές της, αυτά τα ερτζιανά χρονικά πρωτογενούς αντίδρασης στα τεκταινόμενα, αυθόρμητα, ευθύβολα, ειρωνικά, σφραγισμένα από τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή της παρουσιάστριάς τους. Οι παλαιότεροι τη γνωρίζουν από την εργασία της στην εφημερίδα «Ελευθερία» του Πάνου Β. Κόκκα και από τη θητεία της στο Φεστιβάλ Αθηνών, προδιδακτορικά βέβαια, σε μια εποχή όπου η Αθήνα προσπαθούσε να γίνει κέντρο ενός καλλιτεχνικού κοσμοπολιτισμού γύρω από τον θύλακο του Ηρωδείου. Οι γαλλόφωνοι την ξέρουν επίσης από τη δημοσιογραφική δουλειά της στη διάρκεια της δικτατορίας στα γαλλικά περιοδικά «L’ Express» του Ζαν Ζακ Σερβάν Σρεμπέρ (του εκδότη που οργάνωσε την «απαγωγή» του Μίκη Θεοδωράκη) και «Le Point», που εξέδωσε ο Κλοντ Εμπέρ, αρχισυντάκτης του «Express», όπου η Ρεζάν διακρίθηκε σε θέματα που είχαν σχέση με τη χουντοκρατούμενη Ελλάδα, την Κύπρο κτλ

Η ΜΑΡΙΑ ΡΕΖΑΝ  γεννήθηκε τον Μάιο του 1921 στην Αθήνα, ως Ρεζάν Μισραχή. Το εβραϊκό επώνυμο Μισραχή σημαίνει «ο άνθρωπος που κατάγεται από την Αίγυπτο» (από το Μισίρι) ενώ το όνομα Ρεζάν δεν είναι αποτέλεσμα της εβραϊκής καταγωγής της αλλά του θαυμασμού που έτρεφε ο πατέρας της Ιάκωβος Μισραχή για το γαλλικό θέατρο της εποχής: Ρεζάν ήταν το όνομα μιας γνωστής ηθοποιού της γαλλικής σκηνής. Στην άλλη κόρη του ο Μισραχή έδωσε το όνομα Σεσίλ, από τη Σεσίλ Σορέλ, επίσης ηθοποιό του γαλλικού θεάτρου. Πολλά χρόνια αργότερα η Ρεζάν Μισραχή βαφτίστηκε χριστιανή, με το όνομα Μαρία, για να παντρευτεί τον Αντρέα Ιωσήφ, υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ στη δεύτερη κυβέρνηση Πλαστήρα. Το χριστιανικό βαφτιστικό όνομα και το «θεατρικό» εβραϊκό δημιούργησαν το Μαρία Ρεζάν.

Ο γάμος της με τον Αντρέα Ιωσήφ, πολλά υποσχόμενο πολιτικό συντάκτη της εφημερίδας «Εστία», αργότερα υπουργό του «Μαύρου Καβαλάρη», του Πλαστήρα, τα τέσσερα παιδιά τους (η Μαρίνα, ο Στέφανος, ο Λάμπρος, ο Μίλτος), το ξενόγλωσσο βιβλιοπωλείο και πρακτορείο Τύπου «International», στην οδό Αμερικής, το οποίο η Ρεζάν δεν το ανέδειξε μόνο σε μια σπουδαία επιχείρηση αλλά και σε κέντρο συνάντησης πολλών προσωπικοτήτων του τότε δημόσιου (πολιτικού και καλλιτεχνικού) βίου.

Η περιπέτεια της Μαρίας Ρεζάν στη δημοσιογραφία αρχίζει με κάπως «αναγκαστικούς όρους». Ο χωρισμός της από τον Αντρέα Ιωσήφ και η ιστορική υποτίμηση της δραχμής από τον Μαρκεζίνη, που προκαλεί τη χρεοκοπία του «International», οδηγούν τη Ρεζάν στην αναζήτηση επαγγελματικής διεξόδου. Αυτή θα είναι η δημοσιογραφία και η εφημερίδα «Ελευθερία» του Πάνου Β. Κόκκα, στην οποία η άπειρη «δημοσιογραφικά» Μαρία Ρεζάν «έφθασε» στο τέλος του 1959, κατόπιν συστάσεως του Κώστα Παράσχου και με μέντορα τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας Γιώργο Ανδρουλιδάκη.

Τα χρόνια του Παρισιού είναι η δουλειά της στα γαλλικά περιοδικά, ο αντιδικτατορικός αγώνας και η στενότερη γνωριμία της με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αυτοεξόριστο ηγέτη της Δεξιάς, που το 1974 θα επέστρεφε ως εθνάρχης όλων των Ελλήνων. Στο Παρίσι γνωρίζει και τον Ανδρέα Παπανδρέου και η περιγραφή της προσωπικότητας του αρχηγού του ΠΑΚ είναι ένα ψυχογράφημα πολύ χρήσιμο για όσους στο μέλλον θα μελετήσουν τον Ανδρέα..

Το ΒΗΜΑ, 23/04/2000

Γιώργος Μαρμαρίδης

Από τη Βικιπαίδεια,

Ο Γιώργος Μαρμαρίδης ήταν Έλληνας πρωταθλητής της σκοποβολής, Δημοσιογράφος και συγγραφέας.Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Ήταν αθλητής της σκοποβολής του Παναθηναϊκού, πρωταθλητής Ελλάδας απο το 1955 μέχρι το 1980 με συμμετοχές σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και στην Ολυμπιάδα του 1960 στην Ρώμη.Παράλληλα ήταν και δημοσιογράφος γράφοντας σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες αλλά και σαν ανεξάρτητος ρεπόρτερ συνεργαζόταν με εφημερίδες, ήταν συντάκτης της Απογευματινής .Έγραψε πεζογραφήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα, και μυθιστορηματική βιογραφία.Πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου2005.

Ηλίας Βουτιερίδης

Ο Ηλίας Βουτιερίδης (18741941) ήταν Έλληνας Ιστορικός της Ελληνικής Λογοτεχνίας, ποιητής, πολεμιστής και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στα Σουλινά στη Ρουμανία όταν ο πατέρας του υπηρετούσε εκεί ως προξενικός υπάλληλος. Στην Κρητική επανάσταση του 1897 συμμετείχε ως εθελοντής, έγραψε δε και εξέδωσε με έξοδα της Επαναστατικής Επιτροπής της Κρήτης την Ιστορία της Κρητικής Επανάστασης του 1897. Το 1900 εξέδωσε τη ποιητική του συλλογή «Σύννεφα».

Από το 1903 συνεργάσθηκε με το δημοτικιστικό περιοδικό Νουμάς που εκδιδόταν από τον Δ. Ταγκόπουλο. Μεγάλο μέρος δε αυτού το έγραφε ο Βουτιερίδης με τα ψευδώνυμα «Γρίφιλος», «Γοργίας», «Σταύρος Λαμπέτης» και «Τίμωνας».

Ο Βουτιερίδης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους αγωνιστές του ακραίου δημοτικισμού. Αντίθετα στη τέχνη του παρόλο ότι ήταν συντηρητικός δεν παρέμεινε μακριά από την επίδραση των νεωτεριστικών ιδεών της εποχής του.

Στο έργο του εκτός από την Ιστορία της Κρητικής επανάστασης, συγκαταλέγεται η Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (δίτομο έργο για το διάστημα 14531800, εκδόθηκε το 19241927, η Σύντομη Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (καλύπτει το διάστημα 10001930 και εκδόθηκε το 1933), Νεοελληνική Στιχουργική (1929) και πολλές μεταφράσεις αρχαίων λυρικών. Επίσης δημοσίευσε πολλές ποιητικές συλλογές, δράματα καθώς και μεταφράσεις.

Ως δημοσιογράφος υπήρξε από τους επιφανέστερους στην εποχή του και είχε χρηματίσει δύο φορές Πρόεδρος της Ενώσεως Συντακτών των Αθηναϊκών εφημερίδων το 1920 και 1923. Υπήρξε επίσης Καθηγητής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου καθώς επίσης και Γραμματεύς στην Εθνική Βιβλιοθήκη.

———————————–

Τέρενς Κουίκ

Από τη Βικιπαίδεια,

Ο Τέρενς Κουίκ. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Είναι απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου. Παντρεύτηκε και χώρισε δύο φορές και έχει τρία παιδιά (γιος του ο σκηνοθέτης Ρίτσαρτ Κουίκ).

Ο Τέρενς Κουίκ  για πολλά χρόνια παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στην κρατική τηλεόραση. Το 1988 ανέλαβε εξ ολοκλήρου την οργάνωση του καναλιού ΕΤ3 στη Θεσσαλονίκη. Μέχρι το 1989 που παραιτήθηκε παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων με συμπαρουσιάστρια την Έλλη Στάη. Στη συνέχεια παρουσίαζε για περίπου δέκα χρόνια το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 με συμπαρουσιάστριες τη Νανά Παλαιτσάκη, τη Σοφία Τσιλιγιάννη, την Τατιάνα Στεφανίδου, τη Λιάνα Κανέλλη κ.ά. Ταυτόχρονα είχε την επιμέλεια και παρουσίαση της εκπομπής Μαζί την Κυριακή. Παράλληλα εργάστηκε και στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1. Στη συνέχεια παρουσίαζε καθημερινή πρωινή ενημερωτική εκπομπή στο Star Channel. Φέτος παρουσιάζει την εκπομπή Καλημέρα με τον Τέρενς στον τηλεοπτικό σταθμό Alter Channel. Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες Ελεύθερος, Ελεύθερος Τύπος, Απογευματινή, Βραδυνή, Πρωινή και Ελευθεροτυπία. Σήμερα συνεργάζεται με την εφημερίδα «Χώρα».

Έχει παίξει και στην ταινία Ο αντιφασίστας[1] του 1972 με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά.

Δημήτρης Ζαννίδης

«Η κυριαρχία της  εικόνας δεν νομίζω ότι θα πετάξει στο καλάθι των αχρήστων τον έντυπο λόγο!»

Ο Δημήτρης Ζαννίδης υπήρξε μεγάλος ρεπόρτερ και ειδικής …φαντασίας. Στα τελευταία χρόνια είναι Γεν.Διευθυντής του Ιδρύματος δημοσιογραφίας ΜΠΟΤΣΗ… και εξηφανίσθη ως εις τα εξ ων συνετέθη… Δείτε όμως πιο κάτω μια σευνέντεξη που έδωσε  στον   Βασίλη Λεβαντίδη… και συνάμα θα ανακαλύψετε και τα βιογραφικά του…

    Ιστορίες τόσο αληθινές που μοιάζουν με ψεύτικες… Με το βιβλίο του «Οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι…» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ιωλκός», ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ζαννίδης, με πολύ χιούμορ αλλά και γνώση της λειτουργίας του χώρου, επιχειρεί να ρίξει φως σε γεγονότα και καταστάσεις που αφορούν τους εκπροσώπους της λεγόμενης Τετάρτης Εξουσίας και των πολλών άλλων, φανερών και μη εξουσιών, αναδεικνύοντάς τους σε πρωταγωνιστές ιστοριών με παράδοξη πλοκή και συχνά απρόσμενο τέλος.

————————- TO TEΛΕΥΤΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΖΑΝΝΙΔΗ

Οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι

Ζαννίδης, Δημήτρης

Με το βιβλίο του «Οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι…» ο Δημήτρης Ζαννίδης αναφέρεται ακριβώς σε αυτούς. Και αυτούς, τους εκπροσώπους της
Λεπτομέρειες… Ιστορίες γεμάτες ανατρεπτικό χιούμορ και σε ορισμένες περιπτώσεις έντονο αυτοσαρκασμό, με τις οποίες ο γνωστός δημοσιογράφος, συγγραφέας και διευθυντής του Ιδρύματος Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθ. Β. Μπότση, σατιρίζει πρόσωπα και καταστάσεις της καθημερινής πραγματικότητας με το δικό του μοναδικό και διδακτικό τρόπο…
—————————————–
Η αγάπη του για το δημοσιογραφικό χώρο και τους λειτουργούς του, η εμπειρία του, αλλά κυρίως οι απόψεις του για το μέλλον της έντυπης δημοσιογραφίας που επί χρόνια έχει υπηρετήσει και υπηρετεί, έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι

Τί σας έκανε να γράψετε ένα βιβλίο για τους δημοσιογράφους;

    Έγραψα ένα βιβλίο για τους δημοσιογράφους γιατί αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρω πολύ καλά, τους αγαπώ πάρα πολύ και όσο και αν σας φανεί παράδοξο, τους συναντώ κάθε μέρα. Αφού όποια φορά κοιτάξω τον καθρέφτη βλέπω μπροστά μου ένα δημοσιογράφο. Έστω και αν συμπτωματικά είναι ο εαυτός μου. Αλλά δεν έγραψα μόνο για τους δημοσιογράφους. Προσπάθησα να γράψω για τις όποιες πραγματικές, εικονικές ή φανταστικές εξουσίες. Και ο Τύπος αποτελεί όπως λένε την Τετάρτη Εξουσία. Προηγούνται τρεις και πολλές – πολλές άλλες.

Και γιατί τώρα ένα τέτοιο βιβλίο ;

    Το έγραψα τώρα γιατί δεν μου περίσσευε χρόνος να το γράψω χθες και διότι δεν ξέρω αν θα είχα κέφι να το έγραφα αύριο.

Οι δημοσιογράφοι πάντως έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια κάπως της μόδας, έτσι δεν είναι ;

    Με τη βοήθεια της τηλεόρασης κάποιοι δημοσιογράφοι και όσοι παίζουν τους δημοσιογράφους έγιναν πράγματι της μόδας. Απόδειξη ότι διάφορα προγράμματα τους έχουν πολλές φορές  μεγαλύτερη τηλεθέαση από μια εκπομπή μαγειρικής ή ένα ριάλιτι σόου. Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν διαφέρουν. Φυσικά υπάρχουν  πάντα και οι εξαιρέσεις. Που όπως λένε επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Εκτός από τη δημοσιογραφία έχετε ασχοληθεί με τη γελοιογραφία και τον κινηματογράφο. Τί αγαπάτε περισσότερο;

    Με τη δημοσιογραφία ξεκίνησα τα πρώτα 45 χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής και με τη δημοσιογραφία ελπίζω να ζήσω πολλά περισσότερα χρόνια στη συνέχεια. Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν ότι πρόκειται για παθολογική αγάπη. Και βέβαια  η γελοιογραφία είναι η πιο λιτή και ταυτόχρονα η περισσότερο γλαφυρή μορφή δημοσιογραφικού λόγου. Αφού με λίγες γραμμές μπορεί να πει πολλά περισσότερα από ένα εκτενές ρεπορτάζ ή κάποιο αναλυτικό άρθρο. Ο κινηματογράφος είναι μια νεανική αγάπη, που τώρα απλώς την παρακολουθώ…

Πόσο χιούμορ τελικά διαθέτουμε οι ΄Ελληνες ;

    Λέγεται ότι το χιούμορ έχει ελληνική καταγωγή και προέρχεται από τη λέξη χυμός. Φαίνεται ότι παλαιότερα οι συμπατριώτες μας διέθεταν αρκετό χιούμορ. Απόδειξη ότι το 1867 κυκλοφόρησε ένα γελοιογραφικό περιοδικό, «Ο διάβολος» για να ακολουθήσουν  ο «Νέος Αριστοφάνης», ο «Ασμοδαίος», ο «Ρωμηός» και πολλά άλλα. Βέβαια ανεπτυγμένο χιούμορ – που διαφέρει από την «πλάκα» – έχουν οι σοβαροί άνθρωποι. Και στερούνται παντελώς χιούμορ οι σοβαροφανείς. Δυστυχώς στην εποχή μας κυκλοφορεί αρκετή σοβαροφάνεια…

Στην εποχή της επικράτησης των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο) και του ίντερνετ, ποιο πιστεύετε ότι είναι το μέλλον της εφημερίδας και γενικότερα του έντυπου λόγου;

    Οι αρχαίοι ΄Ελληνες  μιλούσαν για τα έπεα πτερόεντα και οι λατίνοι για τα σκρίπτα μάνεντ. Βέβαια σήμερα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην εποχή μας και στη χώρα μας  ένα γεγονός υπάρχει μόνο αν το έχει εμφανίσει η τηλεόραση. Παρά ταύτα η κυριαρχία της  εικόνας δεν νομίζω ότι θα πετάξει στο καλάθι των αχρήστων  τον έντυπο λόγο. Οι εφημερίδες και τα περιοδικά  στο εξωτερικό μετά το πρώτο, το δεύτερο και το τρίτο σόκ της τηλεόρασης άρχισαν να ξαναβρίσκουν τη χαμένη κυκλοφορία τους. Πιστεύω ότι και στη χώρα μας κάποτε θα την ξαναβρούν. Αρκεί με πολλή προσοχή να την ψάξουν…

Τί θεωρείτε ότι λείπει από τη σύγχρονη ελληνική εφημερίδα; 

    Λείπουν όλα αυτά που δεν υπάρχουν. Τα μεγάλα ρεπορτάζ, οι έρευνες, οι αποκλειστικότητες, η από άλλη σκοπιά ενημέρωση, η κριτική ματιά, το χρονογράφημα, η ανάλυση. Το «πώς» και το «γιατί» συνέβη κάτι. Και μαζί με όλα αυτά λείπει και η κυκλοφορία.

Νοσταλγείτε κάτι από το παρελθόν των εφημερίδων;

    Νοσταλγώ κατ’ αρχήν τους ανθρώπους που έφυγαν και τους ανθρώπους που δεν βρέθηκαν να πάρουν τη θέση τους. Και κατόπιν νοσταλγώ αυτές τις ίδιες εφημερίδες. Ξέρετε, τότε οι εφημερίδες δεν είχαν τα σημερινά τεχνικά μέσα, δεν είχαν τη σημερινή πολύ καλή αισθητική, δεν είχαν τις πολυάριθμες σελίδες με το μεγάλο φάσμα της ενημέρωσης. Και δεν είχαν σκεφθεί να προσφέρουν στους αναγνώστες τους ποικίλα δώρα, από ραδιόφωνα και κατσαρόλες, έως μωρουδίστικες πάνες. Το μόνο που κάπου-κάπου πρόσφέραν τότε ήταν κάποιο βιβλίο. Παρά ταύτα οι εφημερίδες είχαν τότε δημοσιογράφους με αυτό που λέμε «μεράκι». Τότε δεν είχαμε ωράριο, δεν είχαμε χρήματα, τσοντάραμε όλοι για να πάμε κάπου το βράδι, δεν ξέραμε αν η εφημερίδα μας θα είχε την οικονομική δυνατότητα να κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα. ΄Ομως, όπως προανέφερα, είχαμε το «μεράκι» – και βέβαια είχαμε το θαυμασμό για τους μεγάλους των γραμμάτων που δούλευαν σ’ εκείνες τις εφημερίδες : Ο Μελάς, ο Τερζάκης, ο Πέτρος Χάρης, παλαιότερα ο Καζαντζάκης, ο Μυριβήλης, ο Βενέζης, ο Ξενόπουλος. Να θυμίσω ακόμη ότι την εποχή εκείνη υπήρχαν τρεις γλώσσες. Η καθαρεύουσα, η δημοτική και η γλώσσα της εφημερίδας. Αυτά και άλλα πολλά προσέδιδαν   στην εφημερίδα. Και είχαν πραγματικό κύρος. Νοσταλγώ, λοιπόν αυτές τις εφημερίδες των χθεσινών νεανικών μου χρόνων στη δημοσιογραφία, αλλά νομίζω ότι αύριο που θα είμαι λιγότερο νέος θα νοσταλγώ τις σημερινές εφημερίδες.

Και η δημοσιογραφική δεοντολογία; Υπάρχει σήμερα;    

    Ασφαλώς και υπάρχει. Αν δεν υπήρχε, πώς τόσο συχνά θα παραβιάζονταν;

Και με την κυριαρχία των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, ποιός είναι ο ρόλος των δημοσιογράφων;

    Οι πραγματικοί δημοσιογράφοι νομίζω ότι προσπαθούν να είναι δημοσιογράφοι. Υπάρχουν όμως και αυτοί που παίζουν τους δημοσιογράφους. Τους είδαμε πρόσφατα να ν’ ανθίζουν στην προεκλογική περίοδο. Είναι αυτοί που εξηγούσαν προεκλογικά γιατί το τάδε κόμμα θα κερδίσει τις εκλογές. Και είναι οι ίδιοι που εξηγούσαν μετεκλογικά γιατί το τάδε κόμμα που θα κέρδιζε τις εκλογές τελικά έχασε.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

    Να ζήσω. Ώστε μεταξύ  των άλλων να τελειώσω το βιβλίο που έχω αρχίσει να γράφω και όλα τα βιβλία που ονειρεύομαι να γράψω. Και να πεθάνω όπως πρέπει να πεθαίνουν οι άνθρωποι. Γεμάτοι ζωή.

—————————————————

ΦΩΚΙΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ  μεν αλλά τον …καπέλωσαν οι Χριστοδούλου-Αρχέλαος!Το παρδαλό και η εποχή του

Ο Μέγιστος  γελοιογράφος… Δάσκαλος απάντων… Και μη ξεχνάμε πως γελοιογράφοι και φωτογράφοι είναι πρώτης κλάσης …δημοσιογράφοι!

Γέλασε και το παρδαλό κατσίκι, λέει χαρακτηριστικά ο λαός μας μπροστά σε περιστατικά που, καθώς ξεπερνούν τα όρια του αστείου, καταντούν γελοία εγείροντας ενίοτε την αγανάκτηση ή το χλευασμό. Στα δύσκολα χρόνια της ανασυγκρότησης του ελληνικού κράτους μετά την Κατοχή, όπου η χώρα βρισκόταν σε οικτρή κατάσταση, το μόνο όπλο εκτόνωσης που απέμενε στον ελληνικό λαό ήταν το γέλιο, έστω κι αν έβγαινε με πίκρα, πόνο, οργή και πολλές φορές με διάθεση αυτοσαρκαστική. Τότε το παρδαλό κατσίκι πήρε σάρκα και οστά ως κεντρική φιγούρα σε αρκετά από τα σκίτσα του γνωστού γελοιογράφου Φωκίωνα Δημητριάδη, για να εμψυχώσει το λαό, καυτηριάζοντας τα κακώς κείμενα της επικαιρότητας με μοναδική οξυδέρκεια και χιούμορ καταλυτικό και πάντα εύστοχο. «Το παρδαλό και η εποχή του» είναι στην πραγματικότητα το γελοιογραφικό χρονικό της περιόδου 1945 έως 1947, το σύνολο των σκίτσων του γελοιογράφου που εκδόθηκαν στις εφημερίδες «Το Βήμα» και «Τα Νέα», εμπλουτισμένο με σχόλια δίπλα σε κάθε γελοιογραφία, ούτως ώστε να κατατοπίζεται ο αναγνώστης ως προς το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της εποχής, που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το γελοιογράφο. Επίσης, στον τόμο περιλαμβάνονται τρία σατιρικά χρονογραφήματα του διακεκριμένου συγγραφέα Παύλου Παλαιολόγου και του εξαίρετου ευθυμογράφου Δημήτρη Ψαθά, που σφραγίζουν την τραγική κωμικότητα της εποχής.

———————————————-

Σάββας Κωνσταντόπουλος
 
Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος
Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος

Σάββας Κωνσταντόπουλος. Ένας άνθρωπος που σημάδεψε για 40 χρόνια με τα άρθρα, τις αναλύσεις και τις εισηγήσεις του την πολιτική ζωή της χώρας μας, υπερασπιζόμενος με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογία και την πολιτική της συντηρητικής παρατάξεως. Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος δεν ήταν ένας απλός δημοσιογράφος, ήταν ένας μεγάλος δεξιός διανοούμενος και πολιτικός αναλυτής, ο οποίος έθετε πάντα το συμφέρον του έθνους υπεράνω των κομμάτων και της μικροπολιτικής.

Ο Κωνσταντόπουλος διατέλεσε αρχισυντάκτης της «Ακροπόλεως» το 1949, διευθυντής της «Απογευματινής» του Μπότση το 1952, πριν εκδώσει τον «Ελεύθερο Κόσμο» στις 26 Ιουλίου 1966. Ο ίδιος έθεσε τους στόχους της εκδόσεως του Ε.Κ.: «να μην φθάσωμεν στην δικτατορία και να επανέλθει ο Καραμανλής στην Ελλάδα». Ο Κωνσταντόπουλος ήταν επιστήθιος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ο μόνος που ζητούσε δημοσίως την επάνοδό του από την Γαλλία στην ηγεσία της ΕΡΕ, ερχόμενος σε ευθεία σύγκρουση με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Κατά την διάρκεια της 21ης Απριλίου άσκησε εποικοδομητική κριτική, στηρίζοντας τον εκδημοκρατισμό του καθεστώτος μέσω του Σπύρου Μαρκεζίνη και τασσόμενος υπέρ του θεσμού της Βασιλευομένης Δημοκρατίας, λειτουργώντας πολλές φορές ως δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του Γ.Παπαδόπουλου και του Κωνσταντίνου. Το 1974 ο Κωνσταντόπουλος υποδέχθηκε τον Καραμανλή ως την καλύτερη λύση. Γρήγορα όμως η στενή πολιτική τους σχέση – που διήρκησε 25 χρόνια – διαταράχθηκε σοβαρά.

Ο Κωνσταντόπουλος κατηγόρησε τον Καραμανλή ότι ξεγέλασε τον Κωνσταντίνο στο δημοψήφισμα του 1974, για τον διασυρμό των Ενόπλων Δυνάμεων ενώ ήμασταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, για την νομιμοποίηση άνευ όρων του ΚΚΕ και την παράδοση των πανεπιστημίων στους μαρξιστές, για τις διώξεις δεξιών πολιτών στο όνομα της «αποχουντοποιήσεως». Έγραφε χαρακτηριστικά στον Ε.Κ.: «Η Ν.Δ. κλίνει συνεχώς προς τα αριστερά, κάνοντας ανεπίτρεπτες ιδεολογικές παραχωρήσεις». Η ρήξη με τον Καραμανλή ήταν σφοδρή και οριστική.

Τον Δεκέμβριο του 1976 ο Τάκης Λαμπρίας, υφυπουργός Προεδρίας του Καραμανλή, προσέφερε σε όλους του συντάκτες του Ε.Κ. θέσεις με υψηλές αμοιβές στην Γ.Γ. Τύπου, την ΕΡΤ, το ΑΠΕ και στα γραφεία τύπου των Ελληνικών πρεσβειών, προκειμένου να τους εξαναγκάσει να εγκαταλείψουν την εφημερίδα. Πράγματι, 17 συντάκτες του Ε.Κ. έφυγαν μέσα σε μία ημέρα. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή, ο Γιώργος Βελαχουτάκος του «Εθνικού Κήρυκος» στάθηκε δίπλα στον Κωνσταντόπουλο, έως το τέλος. Αμέσως ξεκίνησαν και οι δικαστικές διώξεις εναντίον του Κωνσταντόπουλου και του Ε.Κ. Παράλληλα, η κυβέρνηση Καραμανλή σταμάτησε την δημοσιογραφική ατέλεια χάρτου της εφημερίδος, οδηγώντας την σε οικονομική χρεωκοπία. Έγραψε χαρακτηριστικά ο Κωνσταντόπουλος: «αιμόφυρτος, αλλά άκαμπτος ο Ε.Κ., έμεινε στην θέση του».

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον ο Κωνσταντόπουλος έδινε την μάχη του, κτυπημένος παράλληλα από τον καρκίνο. Ο Αλέξανδρος Κατσαντώνης έδωσε επικές μάχες στα καραμανλικά δικαστήρια υπέρ του Ε.Κ., αλλά οι διώξεις ήταν συνεχείς. Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος πέθανε τελικώς εξόριστος στην Σουηδία – στην Ελλάδα θα οδηγείτο στην φυλακή (!) – στις 9 Ιουλίου 1981. Ο Ελεύθερος Κόσμος εξέδωσε το τελευταίο φύλλο του στις 27 Ιουνίου 1982.

Ο Σάββας Κωνσταντόπουλος έδειξε απαράμιλλο θάρρος σε μία εποχή που χαρακτηρίσθηκε από την ιδεολογική δειλία και τον πολιτικό ενδοτισμό του καραμανλικού μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Έμεινε όρθιος, όταν όλοι γύρω του προσκυνούσαν. Με την προσωπική του στάση διέσωσε την τιμή της Ελληνικής Δεξιάς. Μίας Δεξιάς πατριωτικής, με ηθικές πεποιθήσεις και ιστορική μνήμη. Τα λόγια του αποτελούν παρακαταθήκη για όλους μας: «να λες την αλήθεια χωρίς να φοβάσαι την βία ή να ελπίζεις το κέρδος».

ΠΗΓΗ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ


Δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 7ης Ιουλίου 2007 της εβδομαδιαίας εφημερίδος Ελεύθερος Κόσμος.
——————————————
AΔΩΝΙΣ ΚΥΡΟΥ 
Μετά τον Βλάση Γαβριηλίδη (1848-1920) ιδρυτή και διευθυντή της «Ακροπόλεως» , ένας άλλος μεγάλος δημοσιογράος, ο Αδωνις Κύρου (1872-?18) με την εφημερίδα του «Εστία» , «έγραψε ιστορία» στη δημόσια ζωή της χώρας τέλη του δεκάτου ενάτου με αρχές του εικοστού αιώνα.Κατήγετο από την Κύπρο. Απέβλεψε προς την δημοσιογραφίαν, όχι ως βιοποριστικόν επάγγελμα, αλλά ως προς αληθή μυσταγωγίαν ικανήν να αποφέρη τα λαμπρότερα δια το Έθνος και δια την κοινωνίαν αποτελέσματα, εφ’ όσον ενησκείτο με πίστιν, ανιδιοτέλειαν και ενθουσιασμόν.

Εκληροδότησε, υποθήκην και κανόνα ζωής εις τους υιούς του Αχιλλέα και Κυρον, ακολουθήσαντας την δημοσιογραφικήν αποστολήν και τον τρίτον υιόν του Αλέξην ακολουθήσαντα το διπλωματικόν στάδιον, ότι ο δημοσιογράφος παραμένει μέχρι το τέλος δημοσιογράφος, μη αναμειγνυόμενος προσωπικώς εις την πολιτικήν και αποποιούμενος θέσεις και αξιώματα. Τα άρθρα και χρονογραφήματα του, ήρεσαν ιδιαιτέρως δια τον τρόπον διατυπώσεως των ιδεών και την λιτότητα του ύφους του.

Ένα δείγμα της γραφής του Κύρου δημοσιευμένο στην «Εστία» με τίτλο: «Αι Αθήναι αρχομένου του κ’ αιώνος«, μας δίνει το «στίγμα» του βιογραφουμένου ανδρός: «Εις τας δυσμάς του πολυτάραχου βίου του, ο πολύς Ταλλεϋράνδος, νοσταλγών την προεπαναστατικήν γαλλικήν κοινωνίαν, ηρέσκετο να επαναλαμβάνη, ότι μόνον όσοι την είχον γνωρίσει εδικαιούντο να ομιλούν περί της «γλυκύτητος της ζωής» . Κάτι το παρόμοιον θα ημπορούσε να λεχθή δια τας Αθήνας των αρχών του αιώνα μας. Τας Αθήνας των 120 ή 130 χιλιάδων ανθρώπων της, με όλην την ανόθευτον χάριν των. Τας Αθήνας της Πλάκας, της Δεξαμενής, της δενδροστοιχίας του κήπου και της πλατείας του Νέου Φαλήρου. Τας Αθήνας, εις τας οποίας, ολίγον μόνον, είχον αναπτυχθή τα φθοροποιά γένη των «αρριβιστών» ή την «σνομπ». Τας Αθήνας με την μικράν πατριαρχικήν κοινωνίαν, τα μέλη της οποίας αλληλοεγνωρίζοντο, αλληλοεξετιμώντο, και αλληλοεσπαράσσοντο με πολλήν καλόθυμίαν και ακόμη, με περισσοτέραν αγαθότητα.

Τας Αθήνας, εκείνας, της μοναδικής πνευματικής ανθήσεως, με αστερισμόν ενδόξων ονομάτων, ως του Κωστή Παλαμά, των Γεωργίου Δροσίνη, του Νικολάου Καμπά, του Γεωργίου Σουρή, του Αριστομένους Προβελεγγίου, του Γερασίμου Μαρκορά, του Λορέντσου Μαβίλη, του Ιωάννου Πολέμη, του Ιακώβου Πολυλά, του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, του Ανδρέα Καρκαβίτσα, του Μιλτιάδου Μαλακάση, του Ιωάννου Γρυπάρη, του Ζαχαρία Παπαντωνίου, του Ιωάννου Δαμβέργη, του Κώστα Χατζοπούλου, του Μπάμπη Αννίνου, του Νικολάου Πολίτη, του Γεωργίου Χατζηδάκι, του Σπυρίδωνος Αάμπρου και τόσων άλλων». Με όλους αυτούς, ο Αδωνις Κύρου συνεδέθη στενώς. Με όλους ευρίσκετο εις διαρκή επίκοινωνίαν, είτε εις τα γραφεία της «Εστίας», είτε εις το περίφημον φιλολογικόν «σαλόνι του Σουρή» , του οποίου ήτο μόνιμος θαμών. Συνεμερίσθη τον ιδεαλισμόν των, έπλασε μαζί των τα όνειρα δια την Ελλάδα, τους ενεψύχωσε και ενεψυχώθη υπ’ αυτών. Όλοι τον ηγάπησαν ως άνθρωπο ν, όπως τον ηγάπησε ολόκληρος η αθηναϊκή κοινωνία, δια την ακεραιότητα του χαρακτήρος, δια την ευγένειαν του ήθους και δια την απέραντον καλοσύνην του.

Τον εξετίμησαν ως δημόσιογράφον, πιστοποιούντες ότι δεν υπεδούλωνε την εφημερίδα του εις κόμματα και ότι ήσκει μεν τον δημοσιογραφικόν έλεγχον προς πάσαν κατεύθυνσιν, ουδέποτε, όμως, το έπραττε με πολιτικήν ή άλλην τινά προκατάληψιν, ουδέ είχεν οιανδήποτε υστεροβουλίαν. Τον εσεβάσθησαν, τέλος, ως αγνόν και άδολον πατριώτην, πρόθυμον πάντοτε να υποτάσση και τα μεγαλύτερα συμφέροντα του εις τα κελεύσματα του πατριωτικού χρέους.

ΠΗΓΗ: ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ
———————————
Ελένη Βλάχου: Η μεγάλη κυρία του Τύπου   ΕΛΕΝΗ ΒΛΑΧΟΥ
Η Ελενη Βλαχου γεννηθηκε στις 18 Δεκεμβριου του 1911 στην Αθηνα. Υπηρξε πρωτοπορος της ελληνικης δημοσιογραφιας καθως και εκδοτρια της «Καθημερινης« απο το 1951 που πεθανε ο πατερας της Γεωργιος Βλαχος. Στη διαρκεια της θητειας της στην εφημεριδα δημιουργησε τα περιοδικα «Εκλογη« και «Εικονες« και την εφημεριδα «Μεσημβρινη« απο το 1961 εως το 1967. Επισης ιδρυσε την εκδοτικη εταιρια «Γαλαξιας«. Στις πρωτες μεταπολιτευτικες εκλογες εξελεγη βουλευτης Επικρατειας με το ψηφοδελτιο της Νεας Δημοκρατιας.

Ο Πρωθυπουργος Ανδρεας Παπανδρεου  είπε: Η Ελενη Βλαχου, υπήρξε πραγματικα μεγαλη προσωπικοτητα στο χωρο του ελληνικου Τυπου. Σταθερη παντα στις αρχες της και τα πιστευω της, υπηρετησε στο δυσκολο χωρο της ενημερωσης με αξιοθαυμαστη πληροτητα και εγκυροτητα. Η αμεση αντιδραση της στο πραξικοπημα της 21ης Απριλιου του 67 με τη διακοπη της εκδοσης της «Καθημερινης« και των αλλων εντυπων της, ειναι μια κορυφαια στιγμη αντιστασης στο χωρο της δημοσιογραφιας και του Τυπου.

Ο  Μιλτιαδης Εβερτ, δηλωσε:  Η Ελενη Βλαχου, ειπε, δεν υπηρξε απλα και μονον ιδιοκτητης εφημεριδας αλλα υπηρξε ταυτοχρονα και δημοσιογραφος. Εδιδαξε στον ελληνικο λαο πολλα και εδωσε μια διαφορετικη διασταση στην ελληνικη πολιτικη ζωη.

Ο  Τηλεμαχος Χυτηρης είπε οτι: Η Ελενη Βλαχου. υπήρξε η πρωτη κυρια της ελληνικης δημοσιογραφιας. Η Ελενη Βλαχου με τα εντυπα της εισηγαγε στην Ελλαδα ενα ευρωπαικο πνευμα στο γραψιμο, στην παρουσιαση και το σχολιασμο. Υπερασπιστηκε παντα την ελευθερια της εκφρασης και αντισταθηκε ενεργα στη δικτατορια τιμωντας τον ελληνικο Τυπο και τη Δημοκρατια.

Aλλά έτσι ήταν η Eλένη Bλάχου: όλα τα έζησε με τον δικό της τρόπο. Aπέναντι στις ανατροπές της στιγμής τοποθέτησε τη φωτογραφική της μηχανή. Aπέναντι στις σκληρές μέρες του τόπου έσπευσε να αντιπαραθέσει την αιχμηρή της πένα. Kαι απέναντι στην ίδια τη ζωή, επέδειξε πνευματική διαύγεια και γενναιότητα. Aκόμα κι όταν στάθηκε ενώπιος ενωπίω με τους συνταγματάρχες, αρνούμενη να τους δώσει άλλοθι μέσα από τις εφημερίδες της.

 H Eλένη Bλάχου δεν υπήρξε η πρώτη Eλληνίδα δημοσιογράφος. H πρώτη ήταν η Kαλλιρρόη Σιγανού Παρρέν, που γεννήθηκε κάπου μισόν αιώνα νωρίτερα. H Παρρέν δέχτηκε τα πυρά από πολλούς άνδρες του χώρου, αλλά δεν πτοήθηκε ποτέ. Kατάφερε να διευθύνει και να συντάσσει, αρχικά μόνη της, την Eφημερίδα των Kυριών, ενώ στη συνέχεια, όλοι οι συντάκτες της εφημερίδας ήταν γυναίκες.

H Bλάχου γεννήθηκε το 1911, σε μια εποχή όπου το πρώτο εκδοτικό γυναικείο πείραμα είχε, τρόπον τινά, χαράξει ένα κοινωνικό στίγμα, αν και αυτό το στίγμα, λόγω ακριβώς της προσέγγισής του, ήταν περισσότερο φεμινιστικό παρά αμιγώς δημοσιογραφικό. Xρόνια αργότερα, η Eλλάδα θα καμάρωνε για τη Mαρία Pεζάν, η Iταλία για την Oριάνα Φαλάτσι και τη Λίλι Γκρούμπερ, η Mέση Aνατολή για την Aϊντάγια Σουλτάν Aλ Σαλέμ και η Iρλανδία για τη Bερόνικα Γκέριν. ‘H μάλλον, για να ακριβολογήσουμε, θα καμάρωναν γι’ αυτές οι αδέσμευτοι, ανένταχτοι άνθρωποι, γιατί τα καθεστώτα συμφερόντων κάθε άλλο παρά καμάρωναν.

Aνάμεσα στην πρώτη διδάξασα, την Kαλλιρρόη Σιγανού Παρρέν, και αυτές τις μεγάλες κυρίες του ρεπορτάζ, εκείνη που περπάτησε τον δύσκολο δρόμο μέχρι το τέρμα ήταν η Eλένη Bλάχου. Kαι τον περπάτησε ανοίγοντας δεκάδες μονοπάτια για αναρίθμητες πετυχημένες γυναίκες που, κατά τα επόμενα χρόνια, θα έβαζαν ένα οριστικό τέλος στην πεποίθηση ότι η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα για άντρες. Mπορεί να ήταν, αλλά όχι λόγω ικανοτήτων. Hταν εξαιτίας της εποχής. H Bλάχου πήρε το παράδειγμα της Παρρέν, το αποψίλωσε από την αύρα των φεμινιστικών διαθέσεων και το έκανε κτήμα μιας εποχής που επρόκειτο να αλλάξει. Kαι δεν δημιούργησε απλώς σχολή. Eφερε έναν αέρα επανάστασης.

Aυτός ο αέρας έμοιαζε πάντα ταυτισμένος με τον χαρακτήρα της. Aπό παιδί ακόμα, αρνιόταν να αποδεχτεί ό,τι δεν της άρεσε. Δώδεκα χρόνων και εσωτερική σε ελβετικό παρθεναγωγείο, αντιδρούσε στις μικρές πειθαρχίες της σχολικής ζωής. «Δεν μου αρέσουν τα φαγητά σας», έλεγε και ξανάλεγε. Kαι μια μέρα, αντικρίζοντας το βραστό κουνέλι με τη γλυκιά σάλτσα από γκροζέιγ, δεν άντεξε. Σηκώθηκε στο τραπέζι και έβγαλε έναν οργισμένο λόγο «εναντίον μιας χώρας που δίνει τέτοια φαγητά σε παιδιά». Πάντως, έγραφε από τότε. Kαι τα κατάφερνε περίφημα στη σύνταξη των λέξεων (αν και η ορθογραφία δεν ήταν ποτέ το φόρτε της). Mάλιστα, ήταν ακόμα εσωτερική στην Eλβετία όταν δέχτηκε ένα γράμμα από τη γιαγιά της. «H φίλη μου η κυρία Συνοδινού», της έγραφε η γιαγιά Eλένη, «μου είπε πως από τώρα είσαι χρονογράφος για την »Kαθημερινή». Mαζί διαβάσαμε το ωραίο γράμμα σου και εντυπωσιάστηκε». Προφητική η κυρία Συνοδινού.

Αργότερα, η ίδια η Bλάχου θα έλεγε: «Πολύ συχνά έχω αναλογιστεί πόσο διαφορετική θα ήταν η πορεία μου στη δημοσιογραφία εάν είχα μπει στο πανεπιστήμιο, εάν είχα μάθει σωστά ελληνικά». Γιατί την είχε στοιχειώσει ένα συγκεκριμένο γεγονός από την τελευταία τάξη του γυμνασίου. Kαθόταν σε ένα από τα πίσω θρανία, όταν ο καθηγητής φώναξε: «Ποια είναι αυτή η Eλένη Bλάχου; Nα σηκωθεί τώρα!».

H Eλένη σηκώθηκε. Aπέναντί της, ο καθηγητής έβραζε από οργή. «Aπό πού είσαι, παιδί μου;», τη ρώτησε. «Aπό εδώ, κύριε καθηγητά», του είπε εκείνη. «Δηλαδή», συνέχισε αυτός, «είσαι εγγονή του Aγγελου Bλάχου και του Kωνσταντίνου Kόντου;». «Mάλιστα, κύριε», ψέλλισε το κορίτσι. Tότε έσπευσε προς το μέρος της, την πήρε από το αυτί, την έβγαλε από την αίθουσα, την οδήγησε στην εξώπορτα του σχολείου και της ανήγγειλε να μην ξαναπατήσει το πόδι της. Δυστυχώς για τη νεαρά, ο συγκεκριμένος φιλόλογος ήταν μέγας θαυμαστής του Bλάχου και του Kόντου, και δεν μπορούσε να ανεχτεί το θράσος της να θέλει να μπει στο πανεπιστήμιο. Mόλις είχε μετρήσει 648 λάθη στο γραπτό της! Φυσικά, θα τον διέψευδε η Iστορία, γιατί μπορεί τα ελληνικά της να μην της επέτρεψαν να ασχοληθεί από την αρχή με το πολιτικό ρεπορτάζ που τόσο λάτρευε, ωστόσο δεν την εμπόδισαν να εξελιχθεί σε ένα από τα «ιερά τέρατα» της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Mε τα χρόνια, η Bλάχου κατάφερε να ελιχθεί με σοβαρότητα και χάρη σε έναν χώρο ανδροκρατούμενο. Tο γράψιμό της γινόταν ολοένα και καλύτερο. Oι φίλοι της ολοένα και πιο οραματιστές. Aνάμεσά τους και ο ανερχόμενος Kωνσταντίνος Kαραμανλής, που δύο δεκαετίες αργότερα, στα 1974, κι αφού είχε περάσει η αυτοεξορία της Aγγλίας με τη Bλάχου να γράφει άρθρα εναντίον των συνταγματαρχών και να δίνει πύρινες συνεντεύξεις, την έχρισε βουλευτή Eπικρατείας. Aμήχανη εκείνη δεν μπόρεσε να βάλει τον εαυτό της κάτω από κομματικές γραμμές. «Hταν μια αθλιότης», θα ομολογούσε αργότερα, «ένα μεγάλο καφενείο για άντρες». Kαι ούτε ο ίδιος ο στενός της φίλος θα ξέφευγε από τα «ευγενικά» πυρά της. «O Kαραμανλής», ήταν τα λόγια της, «δεν εννοούσε να εκμεταλλευθεί ανθρώπους με ορισμένες γνώσεις, όπως ήμουνα εγώ».

Πάντα το μαχαίρι στο κόκαλο. Πάντα ο σταράτος λόγος. Mε γνώμονα τις δικές της αλήθειες, παρέμεινε πάντα στην πρώτη γραμμή δοκιμάζοντας νέες ιδέες που έδωσαν μιαν άλλη αισθητική στην ενημέρωση της χώρας. Tη «Mεσημβρινή» την είδε να ανθεί από το μηδέν. Tην «Kαθημερινή» την είδε να στέκεται έγκυρη και μετριοπαθής, αδιαμφισβήτητος εκφραστής της συντηρητικής παράταξης. Θα την έφτανε μέχρι την εποχή που είχε ξεπροβάλει στον ορίζοντα ένας αινιγματικός νέος παράγων του νεοελληνικού ονείρου. Kαι σ’ αυτόν θα την παρέδιδε. Σ’ έναν ανερχόμενο βασιλιά με το όνομα Γιώργος Kοσκωτάς. Ωσπου να φτάσει μέχρι εκεί, όμως, το ταξίδι ήταν εντυπωσιακό. Oι συνεργάτες της τη λάτρευαν. Tο ίδιο και οι συντάκτες της. Tο γραφείο της ήταν πάντα ανοιχτό για όλους.

Kαι ο Πίτερ Oυστίνοφ της είχε πει κάποτε: «Kυρία Bλάχου, βλέπω στο βλέμμα σας μια ποιήτρια της ζωής». Mέσα από τούτο το τρυφερό βλέμμα, άνοιξε δρόμους και στο ίδιο το χρονογράφημα που σιγά-σιγά αργοπέθαινε. Mπορεί εκείνος ο φιλόλογος να την αποθάρρυνε με τα 648 λάθη που είχε εντοπίσει στο γραπτό της, αλλά η ίδια γυναίκα που είχε κάνει τα 648 εκείνα λάθη υπηρέτησε το χρονογράφημα από το 1945 έως το 1990, με μια διακοπή επτά χρόνων, την περίοδο της δικτατορίας, κατορθώνοντας να καθιερώσει το δικό της προσωπικό ύφος. Oχι το ύφος του «σοβαρού χρονογράφου με τους φιλολογικούς τίτλους», όπως θα παραδεχόταν η ίδια, αλλά το ύφος ενός ευαίσθητου και ανήσυχου χρονογράφου, του οποίου τα κείμενα έσφυζαν από άνεση, φυσικότητα και αμεσότητα.

Bαθμιαία, άρχισε να εμπλέκει και την πολιτική μέσα στο χρονογράφημα και τότε ήταν που συσχέτισε την «ποίηση της ζωής», για την οποία είχε μιλήσει ο Oυστίνοφ, με τα μεγάλα ζητήματα της επικαιρότητας. Tο αποτέλεσμα αυτού του συνδυασμού ήταν ένα κουβεντιαστό μη-λογοτεχνικό ύφος, που άνοιξε τον δρόμο προς τη σημερινή «προσωπική στήλη», της οποίας πρότυπο στάθηκε το αμερικανικό column και λιγότερο το γαλλικό propos ή η γερμανική glosse. Kαι είχε το ταλέντο να κάνει αυτή την απλότητα χαριτωμένη. Oι μιμητές της απλώς θα φλυαρούσαν απλοϊκά.

Σήμερα έχουν απομείνει πολλές φωτογραφίες να μας υπενθυμίζουν τη λεπτή φιγούρα με το βαθύ, ευαίσθητο βλέμμα. Tο κυριότερο, όμως, είναι ότι, στα μπαούλα της ελληνικής δημοσιογραφίας, έχουν απομείνει χιλιάδες φύλλα εφημερίδες και ακόμα περισσότερες χιλιάδες λέξεις να μας υπενθυμίζουν ένα μυαλό πρωτοποριακό και μια ψυχή ασυμβίβαστη. Kι αν εμπράκτως θέλετε να δείτε το κατόρθωμά της, γυρίστε και κοιτάξτε τα Mέσα. Για κάθε Eλληνίδα που υπηρετεί πραγματικά το λειτούργημα της ενημέρωσης και για κάθε Eλληνίδα που το υπηρέτησε τα τελευταία πενήντα χρόνια, η Eλένη Bλάχου θα πρέπει να θεωρείται κάτι παραπάνω από μια άτυπη δασκάλα. Eίναι ένα σύμβολο κοινωνικής σημασίας. Kι έτσι θα μείνει. Eνα σύμβολο για εκείνους τους αναγνώστες και εκείνους τους δημοσιογράφους που βάζουν την ελευθερία της έκφρασης πάνω απ’ όλα.

Σπάζοντας τον γύψο

H Eλένη Bλάχου δραπέτευσε από την Eλλάδα των συνταγματαρχών τη νύχτα της 15ης Δεκεμβρίου του 1967. Δεν μπορούσε να αντέξει άλλο τον «κατ’ οίκον» περιορισμό που της είχε επιβάλει η χούντα. Bγήκε από το διαμέρισμα της οδού Mουρούζη, ανέβηκε στην ταράτσα κι από εκεί πέρασε στη διπλανή ταράτσα. Tο κρύο ήταν τσουχτερό και η Aθήνα σιωπηλή και παγωμένη. Aλλά η 55χρονη γυναίκα ήταν αποφασισμένη. Aκροβατώντας από τη μία ταράτσα στην άλλη, κατάφερε να βρει διέξοδο από ένα οίκημα κι έτσι βρέθηκε στον δρόμο. Δύο μέρες αργότερα βρισκόταν στο Λονδίνο.

Η φιλία με τον εθνάρχη

Tον Kωνσταντίνο Kαραμανλή τον γνώρισε στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 και η φιλία τους θα διαρκούσε πολλά χρόνια. Tο 1954, μάλιστα, κι ενώ κατηφόριζαν με το αυτοκίνητο προς την παραλιακή λεωφόρο, η βόλτα θα είχε άδοξο τέλος όταν ένα δέντρο βρέθηκε ξαφνικά μπροστά τους. Eυτυχώς, κανείς τους δεν χτύπησε. Aργότερα, θα ήταν η Bλάχου που θα μιλούσε ευνοϊκά στο Παλάτι για τον νεαρό Mακεδόνα πολιτικό, ενώ κάποια άλλη στιγμή θα ήταν από τους πολύ λίγους που γνώριζαν ότι ο βασιλιάς Παύλος, μετά τον θάνατο του Παπάγου, στις 5 Oκτωβρίου του ‘55, έβρισκε στο πρόσωπο του Kαραμανλή τον νέο πρωθυπουργό της χώρας.

Από τον κ. ΣΤΕΦΑΝΟ ΔΑΝΔΟΛΟ

—————————————-

ΑΛΕΚΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ 

Βιογραφεί ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

Η «Ελευθεροτυπία» ως εφημερίδα ήταν στην πραγματικότητα πνευματικό παιδί του μακαρίτη Αλέκου Φιλιππόπουλου, δημοσιογράφου που συνέδεσε το όνομά του με ουσιαστικές καινοτομίες στον ελληνικό Τύπο, κυρίως από την πλευρά της εμφανίσεως των εφημερίδων και της επιχειρηματικής ανάπτυξής τους. Υπήρξε στην ιστορία του ελληνικού Τύπου ο καλύτερος ίσως συντάκτης ύλης, όπως αποκαλούνται οι δημοσιογράφοι που εργάζονται ως επιτελικοί στις εφημερίδες, συχνά καταλαμβάνουν διευθυντικές θέσεις, αλλά κατά κανόνα δεν γίνονται ευρύτερα γνωστοί, αφού σπανίως γράφουν ενυπόγραφα κείμενα και σχεδόν ποτέ δεν ασχολούνται με το ρεπορτάζ.

Ο Αλέκος Φιλιππόπουλος είχε εργασθεί στη δεκαετία του ’50 στο «Εμπρός» (όπου και γνωρίστηκε με τον κ. Ι. Καψή, εν συνεχεία κουμπάρο του, η σύγκρουση με τον οποίο θα λάβει δημοσίως μεγάλες διαστάσεις όταν ο ένας θα είναι διευθυντής της «Ελευθεροτυπίας» και ο άλλος διευθυντής των «Νέων»). Από το «Εμπρός» ο Φιλιππόπουλος θα πάει ως αρχισυντάκτης στη «Μεσημβρινή», που ίδρυσε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 η Ελένη Βλάχου, τότε ιδιοκτήτρια της «Καθημερινής».

Με το πραξικόπημα του Απριλίου 1967 η Ελένη Βλάχου αναστέλλει την έκδοση των εφημερίδων της και ο Αλέκος Φιλιππόπουλος θα βρεθεί στα τέλη του έτους στην «Απογευματινή» των αδελφών Μπότση. Ετσι ξαφνικά μια ημέρα του Δεκεμβρίου του ’67 το αναγνωστικό κοινό θα υποστεί ένα σοκ – θα αντικρίσει στα περίπτερα μια εφημερίδα που, ενώ έφερε τον τίτλο της «Απογευματινής», θα ήταν εντελώς διαφορετική, τόσο που αν έκρυβες τον τίτλο της θα νόμιζες ότι ήταν η… «Μεσημβρινή». Ο Αλέκος Φιλιππόπουλος ευθύνεται για την αλλαγή αυτή: είχε αντιγράψει το κασέ της εφημερίδας «Μεσημβρινή» και είχε σημάνει προσκλητήριο σε όσους συντάκτες της «Μεσημβρινής» είχαν μείνει χωρίς εργασία ύστερα από την αναστολή εκδόσεως της εφημερίδας της Ελένης Βλάχου.

Στην (νέα) «Απογευματινή» ο Φιλιππόπουλος θα συγκεντρώσει πολλούς γνωστούς δημοσιογράφους, κυρίως από τη «Μεσημβρινή» και το «Εθνος» του Νικολόπουλου. Ανάμεσα στους τελευταίους ο συντάκτης ύλης Σεραφείμ Φυντανίδης, που θα γίνει αμέσως Νο. 2 στην «Απογευματινή», καθώς και ο Κώστας Χαρδαβέλλας και ο Σπύρος Καρατζαφέρης. Τα χρόνια θα κυλήσουν και ένα σχεδόν έτος μετά την πτώση της δικτατορίας θα ξεσπάσει, το 1975, μια μεγάλη απεργία των δημοσιογράφων που διεκδικούν ουσιαστικές αυξήσεις των μισθών τους.

Η απεργία των δημοσιογράφων θα είναι πολυήμερη και καθώς η κρίση κλιμακώνεται η απεργιακή επιτροπή της Ενώσεως Συντακτών θα προχωρήσει στην έκδοση μιας «εφημερίδας των συντακτών» (που ανήκει δηλαδή στην Ενωση Συντακτών και θα σταματήσει να εκδίδεται μόλις τελειώσει η απεργία). Η «Αδέσμευτη Γνώμη», όπως θα ονομασθεί, θα συντάσσεται από δημοσιογράφους όλων των εν απεργία εφημερίδων, αλλά την ευθύνη αρχισυνταξίας της εκδόσεως αναλαμβάνει ο εμπειρότατος στα εκδοτικά Αλέκος Φιλιππόπουλος. Η εφημερίδα αυτή θα έχει βίον μονοήμερον, καθώς την επομένη της εκδόσεώς της λήγει η απεργία των δημοσιογράφων, που επιστρέφουν στις εφημερίδες τους.

Η «Αδέσμευτη Γνώμη» κλείνει τον συντομότατο κύκλο της ζωής της, αλλά έχει βρεθεί το… σύνθημα για τη δημιουργία μιας νέας εφημερίδας. Το σύνθημα, η «ηθική δικαιολογία» και η… συμμαχία.

Το σύνθημα είναι «Η εφημερίδα των συντακτών». Η ηθική δικαιολογία είναι η (δήθεν…) διανομή κερδών στους εργαζομένους. Και η συμμαχία είναι ο άξονας Φιλιππόπουλου – Τεγόπουλου.

Ο τελευταίος, εκδότης βιβλίων ευρείας καταναλώσεως (μεγάλη επιτυχία του «Ο κόσμος των ζώων»…), έχει διατελέσει χαρτέμπορος και ανήκει σε μια συντροφιά που τη συγκροτούν κυρίως δημοσιογράφοι της εποχής, στους οποίους ο Τεγόπουλος έχει εισέλθει κατά σύσταση του Κώστα Σκούρα, ενός δημοκρατικού δημοσιογράφου που θα ενταχθεί εν συνεχεία στην «Ελευθεροτυπία», από την οποία ύστερα από πολλά χρόνια θα αποχωρήσει.

Η απεργία των δημοσιογράφων θα βρει τον Τεγόπουλο μέλος τής εν λόγω συντροφιάς και με την αμεσότητα που τον χαρακτήριζε θα προτείνει με τη μεσολάβηση του Κώστα Σκούρα να βοηθήσει, εξασφαλίζοντας το απαιτούμενο δημοσιογραφικό χαρτί, στην έκδοση μιας «εφημερίδας των συντακτών». Ετσι γνωρίζεται και με τον Αλέκο Φιλιππόπουλο. Το πείραμα, όπως σημειώθηκε, είχε διάρκεια μιας μόνον ημέρας, αλλά η γνωριμία είχε γίνει, το σύνθημα υπήρχε, η δικαιολογία ήταν εύκολη.

Το ΒΗΜΑ, 03/12/2006

Σώκου, Ροζίτα
Η Ροζίτα Σώκου γεννήθηκε το 1923 στην Αθήνα, φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών και στη Δραματική Σχολή Β. Ρώτα, σπούδασε λογοτεχνία στην Οξφόρδη. Άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με την κινηματογραφική κριτική το 1947. Συνεργάστηκε με πολλές μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά, γράφοντας για κινηματογράφο, θέατρο και μπαλέτο, καθώς και προσωπικές σελίδες ελεύθερου περιεχομένου, ενώ η σελίδα της στο «Τηλέραμα» έχει γίνει καταφύγιο για χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας, που της εκμυστηρεύονται τα μικρά και μεγάλα προβλήματά τους. Στην τηλεόραση, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο επιτυχημένο «Να η ευκαιρία», ενώ το 1992-93 είχε μια προσωπική εκπομπή με τίτλο «Οι επισκέπτες της νύχτας». Έχει μεταφράσει πολλά βιβλία (κυρίως για τις εκδόσεις «Γαλαξίας»), μεταξύ άλλων Χάξλεϊ, Μπέργκμαν, Ασίμοφ και Στανισλάφ Λεμ. Από το 1974 άρχισε η ενασχόλησή της με το θέατρο, γράφοντας «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη» (The portrait of Dorian Grey), διασκευάζοντας το «Λεντς» για το Θέατρο Έρευνας και μεταφράζοντας το «Σοκ» του Σ. Σέπαρντ, το «Με θέα τη θάλασσα» (Sea scape) του Ε. Άλμπι, καθώς και (μαζί με την κόρη της Ι. Μαραντέι) τη «Συγκομιδή» (Harvest) της Μ. Παντάναμπαν, που κέρδισε το Διαγωνισμό Θεάτρου του Ιδρύματος Α. Ωνάση, και την «Ιεζάβελ» (Jesabel) του Ζ. Ανούιγ. Έχει μεταφράσει, επιμεληθεί και συμπληρώσει το δίτομο έργο «Κινηματογράφος» (εκδ. Πάπυρος – Λαρούς) έχει δημοσιεύσει τις μονογραφίες «Νουρέγεφ» (1983, σε πλήρη μορφή 2003) και «Αναστάσιος», το θεατρικό έργο «Quai Voltaire» (1990) και αυτή τη στιγμή δουλεύει ένα ακόμα βιβλίο με θέμα τον Μάριο Φραγκούλη, καθώς και την αυτοβιογραφία της, με τίτλο «Οι άντρες της ζωής μου».

Πάνος Σόμπολος,

  Γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας (Δημοτικό διαμέρισμα Καραϊσκάκης). Σπούδασε δημοσιογραφία και εργάζεται ως δημοσιογράφος στον τομέα του αστυνομικού ρεπορτάζ. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Ακρόπολη», «Αθηναϊκή», «Μακεδονία» (γραφεία Αθήνας) και στα περιοδικά «Εικόνες», «Πάνθεο», «Ρομάντζο» κ.α.  Επίσης εργάστηκε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων καλύπτοντας για ένδεκα χρόνια το δικαστικό ρεπορτάζ. Για 26 χρόνια δούλεψε στην ΕΡΤ (ΥΕΝΕΔ, ΕΡΤ2, ΝΕΤ) την τηλεόραση και το ραδιόφωνο στον τομέα ειδήσεων και σε εκπομπές. Ήταν ο δημιουργός και παρουσιαστής της εκπομπής ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ του MEGA, που είχε την υψηλότερη θεαματικότητα από όλες τις εκπομπές του καναλιού. Σήμερα(2008) εργάζεται στην εφημερίδα «Έθνος» και στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA ως προϊστάμενος του αστυνομικού ρεπορτάζ. Έχει καλύψει σχεδόν όλα τα μεγάλα γεγονότα που συγκλόνισαν την χώρα τα τελευταία 33 χρόνια όπως σεισμούς, αεροπορικές τραγωδίες, μεγάλες πυρκαγιές, δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες, αεροπειρατείες και όλες τις πολύκροτες υποθέσεις της επικαιρότητας. Επίσης έχει καλύψει μεγάλα γεγονότα στο εξωτερικό όπως την ανατίναξη αεροπλάνου στη Μάλτα με πολλά θύματα, την επίθεση σε λεωφορείο με τουρίστες στο Κάιρο καθώς και την Κωνσταντινούπολη, την εξέγερση στην Αλβανία με τις παρατράπεζες, τους πολύνεκρους σεισμούς στα βάθη της Τουρκίας και πολλά άλλα. Έχει αναπτύξει πλούσια συνδικαλιστική δραστηριότητα καθώς διετέλεσε μέλος του Δ.Σ., αντιπρόεδρος και πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, ενώ τελευταία εξελέγη μέλος του Δ. Σ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ). Σήμερα(2008) είναι πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ.

Έχει δύο παιδιά την Ανθούλα που είναι δικηγόρος και τον Γιώργο που είναι δημοσιογράφος.

———————————

 Γιολάντα Τερέντσιο

Γιολάντα Τερέντσιο

Η Γιολάντα Τερέντσιο γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Γερμανική Σχολή Αθηνών εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν μπόρεσε, όμως, να ολοκληρώσει τις σπουδές της, γιατί κατά τη διάρκεια της χιτλερικής Κατοχής συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αυστρία έως το τέλος του πολέμου. Μετά τον πόλεμο αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Δημοσιογραφίας του Παρισιού.

Τη δημοσιογραφική της σταδιοδρομία ξεκίνησε ως ανταποκρίτρια του «Ταχυδρόμου» της Αλεξάνδρειας το 1948. Από το 1954 έως το 1967 εργάστηκε στο «Βήμα», στα «Νέα» και στον «Ταχυδρόμο». Τον Νοέμβριο του 1967 έφυγε για το Λονδίνο όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο BBC σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας. Οι δημοσιογραφικές εκπομπές και ανταποκρίσεις της Γιολάντας Τερέντσιο κατά τη διάρκεια της επταετίας βοήθησαν αποφασιστικά στην ενημέρωση του ελληνικού λαού, της διεθνούς κοινής γνώμης, αλλά και στην τόνωση του δημοκρατικού φρονήματος των Ελλήνων.
Από τη Μεταπολίτευση και μετά η Γιολάντα Τερέντσιο εργάστηκε στην «Καθημερινή» στην αρχή ως ανταποκρίτρια από το Λονδίνο και μετά ως μέλος της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας αρθρογραφώντας και κάνοντας έρευνες.

Η προσφορά της Γιολάντας Τερέντσιο, κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας, αναγνωρίστηκε από όλο τον ελληνικό λαό και για την προσφορά της τιμήθηκε επανειλημμένα. Στην εκδήλωση διαμαρτυρίας για τη διακοπή λειτουργίας της ελληνικής εκπομπής του BBC, που οργάνωσαν στις 22 Νοεμβρίου 2005, η ΠΟΕΣΥ, οι Ενώσεις Συντακτών και τα Τμήματα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Παντείου και του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η προβολή του ντοκιμαντέρ της Πέπης Ρηγοπούλου: «Γιολάντα Τερέντσιο, η φωνή του BBC στα χρόνια της δικτατορίας», ζωντανεύοντας ιστορικές μνήμες αλλά και πρότυπα συνεπούς δημοσιογραφικής διαδρομής.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ δήλωσε ότι συλλυπείται τους οικείους της και αποχαιρετά την άξια συνάδελφο, η οποία άφησε παρακαταθήκη για τη νέα γενιά συναδέλφων το τι είναι έντιμη, συνεπής και αγωνιστική δημοσιογραφία.

————————————–
 Ιωάννης Λάμψας Ο Ιωάννης Λάμψας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου του 1921. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών. Εργάσθηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες «Ελευθερία», «Βήμα», «Εστία», »Καθημερινή», »Μεσημβρινή», »Ελεύθερος Τύπος» και στα περιοδικά »Εικόνες» και »Πολιτικά Θέματα».Η ζωή και το έργο τουΑπό το 1969 έως το 1974 έζησε ως πολιτικός εξόριστος στη Γενεύη.Το 1975 επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή έγινε Γενικός Γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών. Από το 1975 έως το 1978 ήταν Γενικός Διευθυντής της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης. Ηταν εκδότης του περιοδικού »Μεθαύριο».Εγραψε πολλά βιβλία μεταξύ των οποίων ένα εξάτομο λεξικό του αρχαίου κόσμου. Είχε μεταφράσει πάνω από 500 βιβλία.Ηταν μέλος της Ενωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων ενώ το 1993 τιμήθηκε με το βραβείο Μπότση.———————————–NΙΚΟΣ ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ (ΤΣΕΚΟ)Γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο 1911, από πατέρα ορμώμενο εξ Ευβοίας. Ο πατέρας του Στυλιανός πέθανε νωρίς κι ο νεαρός Νίκος αναγκάστηκε να επωμισθεί τις ευθύνες της οικογενειακής βιοτεχνίας παραγωγής αρωματικών σαπουνιών σε ηλικία μόλις 18 ετών –χωρίς να έχει την παραμικρή έφεση. Στο γραφειο της επιχείρησης, αντί να κοιτάζει τους λογαριασμούς, έγαφε ποιήματα.Ετσι η οικογένεια έχασε το εργοστάσιο και ο Νίκος μπήκε στο δρόμο του: φανατικός φυσιολάτρης, είχε πάρει ήδη τα βουνά, και σε λίγο έγινε εκδότης (!), μαζί με τον Κλεόβουλο Δενδρινό και τον Κώστα Χρηστίδη, του περιοδικού «Εκδρομικά» (το πρωτο φυσιολατρικό-ορειβατικό περιοδικό που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα) και αργότερα του περιοδικού «Καραμπόλα» που κυκλοφορούσε όποτε κατάφερνε η φυσιολατρική παρέα να εξοικονομήσει λίγα χρήματα για το χαρτί!Η πρώτη του συνεργασία με πληρωμή, όταν εγκατέλειψε το σαπουνάδικο για να γίνει δημοσιογράφος, ηταν για τους «Αθλους του ενωμοτάρχη Φουντοτσάρουχου» (γραφικός τύπος επαρχιακού χωροφύλακα, εμπνευσμένος από τις «ιστορίες του χωριού» του ΣΤΑΜ-ΣΤΑΜ) που δημοσιεύονταν στο περιοδικό ΕΒΔΟΜΑΔΑ, προκαλώντας μεγάλο σπαζοκεφικό ενδιαφέρον.Η αγάπη του για το θέατρο φάνηκε από πολύ νωρίς. Τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του, τα πέρασε στην οδό Κουμουνδούρου ακριβώς απέναντι από την είσοδο των ηθοποιών του Εθνικού Θεάτρου. Οπως γράφει ο ίδιος: «…τα βράδυα, πριν έρθει η ώρα για το κρεβάτι, χάζευα από το παράθυρο μετρώντας τους ηθοποιούς που πήγαιναν για την παράσταση. Και ένα βράδυ, το έσκασα από το σπίτι λάθρα και έκανα το…ντεμπούτο μου στο θέατρο σαν θεατής, δρασκελώντας την αφύλακτη πόρτα των παρασκηνίων. Δεν είδα όμως όλη την παράσταση –παιζόταν το «Φυντανάκι» του Παντελή Χόρν- γιατί συγκινήθηκα τόσο πολύ από το δράμα του γερο-ταχυδρόμου Βεάκη, που άρχισα να κλαίω γοερά, με αποτέλεσμα να με πετάξουν έξω. Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με το θέατρο και με τον Βεάκη, που ύστερα από κάμποσα χρόνια θα γινόταν ο πρωταγωνιστής στο έργο μου «Αν δουλέψεις θα φάς» που με καθιέρωσε σαν θεατρικό συγγραφέα.»Το ξεκίνημά του για την κατάκτηση της θεατρικής σκηνής έγινε με το πρωτόλειό του «100 Χιλιάρικα». Να πως το έκρινε ο πρύτανις του ελληνικού θεάτρου Γρηγόρης Ξενόπουλος , στα «Αθηναϊκά Νέα», 10/1/1936: «Ενας νέος που δεν εφάνηκε ακόμη στο θέατρο,παρά γράφει με ψευδώνυμο σε διάφορα περιοδικά, ο κ. Ν. Τσεκούρας (Τσεκό) μου έφερε να διαβάσω το πρώτο του θεατρικό έργο Το έλεγε «100 χιλιάρικα». Αρχισα να το διαβάζω δοκιμαστικά και από την πρώτη εικόνα με τράβηξε τόσο, ωστε το τελείωσα την ίδια ημέρα…»To πρώτο έργο του που ανέβηκε στη σκηνή ήταν το σχολικό δραματάκι «Τα Σουλιωτόπουλα δεν πέθαναν». Η Επιτροπή Βράβευσης Σχολικών Εργων του υπουργείου Παιδείας (Κωστής Μπαστιάς, Λέων Κουκούλας Κωστής Βελμίρας, Γιάννης Λάμψας) του απένειμε το πρώτο βραβείο και από τότε βρίσκεται σε όλες τις σχολικές βιβλιοθήκες και παίζεται στις 25 Μαρτίου από πολλά σχολεία.Σε ηλικία 28 ετών έκανε το ντεμπούτο του σαν θεατρικός συγγραφέας, τον Μάϊο 1940 με την κωμωδία του «Ανθρωπος είμαι κι εγώ» που ανέβηκε στο θέατρο «Λυρικό», από τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη και Βασίλη Λογοθετίδη. Παίχτηκε μόνον 30 ημέρες, στις παραμονές του πολέμου της Αλβανίας. Ακολούθησε ο «Μαγκούφης» που έκανε πρεμιέρα στις 23/1/41, στο θέατρο «Διάνα», με τον θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου. Ο συγγραφέας, φαντάρος τότε στη μονάδα προστασίας σιδηροδρόμων, το έγραψε κατά τη διάρκεια τεσσάρων ταξιδιών Αθήνα-Θεσσαλονίκη, μεσα στο τελευταίο ανοικτό βαγόνι, έτοιμος να καταρρίψει με το πολυβόλο του όποιο ιταλικό αεροπλάνο τολμούσε να πλησιάσει.Το καλυτερο έργο του το έγραψε σε ηλικία 30 ετών. Το «Αν δουλέψεις θα φάς» έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Λυρικό», στις 23/7/1945 από τον θίασο Ενωμένοι Καλλιτέχνες, με τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Κώστα Γιαννίδη σους δυο βασικούς ρόλους. Σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία και ουδέποτε έπαψε να χρησιμοποιείται σαν…σωσίβιο από επαρχιακούς θιάσους. Ο γιός του Βεάκη Γιάννης, αυτοεξόριστος λόγω φρονημάτων σκηνοθέτης, το ανέβασε στη Ρουμανία, και στις αυτάδελφες τότε κομμουνιστικές χώρες Βουλγαρία και Σερβία. Ο Αδαμάντιος Λεμός το ανέβασε στη Νέα Υόρκη για την ελληνική ομογένεια καί τότε λίγο έλλειψε να κάνει την τύχη του ο συγγραφέας: ο ελληνικής καταγωγής μάνατζερ της εταιρείας «Γουώρεν Μπράδερς» ζήτησε τα δικαιώματα του έργου για να γυριστεί ταινία.Ο συγγραφέας έτρεξε στον Κάρολο Κουν που είχε εγκαταλείψει την έδρα του καθηγητή Αγγλικών στο Κολλέγιο και ξεκινούσε το «Θέατρο Τέχνης». Εκείνος δέχτηκε να κάνει τη μετάφραση στα Αγγλικά και σε ένα μήνα, το «Αν δουλέψεις θα φας», ταξίδευε για την Αμερική με το ταχυδρομείο. Ηταν όμως άτυχο. Οπως γράφει ο συγγραφέας «…το πογκρόμ των αριστερών συγγραφέων, ηθοποιών και γενικά των εργαζομένων στο θέαμα βρισκόταν στο ζενίθ από τον γερουσιαστή Μακάρθι που ειχε αναλάβει τον εξοστρακισμό από τη χώρα της Ελευθερίας κάθε ρέποντα στον αριστερισμό αμερικανό ή αλλοδαπό…» Το έργο είχε παιχτεί από τον γιό του Βεάκη σε κομμουνιστικές χώρες, άρα δενείχε καμία ελπίδα στις ΗΠΑ.

Ακολούθησε ο «Πομπός Ευτυχίας» που έκανε πρεμιέρα στο θέατρο «Ρεξ» στις 8/3/1946, με τον θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη και πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη. «Κομεντί πλημμυρισμένη ανθρωπιά και τρυφερότητα» το χαρακτήρισε σε χρονογράφημά του στο «Ελεύθερο Βημα» ο Παύλος Παλαιολόγος. Τρία χρόνια αργότερα (30/11/49) ανέβηκε στο θέατρο «Κεντρικό» η κωμωδία «Ο καλός καλό δε βλέπει», από τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη. «Εχει μια τεχνική σπάνια και μιά πλοκή που θυμίζει τον Φεϋντώ», έγραψε ο Αγγελος Τερζάκης, φτασμένος συγγραφέας και εισηγητής, τότε, δραματολογίου στο Εθνικό Θέατρο. Με την επόμενη κωμωδία του «Καραντίνα στον έρωτα» που ανέβηκε στο θέατρο «Σαμαρτζή»στις 22/5/1952, έκανε το θιασαρχικό του ντεμπούτο ο Μίμης Φωτόπουλος γνωστός από τη θριαμβευτική του επιτυχία στον κινηματογράφο, στις ταινίες της «ΦΙΝΟΣφίλμς». Μια ακόμη κωμωδία του με τίτλο «Τρείς πετεινοί σε ένα κοτέτσι» ανέβηκε στις 3/8/1955 στο θέατρο «Γκλόρια» από τον θίασο Μιράντας-Κωνσταντάρα- Μήλα.

Το έργο του «Ο Μονοσάνταλος» ανέβηκε στο «Δημοτικό θέατρο» Πειραιά στις 30/11/1955 από τον θίασο του Μάνου Κατράκη και χαρακτηρίστηκε από την κριτική ισάξιο του «Αν δουλέψεις θα φάς». Ακολούθησαν οι «Καϋμοί της λιμνοθάλασσας», παραγγελία της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης, που ανέβηκε 26-27/4/1956 σε δύο παραστάσεις στο Μεσολόγγι, στην όχθη της λιμνοθάλασσας, γράφτηκε επι τόπου σε τρείς εβδομάδες. Σκηνοθετημένο από τον Πέλο Κατσέλη, πρωταγωνιστούσε η Αλέκα Κατσέλη, με υπόθεση τους αγώνες των ντόπιων ψαράδων για ν’απαλλαγούν από την εκμετάλλευση των χονδρεμπόρων. Ειχε 15.000 θεατές και ο συγγραφέας τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Ιερής Πόλης και ανακηρύχθηκε επίτημος δημότης Μεσολογγίου. Το έργο εγινε και ταινία από την «ΑΝΖΕΡΒΟΣ» με τίτλο «Η λίμνη των πόθων», με πρωταγωνιστές την Γιώργο Φούντα, την Τζένη Καρέζη και την θριαμβεύτρια των Καλλιστείων 1958 «σταρ Ελλάς» Σόνια Ζωίδου. Η ταινία κέρδισε βραβεία σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ.

Εγραψε σενάρια και για άλλες ταινίες, όπως η «Ζηλιάρα», με τη Ρένα Βλάχοπούλου και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, παραγωγή της εταιρείας «Καραγιάννης-Καρατζόπουλος» και σκηνοθεσία Κωστα Καραγιάννη. Επίσης το «Ματωμένο χώμα», με πρωταγωνιστές τον Παντελή Ζερβό και τη Νόρα Κατσέλη, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Βαγγέλη Μελισσινού. Έγραψε επίσης το κωμικό τηλεοπτικό κωμικό σήριαλ «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» -διασκευή από θεατρικό έργο του που δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή- που μεταδόθηκε σε 20 συνέχειες από το κανάλι της ΕΡΤ.

Υπάρχουν στο θεατρικό μουσείο δύο ακόμη έργα του που δεν γνώρισαν τον παράδεισο της σκηνής. Ειναι ο «Καταραμένος Αγιος», με 12 εικόνες και 30 ηθοποιούς που ζωντανεύει τη ζωή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Κέρδισε εύφημο μνεία στον κρατικό θεατρικό διαγωνισμό. Επρόκειτο να το ανεβάσει ο Μάνος Κατράκης στο Πεδίο του Αρεως, αλλά δεν πρόλαβε γιατί αρρώστησε και ακολούθησε ο θάνατός του. Για δεύτερη φορά εγκρίθηκε από την επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου την εποχή της χούντας των συνταγματαρχών, αλλά ήρθε η μεταπολίτευση και η νέα διοίκηση της Κρατικής Σκηνής αρνήθηκε να ανεβάσει έργο που είχε εγκριθεί από τη χουντική διοίκηση. Στο θεατρικό μουσείο αναπαύεται και ο «Πρώτος δημοκράτης», έργο επίσης πολυπρόσωπο που παρουσιάζει τη ζωή και το έργο του Ρόκου Χοϊδά, του πρώτου «κοινωνιστή-επαναστάτη», την εποχή που δεν είχε ακόμη εμφανιστεί ο κομμουνισμός. Το έργο κέρδισε έπαινο στον κρατικό θεατρικό διαγωνισμό. Τέλος, στο θεατρικό μουσείο υπάρχει και η άπαιχτη κωμωδία του «Ρήγας-ντάμα-βαλές» που είχε εγκριθεί από τον θίασο Παπάς-Λαμπέτη-Χόρν, αλλά δεν ανέβηκε ποτέ γιατί ο θίασος διαλύθηκε.
Η θεατρική καριέρα του Νίκου τσεκούρα έγινα…λάθρα -όπως γράφει ο ίδιος- κλέβοντας χρόνο από τη δημοσιογραφία που ήταν η βιοποριστική του απασχόληση. H επιτυχία του «Φουντοτσάρουχου»του άνοιξε το δρόμο γιά ν’ αρχίσει τη συνεργασία του με εύθυμες ιστορίες στα περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας «ΑΤΛΑΝΤΙΣ», «ΘΗΣΑΥΡΟΣ», «ΠΑΝΘΕΟΝ», «ΡΟΜΑΝΤΖΟ». Ακολούθησε η «ΜΑΣΚΑ» του –εκδότης ο βιβλιοπώλης Σαλίβερος και διευθυντής ο Απόσοτλος Μαγγανάρης- με τις περιπέτειες του θρυλικού «Ντετέκτιβ Χ» που τις υπέγραφε ως Νικ Χάτσετ. Οταν μετέφραζαν τις πραγματικές ιστορίες του Μπραντ Χάουζ, οι αναγνώστες της «ΜΑΣΚΑΣ» διαμαρτύρονταν, ζητώντας τα…γνήσια κείμενα! Παράλληλα συνεργαζόταν με τους εκδότες Μήτσο Δαρεμά και Ηλία Καμπανά συγγράφοντας αναγνώσματα , «Η Ιστορία της Κασσιανής», «Παραμύθια της Χαλιμάς», «Μύθοι του Λαφονταίν» λαϊκής κατανάλωσης.

Στην περίοδο της γερμανο-ιταλικής κατοχής βοήθησε στη σύνταξη της παράνομης εφημερίδα του ΕΑΜ «ΕΞΟΡΜΗΣΗ», η οποία κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι. Οταν τελείωσε ο πόλεμος, βρήκε συμπαραστάτη τον Κίμωνα Θεοδωρόπουλο (ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ «ΠΥΡΣΟΣ») και έστησαν το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ», με το σκεπτικό ότι χρειαζόταν ένα νεανικό περιοδικό για να αντικαταστήσει τη θρυλική «Διάπλαση των Παίδων» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, ο οποίος ειχε πεθάνει στην κατοχή. Το πρώτο φύλλο ωστόσο απέτυχε και επειδή δεν υπήρχε οικονομική άνεση, ο Θεωδορόπουλος δεν μπορούσε να συνεχίσει. Τη λύση την έδωσε ο Μανώλης Σκουλούδης, προτείνοντας να αναλάβουν τη συνέχεια της έκδοσης οι Πέτρος και Σπύρος Δημητράκος, γιοί του Δημήτρη, του «Αρχαίου Εκδοτικού Οίκου» που είχε το βιβλιοπωλείο του στην πλατεία Συντάγματος.

Εγκαταλείποντας την ξεπερασμένη πιά «συνταγή» της «Διάπλασης των Παίδων» έβγαλε ένα «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» αναγεννημένο, με έγχρωμο εξώφυλλο του Αλέκου Κοντόπουλου (που έγινε τακτικός συνεργάτης του περιοδικού μαζί με άλλους μεγάλους ζωγράφους), τυπωμένο σε οφσετ, με εικονογραφημένα αναγνώσματα (τα πρώτα «κόμικς» στην Ελλάδα) . Η επιτυχία ήταν τεράστια, καθώς εξελίχθηκε σε μέσον επικοινωνίας των αναγνωστών του. Μέσα από τις στήλες της αλληλογραφίας με τη ρουμπρίκα «Μεταξύ μας» οι φανατικοί αναγνώστες του αντάλασσαν ιδέες, απόψεις και πνευματικούς διαξιφισμούς. Ανθρωποι καταξιωμένοι σήμερα στον χώρο τους, ονόματα γνωστά, θεωρούν το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» αφετηρία για την εξέλιξη της ζωής τους, σε εκείνα τα δύσκολα μετακατοχικά χρόνια. Ειναι ακόμη σήμερα (2006) ζωντανή και δραστήρια μια όμορφη παρέα «μεταξυμάχων», ο Συνδεσμος Αναγνωστών και Συνεργατών Περιοδικού Ελληνόπουλο με 150 μέλη, που ιδρύθηκε το 1986. Φαινόμενο μοναδικό για ένα περιοδικό που έκλεισε πριν από μισόν αιώνα και πλέον.

Μετά το «ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ» ακολούθησε το «ΣΙΝΕΑΚ» χωρις ιδιαίτερη επιτυχία και στη συνέχεια το επίσης βραχύβιο «ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ». Με αυτό έδωσε τέλος στην εκδοτική του καριέρα για να επιστρέψει στην δημοσιογραφία, δουλευοντας κατά διαστήματα στις εφημερίδες «ΑΘΗΝΑΪΚΗ», «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» και για 4 χρόνια ως αρχισυντάκτης στο εβδομαδιαίο «ΕΜΠΡΟΣ» του Παράσχου. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια επανέκδοσης του περιοδικού «ΜΠΟΥΚΕΤΟ», σκάρωσε το θρυλικό «ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ» με χορηγό τον εκδότη Μιχο Σαλίβερο. Στο ερωτικο-σπαζοκεφικό αυτό έντυπο συνεργάστηκαν υπογράφοντας με ψευδώνυμο γνωστοί λογοτέχνες, όπως ο Μ. Καραγάτσης, ο Κωστής Βελμύρας, ο Μανώλης Σκουλούδης, ο Νίκος Μαράκης, ο Θέμος Ποταμιάνος. Η επιτυχία ήταν τεράστια αλλά το πολέμησε μετα μανίας η εκκλησιαστική οργάνωση ΖΩΗ , ως «αισχρούργημα» με αλεπάλληλες μηνύσεις των μητροπολιτών σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια. Τελικά ο Σαλίβερος αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοση για να μην βρεθεί στη φυλακή και ο Νίκος Τσεκούρας ολοκλήρωσε την περιπετειώδη 60 χρονων δημοσιογραφική του καριέρα στις εκδόσεις ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ.

Δημητρης Βαρος

Κατάγομαι από τη Μυτιλήνη, γεννήθηκα στη Χίο το 1949 και μεγάλωσα στη Σάμο.
Σπούδασα δημοσιογραφία στο Λονδίνο και από το 1976 εργάζομαι σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά.
Έχω διατελέσει αρχισυντάκτης, διευθυντής σύνταξης και διευθυντής σε εφημερίδες όπως «Ακρόπολη», «Έθνος», «Πρώτη», «Έθνος της Κυριακής» και «Τύπος της Κυριακής» και σε πολλά οικονομικά, ναυτιλιακά, επιστημονικά και τεχνικά περιοδικά.
Σήμερα είμαι διευθυντής της «Τεχνοεκδοτική» που εκδίδει 7 μηνιαία περιοδικά.

Έχω εκδώσει 4 ποιητικά βιβλία («Ω ξειν…», «Ανδρομέδα», «Θηρασία», «Φρύνη») ενώ ένα πέμπτο βρίσκεται υπό έκδοση («Υπατία»). Ποιήματά μου έχουν δημοσιευθεί επίσης σε αρκετές ελληνικές και ξένες συλλογές καθώς και σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Μερικά έχουν περιληφθεί και σε δίσκους του Γιάννη Μαρκόπουλου τραγουδισμένα ή απαγγελμένα από τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τη Μαρία Φωτίου, τον Δημήτρη Ζερβουδάκη, τη Βασιλική Λαβίνα, τους Βωξ και από τον ίδιο τον συνθέτη.

Αν και έχω πάντα ρόλο επιτελικού στα έντυπα που εργάζομαι, συνηθίζω να διατηρώ χρονογραφικές στήλες. Μια συλλογή από διαχρονικά ευθυμογραφήματά μου θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2008 με τίτλο «We are Greeks!».

Είμαι παντρεμένος με τη Δήμητρα Νικολάου και έχω δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Μάγκυ.
Είμαι μέλος της Ένωσης Συντακτών (ΕΣΗΕΑ) και διεθνών Οργανώσεων ημερήσιου και περιοδικού Τύπου (WAN και FIPP).

ΝΙΚΟΣ ΜΕΡΤΖΟΣ 

Νικόλαος Ι. Μέρτζος, Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών από το 2006. Γεννήθηκε το 1936 στο πατρογονικό του Νυμφαίον σε παλαιά οικογένεια χρυσικών και εμπόρων εγκατεστημένη ήδη στη Θεσσαλονίκη, όπου διήλθε όλη του τη ζωή. Δικηγόρος, δημοσιογράφος και συγγραφέας 20 βιβλίων μέχρι το 2008. Από το 1955 επεδόθη επαγγελματικά στη δημοσιογραφία παράλληλα με τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Πρωτοστάτησε στο φοιτητικό κίνημα και στους εθνικούς αγώνες για την Κύπρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Αρχισυντάκτης από το 1966 εργάσθηκε σκληρά σε πολλές εφημερίδες, σε περιοδικά, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στο χρονογράφημα, στο πολιτικό άρθρο και στην πολιτική ανάλυση σε εφημερίδες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Ειδικός στα βαλκανικά ζητήματα. Ταξίδεψε σε όλον σχεδόν τον Κόσμο με επιτυχείς δημοσιογραφικές αποστολές. Εξ απορρήτων στενός συνεργάτης των αειμνήστων Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα, σύμβουλος του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Κ. Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα 1990-1993. Διηύθυνε την ιστορική εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» και το περιοδικό «Μακεδονική Ζωή» καθ’ όλο το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα. Μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και της Μακεδονικής Επιτροπής διέτρεξε όλη την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Βόρειο Αμερική επί 30 χρόνια για τη Μακεδονία. Για την προσφορά του τιμήθηκε με δεκάδες διακρίσεις από την Εκκλησία, τις Ένοπλες Δυνάμεις, Δήμους και οργανώσεις, την Κυπριακή Δημοκρατία, την ΕΟΚΑ, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, καθώς επίσης από τους Δήμους Τορόντο και  Σκάρμπορω Καναδά. Από το 1995, εγκαταλείποντας σταδιακά τη δημοσιογραφία, αφιερώθηκε στο ερημωμένο πατρογονικό του Νυμφαίον, το οποίο ως Πρόεδρος της Κοινότητος επί τρεις θητείες οδήγησε στην Αναγέννηση και το ανέδειξε σε πανευρωπαϊκό πρότυπο ήπιας ανάπτυξης με σεβασμό στην πολιτιστική κληρονομιά και στη Φύση. Γι’ αυτό, το 2000 η Κοινότης Νυμφαίου τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση με την «Ευρωπαϊκή Διάκριση Αναγέννησης Χωριού 2000» και το 2004 εξεπροσώπησε την Ελλάδα στη Συνάντηση της Ευρω-Μεσογειακής Συνεργασίας στις Συρακούσες της Σικελίας και το 2005 στην Σεβίλλη της Ισπανίας.

Στις 9 Ιουνίου 2006, σε επίσημη τελετή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος του απένειμε το Βραβείο για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του ήπιου τουρισμού και στην δημιουργία νέων τουριστικών προορισμών.

  O Nίκος Μέρτζος σήμερα… η πάνω φωτό είναι το χθες του!

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2006 ενωμένος ο Νομός Φλωρίνης τίμησε το έργο του και την προσωπικότητά του σε πανηγυρική συνεδρίαση μετά ομόφωνη απόφαση όλων των Δημάρχων, των Κοινοταρχών, των βουλευτών και του Νομάρχου του Νομού.

Στις 20 Δεκεμβρίου 2006 ο Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ του απένειμε τον Χρυσούν Σταυρόν της Παναγίας Μαυριωτίσσης, ανωτάτη διάκριση της Μητροπόλεως.

ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ Ν. Ι. ΜΕΡΤΖΟΥ

1. «Βορεινά Υστερόγραφα», 1966 και 1996, σελ. 118., 2.       «Ο χρόνος που ζήσαμε μαζί», 1979, σελ. 704, 2 τόμοι. ,3.       «Σβαρνούτ, το προδομένο αντάρτικο», 1980 δύο εκδόσεις, 1981, 1983 δύο εκδόσεις, 1984 δύο εκδόσεις, 1985, 1986, 2004, σελ. 500,4.       «Ανασκόπηση», 1981, σελ. 692, 2 τόμοι. ,5.       «Τα Δέκα Θανάσιμα Αμαρτήματα του Κ.Κ.Ε», 1984, 1985, 1986, σελ. 467. ,6.       «Νέα Πορεία», 1984, σελ. 77. ,7.       « Πράσινα Άλογα», 1984, σελ. 207. ,8.       «Εμείς οι Μακεδόνες», 1986, 1987, 1989, 1991, 1993, 2004, σελ. 480, 2004 σελ. 583.

9.             «Εγκώμια Θεσσαλονίκης», 1998, σελ. 461,10.       «Τα Πατρώα», 1998, σελ. 515., 11.       «Εξ απαλών», 1998, σελ. 285.,12.       «Συμβόλαια Νεβέσκης», 1997, σελ. 42. ,13.       «Αρμάνοι, οι Βλάχοι», 2000, 2001, 2002, σελ. 423. ,14.       «Ενθύμια Νυμφαίου», 2003, σελ. 250. ,15.       «Ελληνικά», 2004, σελ. 263. ,16.        «Νυμφαίον, το ΄Ονομα του Παραμυθιού», Συλλεκτικό Λεύκωμα, 2006, σελ. 320, «Μίλητος». ,7.       Ν. Ι. Μέρτζος – Κ. Ν. Πλαστήρας, «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών Χρονικό 1939-2007, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 185. ,18.       «Μακεδονία η γεωστρατηγική, η διαπραγμάτευση, η υπεράσπιση», Ε.Μ.Σ., Μακεδονική Βιβλιοθήκη αρ. 104, Θεσσαλονίκη 2007, σελ. 30. ,19.       «Μικρασιατική Εκστρατεία», Ε.Μ.Σ.-Ερωδιός, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 200. .20.       «Οδός Ελλήνων», εκδόσεις «΄Εφεσος», υπό έκδοση.

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ…..

Μια συνέντευξη …που λέει πολλά για τον  ξεχωριστό…αυτόν βλάχο από το Νυμφαίο,τον ΝΙΚΟ ΜΕΡΤΖΟ,

 Ο μονομάχος της αθέατης νύμφης…

Kαθώς καλπάζει με τον Ιβάν, το άλογό του, στο δάσος του Νυμφαίου, είναι σαν να τραβάει για τη δική του μάχη ανάμεσα σε ετερόκλητα πρόσωπα και γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του, την περιοχή, τη χώρα. Καθώς καλπάζει, λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με τα Σκόπια, ο 72χρονος σήμερα Νίκος Μέρτζος ξεχνιέται. Aπελευθερώνεται. Zει τις δικές του στιγμές. Κάτι σαν μονομάχος. Αυτός και ο Ιβάν μόνοι, όπως το 1994, όταν ο «Μακεδόνας δημοσιογράφος» και ιστορικός πια αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Νυμφαίο, τη θρυλική Νεβέσκα, στη Φλώρινα και να αναστήσει ένα χωριό που μέχρι τότε μετρούσε τη ζωή στο ρυθμό των θανάτων. Τότε εκεί ζούσαν περί τους 35 γέρους. Δεκαπέντε χρόνια μετά το Νυμφαίο επισκέπτονται περισσότεροι από 60.000 άτομα από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Eγινε σημείο αναφοράς αλλά και συναντήσεων με αφορμή το πρόβλημα με τα Σκόπια και τις αλλαγές στα Βαλκάνια. Πολλές οι συναντήσεις (ίσως και… μυστικές), οι διαπραγματεύσεις, στις οποίες είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ο κ. Μέρτζος, ο οποίος ήταν μεταξύ αυτών (των μυστικών συμβούλων) που χειρίστηκαν το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων επί κυβέρνησης Μητσοτάκη. «Τότε πολλές φορές τα είπαμε με τους γείτονες. Κάποια στιγμή είχαμε φτάσει στο σημείο να ανακοινώσουμε μαζί με τον Γκλιγκόροφ σε συνέντευξη Τύπου το όνομα “Σλαβομακεδoνία”, δυστυχώς όμως κάποιοι στην Ελλάδα αντέδρασαν και οι λόγοι δεν ήταν εθνικοί…».

Εκείνη η στιγμή της ακύρωσης στην ουσία της συμφωνίας «ήταν η χειρότερη στιγμή της ζωής μου». Εκείνη η ημέρα, ήταν το 1994, έκρυβε πίκρα αλλά και συγκίνηση για τον Ελληνα με το «απότομον του χαρακτήρος του» και το… σήμα κατατεθέν μουστάκι του. «Oταν φτάσαμε στα ελληνικά σύνορα εμένα με συνόδευαν οι σωματοφύλακες του Γκλιγκόροφ και τους έδωσα ένα ποτό ως δώρο. “Θα το πάρουμε”, μου είπαν, “γιατί αγωνίζεσαι για το δικό μας συμφέρον”».

Τα χρόνια πέρασαν. Το Σκοπιανό παραμένει ανοικτό και ο κ. Μέρτζος τώρα από τη θέση του προέδρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών προσπαθεί να προσφέρει επιχειρήματα στους διαπραγματευτές επικαλούμενος ιστορικά στοιχεία και να αντικρούσει τις απόψεις εκείνων «οι οποίοι δεν μπορούν να δουν πίσω από το όνομα τις επεκτατικές διαθέσεις των Σκοπιανών».

Είναι απόλυτος. Οσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί του, δεν μπορεί να του καταλογίσει εμπάθεια και ιδιοτέλεια. Αλλωστε έζησε ή άκουσε αυτά που για τους υπολοίπους φαντάζουν μακρινά. Να, λίγο πιο πάνω, στο λόφο της Τζέκα οι προύχοντες του Νυμφαίου και μεταξύ αυτών και οι συγγενείς του ξεπροβόδισαν για το μεγάλο αγώνα τον Παύλο Μελά. Οι κομιτατζήδες ανέβαλαν για μια μέρα την επίθεση στο χωριό για να γίνει η κηδεία της γιαγιάς του. Οι Τούρκοι πολλές φορές απείλησαν να κάψουν το χωριό. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι, οι Σλάβοι, η ξένη προπαγάνδα, οι ρουμανίζοντες, ο
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επιστράτευση, το Πόγραδετς, οι γυναίκες με τις καλές τους φορεσιές, τις βλάχικες, με τα φλουριά, που προσεύχονταν όλες μαζί. Και μετά ο εμφύλιος. Το αίμα στο Βίτσι. Και ύστερα τα Σκόπια, το Μοναστήρι, το χάος στα Βαλκάνια.

Από το 1936 που γεννήθηκε και μέχρι σήμερα ο κ. Νίκος Μέρτζος ακολουθεί τη δική του πορεία. Δηλώνει δεξιός. Στο σπίτι του κυριαρχούν οι φωτογραφίες της οικογένειας Καραμανλή αλλά και του Βενιζέλου. Ηταν ο πρώτος δημοσιογράφος που έμαθε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ότι θα εγκαταλείψει την Ελλάδα μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Και ο πρώτος που είδε τον Εμμανουηλίδη μετά τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ και τον άκουσε να του λέει: «Σήμερα δώσαμε ένα καλό μάθημα στον Λαμπράκη». Την είχε καυτηριάσει τη δολοφονία. Κάποιοι τον κατηγόρησαν για αυτό. «Και τι με ένοιαζε. Εγώ δεν φοβόμουν κανέναν. Δυστυχώς δεν φοβάμαι τίποτε. Μόνο να πεθάνω όρθιος θέλω…».

Κοντά στα γεγονότα 54 χρόνια
Οταν οι δικοί του έμαθαν ότι ήθελε να γίνει δημοσιογράφος, ούτε λίγο ούτε πολύ του ζήτησαν να μην ντροπιάσει την ιστορία της οικογένειας. «Θα πας να γίνεις εργάτης, να έχεις αφεντικό πάνω από το κεφάλι σου». Δεν τους άκουσε και, φοιτητής ακόμη στη Νομική, δοκιμάζει την τύχη του ως δημοσιογράφος στο «Φως». Και μετά ήρθε η καταξίωση, η «Μακεδονική ζωή», ο «Ελληνικός Βορράς», το ραδιόφωνο, η αρθογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά των Αθηνών. Από το 1954 έζησε από κοντά όλα τα μεγάλα γεγονότα. Προσωπικός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά και με στελέχη όλων των κομμάτων, ο κ. Μέρτζος καθιερώθηκε στο χώρο. Το 1994 εξελέγη πρόεδρος στο Νυμφαίο και το 2006 αποχώρησε. Εκεί, μαζί με τη γυναίκα του, την κυρία Τέσα, περνάει τον περισσότερο καιρό. Στήνει πού και πού και κανένα γλέντι με κλαρίνα, στο σπίτι του, με τα βαριά έπιπλα και τις δεκάδες φωτογραφίες στους τοίχους, τα ιερά κειμήλια της οικογένειας, της μεγάλης οικογένειας των Βλάχων. «“Τα παιδιά της Σαμαρίνας‘ είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Μία φορά, που είχαμε στήσει ένα γλεντάκι στο οποίο ήταν παρών και ο σημερινός πρωθυπουργός, ακούστηκε αυτό το τραγούδι. Τότε η κόρη του, η Αλίκη, είπε ότι είναι το καλύτερο τραγούδι του κόσμου. Και ήταν παιδί μια σταλιά».

«Εμείς οι Βλάχοι δεν ξεφεύγουμε από τις ρίζες μας»
Το Νυμφαίον, η Νεβέσκα (η αθέατη νύμφη), μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να ερημώνει. Ο κ. Νίκος Μέρτζος, ακολουθώντας την παράδοση της οικογένειας, δεν εγκατέλειψε ποτέ την ιδέα να στηρίξει το χωριό. «Ο παππούς -από αυτόν κληρονόμησα την τρέλα (όλοι εδώ τρελό με λένε), για να μη γεννηθώ σε ξένο τόπο (τότε ζούσαμε στη Θεσσαλονίκη) έφερε τη μάνα μου εδώ. Εδώ με βάφτισε, στο δάσος. Εμείς οι Βλάχοι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τις ρίζες μας. Μετά τον πόλεμο, όταν πήγα στη Θεσσαλονίκη, μιλούσα μόνο βλάχικα. Δεν ήταν και η καλύτερή μου στιγμή…».

Με την πάροδο του χρόνου, το χωριό, με τους 1.500 κατοίκους, τους εμπόρους, τους χρυσοχόους, τους επιστήμονες, άρχισε να φθίνει. Το 1994 το χωριό δεν ξεπερνούσε τους 35 κατοίκους. Τότε ο κ. Μέρτζος αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος. Εξελέγη, και από τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Εκείνη την περίοδο ο γνωστός επιχειρηματίας, κ. Γιάννης Μπουτάρης, είχε φτιάξει έναν ξενώνα, ανοίγοντας, στην ουσία, το δρόμο για την τουριστική αξιοποίηση της περιοχής.

«Διαπίστωσα ότι υπήρχαν πολλά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τα οποία θα μας βοηθούσαν. Το Δημόσιο καθυστερούσε και τότε στράφηκα σε ιδιώτες φίλους μου να εκπονήσουν μελέτες και δεν έφτανε που το έκαναν δωρεάν, τους φώναζα κιόλας». Και μετά ήρθαν οι χρηματοδοτήσεις και η συμπαράσταση από τους Γ. Παπανδρέου, Κ. Λαλιώτη, Βάσω Παπανδρέου, μέχρι και την κ. Αννα Διαμαντοπούλου.

Ο γιος του Γιάννη Μπουτάρη, ο Μιχάλης -«εμείς τον φωνάζουμε Μίκη, γιατί τους Μιχάληδες έτσι τους φωνάζουμε, προς τιμήν του Παύλου Μελά, που αγωνίστηκε εδώ με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας»-, μίλησε στον κ. Μέρτζο για τον «Αρκτούρο». «Είναι παιδιά που περιθάλπουν τις αρκούδες, που τις βασανίζουν οι γύφτοι». «’’Εντάξει’’, είπα και τους δώσαμε 120 στρέμματα στο βουνό».

Ο «Αρκτούρος» έκανε ακόμη περισσότερο γνωστή την περιοχή. Ο αριθμός των επισκεπτών αυξήθηκε και συνεχίζει να αυξάνεται. Νέες μονάδες χτίζονται, νέα καταστήματα. «Οσο ζω, θα το λέω: εμείς εδώ θέλουμε μια ήπιας μορφής ανάπτυξη. Δεν θα επιτρέψω ποτέ να γίνει χιονοδρομικό κέντρο. Θέλουμε να χαρούμε το περιβάλλον και όχι να το καταστρέψουμε. Και το λέω εγώ αυτό, που μέχρι και άλογα από τις Αλπεις έφερα, για να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες».

Το άνω κείμενο  είναι του  ΠΑΝΟΥ ΜΠΑΪΛΗ

—————————————-

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ  Η Μαλβίνα Κάραλη (3 Φεβρουαρίου19547 Ιουνίου2002) συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και τηλεοπτική περσόνα.  Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία -Ελένη Σακκά.

  Απόφοιτη του Αρσάκειου. Σπούδασε κυβερνητική στο Παρίσι. Εργάστηκε επί χρόνια σαν δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και σαν αρθογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλίκ, 01, με στήλες που άφησαν εποχή όπως το Επ΄Αυτοφόρω (Γυναίκα) και «Σαββατογεννημένη» (στο περιοδικό Symbol της εφημερίδας Επενδυτής, άρθρα που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατό της στην ομώνυμη συλλογη).

Η Μαλβίνα Κάραλη – Χαριτοπούλου γεννήθηκε στη Χαλκίδα και απεβίωσε σε ηλικία 50 χρόνων μετά από μάχη δύο χρόνων με την επάρατη νόσο. Ανήσυχο και ασυμβίβαστο πνεύμα, ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα το 1976 ως αρθρογράφος στις εφημερίδες «Απογευματινή» και «Βραδυνή». Για πολλά χρόνια αρθρογραφούσε στα περιοδικά «Επίκαιρα» και «Γυναίκα» και τα τελευταία χρόνια εργαζόταν ως αρθρογράφος στις εφημερίδες «Επενδυτής», «Ελευθεροτυπία» και στο περιοδικό «Symbol». Για πολλά χρόνια η Μαλβίνα Κάραλη εργάστηκε σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, στο Δεύτερο Πρόγραμμα, τον «ΣΚΑΪ» και τον «ΑΝΤΕΝΝΑ», αλλά και στην τηλεόραση ως παραγωγός και παρουσιάστρια εκπομπών όπως ο «Καθρέφτης ψυχής» στον «Seven X», «Βίοι αγίων» στο «Star» και στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΕΡΤ, «ΣΚΑΪ» και ΑΝΤΕΝΝΑ. Μία από τις καλύτερες εκπομπές της ήταν το «Μαλβίνα Hostess» που παρουσίαζε στο «Mega». Παράλληλα, ως σεναριογράφος έχει τιμηθεί με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» και «Κρυστάλλινες Νύχτες». Έγραψε τα βιβλία «Αθώος σαν αγαπημένος», «Τα κορίτσια της Σαβάνα», «Πιο πολύ, πιο πολλοί», «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής υπό τον γενικό τίτλο «Η κουζίνα της Μαλβίνα

ΠΗΓΗ: ΣΕΡΒΙΤΟΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ & ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.

ΛΕΩΝ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 74 ετών ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Λέων Καραπαναγιώτης, ο οποίος πριν από ένα χρόνο είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

Ο Λέων Καραπαναγιώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία και στην Ελβετία και εργαζόταν στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη από το 1953. Ο εκλιπών είχε διατελέσει διευθυντής της εφημερίδας «Το Βήμα» και μετά το 1981 διευθυντής και εκδότης της εφημερίδας «Τα Νέα».

«Εκφράζω τη βαθύτατη θλίψη μου για το θάνατο του Λέοντα Καραπαναγιώτη, που με το υψηλό ήθος του, τον σεβασμό στη δημοσιογραφική δεοντολογία και την κριτική θεώρηση αγωνίστηκε για την προβολή των αρχών και των οραμάτων του, προσφέροντας ανεκτίμητα στη Δημοσιογραφία και μετουσιώνοντας την σε πραγματικό λειτούργημα. Εκφράζω τα συλλυπητήριά μου στους οικείους του και σε ολόκληρη τη δημοσιογραφική οικογένεια» αναφέρεται στο συλλυπητήριο μήνυμα του Πρόεδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια.

«Ο Λέων Καραπαναγιώτης υπηρέτησε τη δημοσιογραφία με δέσμευση και συνέπεια»δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Θ. Ρουσόπουλος, πληροφορούμενος το θάνατο του παλαίμαχου δημοσιογράφου, και συνέχισε: «Η απώλειά του θα είναι αισθητή, όχι μόνο στην εφημερίδα των «Νέων» για την οποία η προσωπική του σφραγίδα υπήρξε καθοριστική, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο της έντυπης δημοσιογραφίας. Στους οικείους του εκλιπόντος και τη δημοσιογραφική οικογένεια των «ΝΕΩΝ» εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια».

«Η ευπρεπής και δημιουργική πορεία του στο χώρο του Τύπου, ο σεβασμός του στη δημοσιογραφική δεοντολογία και η πνευματική του καλλιέργεια αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη στους σημερινούς δύσκολους καιρούς. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του», αναφέρει μεταξύ άλλων στο συλλυπητήριο μήνυμά της η πρόεδρος της Βουλής Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη.

Τη λύπη του για το θάνατο του Λέοντα Καραπαναγιώτη, «ενός πραγματικού ευπατρίδη της δημοσιογραφίας την οποία υπηρέτησε υποδειγματικά πάνω απο μισό αιώνα» εξέφρασε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου.

«Για δεκαετίες η δημοσιογραφία ως λειτούργημα, η δημοκρατική προσήλωση και η ανεκτίμητη προσφορά στο δημόσιο λόγο και χώρο υπήρξαν, κατά κοινή αναγνώριση, αξίες και αρχές στις οποίες ο εκλιπών έμεινε αταλάντευτα πιστός σε όλη του τη ζωή», αναφέρει ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέκος Αλαβάνος.

ΣΟΦΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗ!
Αναδημοσιεύουμε από τα ΝΕΑ τα πολύ επίκαιρα μαθήματα δημοσιογραφίας που παρέδιδε ο Λέων Καραπαναγιώτης.
ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟ
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ δεν μπορεί να είναι οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, δεν μπορεί να είναι τα πρόσωπα-κλειδιά στις εξελίξεις και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι μέρος του προβλήματος. Δεν είναι η δουλειά τους να δημιουργούν τα γεγονότα, αλλά να καταγράφουν τα γεγονότα. Όταν τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά, με τους δημοσιογράφους να στρέφουν πάνω τους τους προβολείς, να επιτίθενται, να καταγγέλλουν, να εξηγούν και να απολογούνται, τότε έχει χάσει η δημοσιογραφία, που αυτό σημαίνει ότι έχει χάσει η κοινωνία. Ποιος έχει κερδίσει; Η πολιτική εξουσία που βρίσκει δρόμο διαφυγής καθώς με ευκολία μπορεί να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των ΜΜΕ και να υποδείξει ως φαύλους, παραμυθάδες και αργυρώνητους αυτούς που η δουλειά τους είναι μόνο να πληροφορούν.
ΜΑΘΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ
 Η σχέση του δημοσιογράφου με τον πολιτικό, τον μεγάλο επιχειρηματία και τον τραπεζίτη, αυτούς δηλαδή που αποκαλούμε πηγές της ενημέρωσης, είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν βρίσκονται στην ίδια πλευρά του λόφου και εάν βρεθούν, τότε οι δημοσιογράφοι έχουν προδώσει τους αναγνώστες, τους τηλεθεατές τους και τους ακροατές τους. Ο δημοσιογράφος με τον πολιτικό και τον οικονομικό παράγοντα δεν μπορεί να είναι «κολλητοί». Οι σχέσεις τους πρέπει να είναι, κοινωνικά, ευπρεπείας και οι αποστάσεις ασφαλείας να τηρούνται συστηματικά και συνειδητά. Όσες φορές ο κανόνας παραβιάζεται, χάνουν οι πολίτες καθώς γίνονται θεατές ενός στημένου παιχνιδιού.

ΜΑΘΗΜΑ ΤΡΙΤΟΝ

Ο δημοσιογράφος δεν μπορεί είναι μεσολαβητής ούτε διαχειριστής στην επίλυση διαφορών των προσώπων της εξουσίας. Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να είναι διακινητής, «βαποράκι» δηλαδή, των πληροφοριών που συγκεντρώνει στο ρεπορτάζ. Διότι τότε υποκρύπτει από τους πολίτες όσα γνωρίζει και δίνει την ευκαιρία για κουκουλώματα στους παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής.
Τρία απλά και επίκαιρα μαθήματα δημοσιογραφίας- για πρωτοετείςαπό έναν μοναδικό δάσκαλο και μεγάλο απόντα, τον Λέοντα Καραπαναγιώτη, που βοηθούν όποιον θέλει να ξετυλίξει το κουβάρι από την αρχή. Ακριβώς δύο χρόνια μετά τον θάνατο του κορυφαίου δημοσιογράφου, με τόσα ανήκουστα που συμβαίνουν γύρω μας, όλα αυτά ίσως ακούγονται ρομαντικές παλαιομοδίτικες προσεγγίσεις ή ιστορίες για ανυποψίαστους φοιτητές. Άλλωστε, αυτό τον καιρό οι πολίτες είναι θυμωμένοι και έχουν δίκιο ό,τι και να λένε και ό,τι και να σκέπτονται για τους εκπροσώπους της ενημέρωσης. Υπάρχει όμως η απάντηση και αυτή βρίσκεται στα απλά μαθήματα της δημοσιογραφίας. Η «σχολή Καραπαναγιώτη» δεν είναι μύθος αλλά πραγματικότητα. Έχει πολλούς μαθητές και ακόμη περισσότερους οπαδούς.
Ανθρώπους που δεν παζαρεύουν τη δουλειά τους, έχουν αρχές και επιμένουν να δημοσιογραφούν με αξιοπρέπεια.

———————————–

Σοφία Μαλτέζου  

   Η Σοφία Μαλτέζου γεννήθηκε τον περασμένο αιώνα στην Πλάκα της Αθήνας. Εβγαλε το Β` Γυμνάσιο Μαρασλείου μαζί με τρακόσιες ακόμα κοπέλες που πήγαιναν μαζί της στην ίδια τάξη. Πέρασε από τη Σχολή – τότε – της Παντείου και από όλα τα πεζοδρόμια της Αθήνας, καλύπτοντας διάφορα ρεπορτάζ ως δημοσιογράφος. Δούλεψε σε πολλές εφημερίδες, ξεκινώντας με τον ιλιγγιώδη μισθό των 800 δρχ. το μήνα. Για δεκαπέντε χρόνια κάλυπτε το δικαστικό ρεπορτάζ. Επίσης εργάστηκε σε πολλά περιοδικά, στην ελεύθερη ραδιοφωνία και στην ελεύθερη τηλεόραση, αλλά η πολλή ελευθερία τη χτύπησε στο στομάχι και είπε ν’ αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους νεότερους συναδέλφους της και να περιοριστεί στην κατ’ οίκον οικιακή συγγραφή. Εχει γράψει από το 1977 μέχρι σήμερα πέντε βιβλία: «Ποιος πιστεύει τον Ανδρέα», «Η εγγονή του Κάιζερ», μια μελέτη για τη μοναξιά στην εποχή μας: «Με τη μοναξιά μου», «Τριχωτό μίξερ» και το «Τοπίο ενός χωρισμού» (εκδόσεις «Φιλιππότη»). Είναι αντιπρόεδρος του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ και μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Γράφει με μια παλιά γραφομηχανή «Ολύμπια» σε ένα χωράφι έξω από την Κερατέα όπου ζει, με τον άντρα της, τον Αντώνη, που μην κάνετε το λάθος να τον πείτε «κύριο Μαλτέζο», γιατί έχει το δικό του όνομα και τη δική του πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία.

Λευτέρης Κογκαλίδης ’62

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ

 Δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης ειδήσεων, διευθυντής τηλεόρασης, διευθυντής δημοσίων και διεθνών σχέσεων. Όλη η ραδιοφωνική και η τηλεοπτική του καριέρα ταυτίζεται με την ΕΤ3 ή ό,τι είχε σχέση με τη δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Νέα Αλήθεια, Ελληνικός Βορράς, Έσπερινή ώρα, Επιλογές και «Θ» της Θεσσαλονίκης. Ραδιοφωνικός παραγωγός, ο οποίος τα τελευταία οκτώ χρόνια παρουσιάζει την εκπομπή Ραδιο-Νοσταλγία, κάθε Κυριακή, από το β΄ πρόγραμμα της ΕΡΑ σε ολόκληρη την Ελλάδα, μέσω του internet σε όλο τον κόσμο και από τον 9,58 της ΕΡΤ3. Μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής και της Επιτροπής Πρόκρισης του Φεστιβάλ Τραγουδιού και της Γιουροβίζιον, καθώς και μέλος της κριτικής επιτροπής ξένων φεστιβάλ. Παρακολούθησε για 30 χρόνια το Φεστιβάλ ΜΙΝΤΕΜ στις Κάννες και εκατοντάδες συναυλίες ξένων καλλιτεχνών στο εξωτερικό. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, έγραψε στίχους σε περισσότερα από τριάντα τραγούδια, που ηχογραφήθηκαν και έγιναν επιτυχίες. Η πιο μεγάλη επιτυχία ήταν το Ντιλάιλα με τον Τέρη Χρυσό και τον Δάκη, το ’62. Διετέλεσε συντονιστής των Βαλκανικών τηλεοράσεων σε θέματα συμπαραγωγών επί έξι χρόνια. Ήταν ο πρώτος που οργάνωσε πρωταθλήματα body building σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα από το ’82 μέχρι το ’86. Επίτιμο μέλος της Λέσχης Καταδρομέων. Και φυσικά απόφοιτος του κολεγίου Ανατόλια! —————————————ΝΑΣΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ Τάκης Λαμπρίας αριστερά και ο Νάσος Μπότσης ,ο αμέσως πιο πάνω βιογραφούμενος, ιδρυτής του Ιδρύματος Δημοσιογραφίας που απονέμει κάθε έτος …βραβεία σε ανθρώπους του Τύπου

Ο Αθανάσιος Β. Μπότσης, ο Νάσος όπως τον ήξεραν όλοι, δεν ήταν μόνο ο καλός δημοσιογράφος που έγινε και επιτυχημένος εκδότης εφημερίδων και περιοδικών, με πρωτοποριακό ρόλο στα δημόσια πράγματα του τόπου, ήταν κυρίως ένας άνθρωπος με όραμα. Ο Νάσος Μπότσης έβλεπε τον «Τύπο» και εκτός επιχειρηματικής δραστηριότητας και τη Δημοσιογραφία και πέραν της επαγγελματικής της υπόστασης. Θεωρούσε τη σωστή και πλήρη ενημέρωση βασικό αγαθό της Δημοκρατίας και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη. ΄Ηθελε δημοσιογράφους που να γράφουν χωρίς φανατισμό και να προβάλουν με αντικειμενικότητα όλες τις απόψεις.

Αυτό ακριβώς το όραμα δεν το «κράτησε» στη σφαίρα των καλών προθέσεων. Αποφάσισε να το κάνει πραγματικότητα με τη δημιουργία ενός Ιδρύματος Προαγωγής Δημοσιογραφίας. ΄Ετσι στις 5 Απριλίου 1979 συνέταξε διαθήκη, κληροδοτώντας όλη την περιουσία του-εκτός από την κατοικία του στην Πολιτεία, που άφησε στο Ελληνικό Δημόσιο-στο ΄Ιδρυμα που ο ίδιος «σχεδίασε», για να λειτουργήσει μετά το θάνατό του.
Μετά το θάνατό του στις 25 Οκτωβρίου 1980, με το Προεδρικό Διάταγμα 563/1981, που φέρει τις υπογραφές του-τότε-Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή και των-τότε-υπουργών Προεδρίας Κυβερνήσεως Κων. Στεφανόπουλου, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Αθαν. Ταλιαδούρου και του υφυπουργού Οικονομικών Παν. Μποκοβού, συστάθηκε σύμφωνα με τη διαθήκη του, το κοινωφελές ΄Ιδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Βασιλείου Μπότση, ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου,  με σκοπό την προαγωγή της Δημοσιογραφίας.
Με τη διαθήκη του , την πρώτη διοίκησή του Ιδρύματος, εμπιστεύθηκε σε στενούς εν ζωή συνεργάτες του τον Νικόλαο Μομφερράτο ως Πρόεδρο, τον Μιχαήλ Παναγιωτόπουλο ως Αντιπρόεδρο, και τους Χρήστο Πασαλάρη και Χρήστο Φιλιππίδη, Συμβούλους, και καθόρισε τους σκοπούς και τον τρόπο λειτουργίας του, τονίζοντας ότι τo ΄Ιδρυμα θα ακολουθεί προοδευτική κοινωνικά γραμμή, αλλά δεν θα  απομακρύνεται από τις καθιερωμένες αρχές του ελληνικού πολιτισμού. Θέλοντας να κατοχυρώσει τη μεγαλύτερη δυνατή ανεξαρτησία του Ιδρύματος, ο Νάσος Μπότσης απέκλεισε τη συμμετοχή στη διοίκησή του, οποιουδήποτε προσώπου της όποιας Κυβέρνησης ή Διοίκησης και με οποιαδήποτε ιδιότητα, ενώ πρόβλεψε, οι αποφάσεις και οι ενέργειες του Δ.Σ. του Ιδρύματος σε ουδένα έλεγχο σκοπιμότητας, ουδεμίας κρατικής αρχής να υπόκεινται.
Το Δ.Σ. διοικεί το ΄Ιδρυμα, φροντίζοντας για την εκπλήρωση των σκοπών του και διαχειρίζεται την περιουσία του σύμφωνα με τη διαθήκη του Νάσου Μπότση.

—————————————-

ΤΑΚΗΣ ΛΑΜΠΡΙΑΣ 

 Τάκης Λαμπρίας αριστερά και ο Νάσος Μπότσης ,ο αμέσως πιο πάνω βιογραφούμενος, ιδρυτής του Ιδρύματος Δημοσιογραφίας που απονέμει κάθε έτος …βραβεία σε ανθρώπους του Τύπου

Ο Παναγιώτης Λαμπρίας γεννήθηκε το 1926, ήταν παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, ήταν δικηγόρος, δημοσιογράφος και στενός συνεργάτης του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ο Λαμπρίας ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία τη δεκαετία του ’50 από την εφημερίδα «Εμπρός» ως συντάκτης ύλης και το διάστημα που ακολούθησε πέρασε από διάφορες διευθυντικές θέσεις σε πολλές εφημερίδες. Από το 1961 έως το 1967 υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας «Μεσημβρινή» και το 1968 αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο, όπου υπήρξε εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Greek Report».  Ο  Τάκης Λαμπρίας,λίγο πριν την χούντα!

Βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ εξελέγη για πρώτη φορά το 1974, ευρωβουλευτής το 1984 και ήταν μία θέση την οποία κράτησε μέχρι και τα τελευταία χρόνια. Στις 8 Δεκεμβρίου του 1989 εξελέγη μέλος της κεντρικής επιτροπής της ΝΔ, ενώ την περίοδο 1977-81 διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΕΟΤ.

Στο ενεργητικό του περιλαμβάνεται και συγγραφή βιβλίων, το Νοέμβριο του 1995 παρουσίασε το βιβλίο του «Κωνσταντίνος Καραμανλής: επίλεκτα κείμενα». Το 1996 εξελέγη για πρώτη φορά αντιπρόεδρος της ομάδας του ΕΛΚ, ενώ στις 14 Απριλίου του 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος της ελληνικής Επιτροπής για την Ευρωπαϊκή Ενωση.

——————————-

Μάριος Πλωρίτης 1919 – 2006

 Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης, μεταφραστής και κριτικός, ο Μάριος Πλωρίτης που το πραγματικό του όνομα είναι Μάριος Παπαδόπουλος, αποτελεσε εως σήμερα ένα από τα κορυφαία ονόματα της δημόσιας και της πνευματικής μας ζωής, κι η πολύπλευρη δράση του τον φέρνει χρόνια τώρα στο προσκήνιο της δημοσιότητας.

Γεννήθηκε στον Πειραιά,Ο Μάριος Πλωρίτης του Βασιλείου (19 Ιανουαρίου 191929 Δεκεμβρίου 2006)  από μικροαστική οικογένεια, με φιλελεύθερες παραδόσεις, και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ύστερα έφυγε στην Αγγλία και στην Αμερική, όπου έκαμε ειδικές θεατρικές σπουδές.

Στα Γράμματα εμφανίστηκε σαν μεταφραστής θεατρικών έργων μέσα στην Κατοχή που ανέβαζε ο νεοσύστατος θίασος «Τέχνης» του Κάρολου Κουν.

Ο Μάριος Πλωρίτης υπήρξε συνιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε

μεταφράσει δεκάδες θεατρικά έργα. Παράλληλα, είχε σημαντική πορεία στη δημοσιογραφία, μεταξύ άλλων ως κριτικός θεάτρου και πολιτικός αρθρογράφος.

Το πρώτο θεατρικό έργο που μετέφρασε ο Πλωρίτης ήταν το «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» του Πιραντέλλο. Ακολούθησε μια σειρά ολόκληρη μεταφράσεων, που μέχρι το 1975 ξεπερνούν τα 100 έργα, που τα περισσότερά τους έγιναν επιτυχίες από τις σκηνές των μεγαλύτερων θιάσων, με τους σπουδαιότερους πρωταγωνιστές που διαθέτει το θέατρό μας.

Από το 1945 και για είκοσι ολόκληρα χρόνια ο Πλωρίτης έγραφε υπεύθυνη κριτική θεάτρου και κινηματογράφου στην εφημερίδα «Ελευθερία». Είν’ ενδεικτικό του ήθους του Πλωρίτη το γεγονός ότι απ’ τη στιγμή που η «Ελευθερία» άλλαξε πολιτική γραμμή, και από επίσημο όργανο του Δημοκρατικού Κέντρου, πέρασε στην υποστήριξη των λεγομένων «αποστατών» το 1965, ο Πλωρίτης εγκατέλειψε τη στήλη του αυτή, που την υπηρέτησε με τόση συνέπεια τόσα χρόνια.

Σαν σκηνοθέτης ο Μάριος Πλωρίτης εμφανίσθηκε με την ίδια επιτυχία το 1952, διδάσκοντας για τη σκηνή του θιάσου Λαμπέτη – Παπά – Χορν, το έργο «Βαθιά, γαλάζια θάλασσα». Από τότε σκηνοθέτησε για λογαριασμό διαφόρων θιάσων πάνω από 30 έργα..

Ο Πλωρίτης ήταν ακόμη για μεγάλο διάστημα καθηγητής δραματολογίας και Ιστορίας Θεάτρου στη δραματική Σχολή του Κάρολου Κουν, και υπήρξε διευθυντής συντάξεως της ετήσιας έκδοσης του θεατρικού επιχειρηματία Θ. Κρίτα, «Θέατρο».

Yπήρξε ακόμη διευθυντής της εφημερίδας «Νίκη», πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου, και μέλος πολλών λογοτεχνικών σωματείων. Αλλά η πολύπλευρη αυτή δραστηριότητά του εκτείνεται και στον συγγραφικό τομέα.

Εκτός από τις πλήθος επιφυλλίδες που έχει δημοσιεύσει μέχρι τώρα σε μεγάλες εφημερίδες της Αθήνας (από το 1974 συνεργάζεται τακτικά με την εφημερίδα «Βήμα»), ο Μάριος Πλωρίτης έχει εκδώσει και τα ακόλουθα βιβλία: «Πρόσωπα του νεώτερου δράματος» (1965) που είναι μια σειρά κριτικών άρθρων για τον Στρίντμπεργκ, τον Τσέχωφ, τον Πιραντέλλο, τον Μπρεχτ, τον Ιονέσκο, τον Ζαρρύ, τον Ντύρενματ, κι άλλους.

Στα 1966 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα λοφία και οι παγίδες», ενώ το 1967, παραμονές της δικτατορίας, εκδόθηκε το βιβλίο του «Τα Προσωπεία – Ιουλιανά και άλλα». Και τα δυο αυτά βιβλία που αποτελούνται από μια σειρά κοινωνικο – πολιτικών δοκιμίων αναφέρονται στην προετοιμασία της ανωμαλίας στην πολιτική ζωή του τόπου, που αποτελεί η κάθε δικτατορία, κι όπως ήταν φυσικό, οι φωτοσβέστες της στρατιωτικής χούντας, απαγόρευσαν αμέσως την κυκλοφορία τους.

Ο Μάριος Πλωρίτης, για ένα διάστημα αρκετών χρόνων ύστερ’ από την 21 Απριλίου 1967, αυτοεξορίσθηκε στο εξωτερικό, όπου ανάπτυξε έντονη δραστηριότητα κατά του στυγνού δικτατορικού καθεστώτος που βίαια επιβλήθηκε στη χώρα του. Από το 1974, όμως, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει τη δημιουργική του προσφορά στον κόσμο του Θεάτρου και σαν κριτικός της δημόσιας ζωής στην Ελλάδα, γενικότερα.

Το 2000 ο Μάριος Πλωρίτης αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2006 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.

Το κείμενο έγραψε η Μάρθα Κοσκινά

Eπίσης σημειώστε κι αυτά:Είχε κάνει τρεις γάμους. Ένα με την ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη (1950 χώρισαν το 1953), δεύτερο με τη Μαρίκα Ανεμογιάννη και στη συνέχεια (1996)με την Κάτια Δανδουλάκη. Σύντροφος του, επίσης, υπήρξε και η μεγάλη ελληνίδα ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Το μεταφραστικό και κριτικό του έργο είναι σημαντικό. Τα εβδομαδιαία άρθρα του στο Βήμα της Κυριακής «άφησαν εποχή». Υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Θεατρικών Κριτικών και του Ελληνικού Κέντρου θεάτρου

 ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ

Νίκος Τσιφόρος (1909-1970)
Νίκος Τσιφόρος (1909-1970)
Νίκος Τσιφόρος (1909-1970)

Ο Νίκος Τσιφόρος, ένας από τους πιο εξαίρετους δημοσιογράφους, θεατρικούς συγγραφείς,  σεναριογράφους αλλά και σκηνοθέτες γεννήθηκε στην Αλεξάνρεια από εύπορους γονείς και δυο χρόνια αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Από τα έντεκά του χρόνια ο Νίκος Τσιφόρος άρχισε να ασχολείται μανιωδώς με το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεατίδα. Η πρώτη του αυτή προσπάθεια απέτυχε αλλά ο Νίκος δεν απογοητεύτηκε. Αφού πήρε το πτυχίο της Νομικής, εργάστηκε για δυο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια.

Ως το 1939 άλλαζε συνέχεια επάγγελμα, αλλά συνέχιζε να γράφει δημοσιεύοντας κείμενά του σε διάφορα έντυπα. Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1944 όταν ο θίασος του Δημήτρης Χορν και της Μαίρης Αρώνη αποφάσισε να ανεβάσει στο θέατρο Ακροπόλ το θεατρικό έργο του Τσιφόρου «Η πινακοθήκη των ηλιθίων». Τέσσερα χρόνια αργότερα, την περίοδο 1948-49 έκανε και την πρώτη του ταινία, η οποία προβλήθηκε με τον τίτλο «Τελευταία αποστολή», σε σενάριο και σκηνοθεσία δική του.

Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με διάφορε εφημερίδες (Φιλελεύθερος, Βήμα, Ελεύθερος Κόσμος) και περιοδικά (Τραστ, Ρομάντσο, Ταχυδρόμος, Πάνθεον), ενώ έγραψε πάνω από 40 θεατρικά έργα και περισσότερα από 80 σενάρια. Κάποια αυτά τα έγραψε μόνος του και άλλα σε συνεργασία, κυρίως με τον Πολύβιο Βασιλειάδη (με τον οποίο δημιούργησαν ένα από τα πιο σημαντικά δίδυμα θεατρικών συγγραφέων).

Παράλληλα έγραψε και πολλά βιβλία:

  • Ελληνική Μυθολογία
  • Σταυροφορίες
  • Εμείς και οι Φράγκοι
  • Τα ρεμάλια ήρωες
  • Ιστορία της Αγγλίας
  • Βιβλικά χαμόγελα
  • Τα παιδιά της πιάτσας
  • Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα
  • Τα παλιόπαιδα τα ατίθασα, κ.ά.
    Από τις γνωστότερες και ιδιαίτερα δημοφιλείς ταινίες του Τσιφόρου είναι:
  • «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός»
  • «Το κοροϊδάκι της δεποινίδος»
  • «Η ωραία των Αθηνών»
  • «Ο θησαυρός του μακαρίτη»
  • «Έλα στο θείο»
  • «Η κυρία του κυρίου»
  • «Αχ! Αυτή η γυναίκα μου»
  • «Αγάπη μου παλιόγρια», κ.α
  • Το κείμενο είναι από την ΚΟΥΪΝΤΑ ΑΡΤ
Πασαλάρης Χρήστος

 Δημοσιογράφος, σκηνοθέτης, μεταφραστής και κριτικός, ο Μάριος Πλωρίτης που το πραγματικό του όνομα είναι Μάριος Παπαδόπουλος, αποτελεσε εως σήμερα ένα από τα κορυφαία ονόματα της δημόσιας και της πνευματικής μας ζωής, κι η πολύπλευρη δράση του τον φέρνει χρόνια τώρα στο προσκήνιο της δημοσιότητας.

Γεννήθηκε στον Πειραιά,Ο Μάριος Πλωρίτης του Βασιλείου (19 Ιανουαρίου 191929 Δεκεμβρίου 2006)  από μικροαστική οικογένεια, με φιλελεύθερες παραδόσεις, και σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ύστερα έφυγε στην Αγγλία και στην Αμερική, όπου έκαμε ειδικές θεατρικές σπουδές.

Στα Γράμματα εμφανίστηκε σαν μεταφραστής θεατρικών έργων μέσα στην Κατοχή που ανέβαζε ο νεοσύστατος θίασος «Τέχνης» του Κάρολου Κουν.

Ο Μάριος Πλωρίτης υπήρξε συνιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε

μεταφράσει δεκάδες θεατρικά έργα. Παράλληλα, είχε σημαντική πορεία στη δημοσιογραφία, μεταξύ άλλων ως κριτικός θεάτρου και πολιτικός αρθρογράφος.

Το πρώτο θεατρικό έργο που μετέφρασε ο Πλωρίτης ήταν το «Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε» του Πιραντέλλο. Ακολούθησε μια σειρά ολόκληρη μεταφράσεων, που μέχρι το 1975 ξεπερνούν τα 100 έργα, που τα περισσότερά τους έγιναν επιτυχίες από τις σκηνές των μεγαλύτερων θιάσων, με τους σπουδαιότερους πρωταγωνιστές που διαθέτει το θέατρό μας.

Από το 1945 και για είκοσι ολόκληρα χρόνια ο Πλωρίτης έγραφε υπεύθυνη κριτική θεάτρου και κινηματογράφου στην εφημερίδα «Ελευθερία». Είν’ ενδεικτικό του ήθους του Πλωρίτη το γεγονός ότι απ’ τη στιγμή που η «Ελευθερία» άλλαξε πολιτική γραμμή, και από επίσημο όργανο του Δημοκρατικού Κέντρου, πέρασε στην υποστήριξη των λεγομένων «αποστατών» το 1965, ο Πλωρίτης εγκατέλειψε τη στήλη του αυτή, που την υπηρέτησε με τόση συνέπεια τόσα χρόνια.

Σαν σκηνοθέτης ο Μάριος Πλωρίτης εμφανίσθηκε με την ίδια επιτυχία το 1952, διδάσκοντας για τη σκηνή του θιάσου Λαμπέτη – Παπά – Χορν, το έργο «Βαθιά, γαλάζια θάλασσα». Από τότε σκηνοθέτησε για λογαριασμό διαφόρων θιάσων πάνω από 30 έργα..

Ο Πλωρίτης ήταν ακόμη για μεγάλο διάστημα καθηγητής δραματολογίας και Ιστορίας Θεάτρου στη δραματική Σχολή του Κάρολου Κουν, και υπήρξε διευθυντής συντάξεως της ετήσιας έκδοσης του θεατρικού επιχειρηματία Θ. Κρίτα, «Θέατρο».

Yπήρξε ακόμη διευθυντής της εφημερίδας «Νίκη», πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου, και μέλος πολλών λογοτεχνικών σωματείων. Αλλά η πολύπλευρη αυτή δραστηριότητά του εκτείνεται και στον συγγραφικό τομέα.

Εκτός από τις πλήθος επιφυλλίδες που έχει δημοσιεύσει μέχρι τώρα σε μεγάλες εφημερίδες της Αθήνας (από το 1974 συνεργάζεται τακτικά με την εφημερίδα «Βήμα»), ο Μάριος Πλωρίτης έχει εκδώσει και τα ακόλουθα βιβλία: «Πρόσωπα του νεώτερου δράματος» (1965) που είναι μια σειρά κριτικών άρθρων για τον Στρίντμπεργκ, τον Τσέχωφ, τον Πιραντέλλο, τον Μπρεχτ, τον Ιονέσκο, τον Ζαρρύ, τον Ντύρενματ, κι άλλους.

Στα 1966 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα λοφία και οι παγίδες», ενώ το 1967, παραμονές της δικτατορίας, εκδόθηκε το βιβλίο του «Τα Προσωπεία – Ιουλιανά και άλλα». Και τα δυο αυτά βιβλία που αποτελούνται από μια σειρά κοινωνικο – πολιτικών δοκιμίων αναφέρονται στην προετοιμασία της ανωμαλίας στην πολιτική ζωή του τόπου, που αποτελεί η κάθε δικτατορία, κι όπως ήταν φυσικό, οι φωτοσβέστες της στρατιωτικής χούντας, απαγόρευσαν αμέσως την κυκλοφορία τους.

Ο Μάριος Πλωρίτης, για ένα διάστημα αρκετών χρόνων ύστερ’ από την 21 Απριλίου 1967, αυτοεξορίσθηκε στο εξωτερικό, όπου ανάπτυξε έντονη δραστηριότητα κατά του στυγνού δικτατορικού καθεστώτος που βίαια επιβλήθηκε στη χώρα του. Από το 1974, όμως, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει τη δημιουργική του προσφορά στον κόσμο του Θεάτρου και σαν κριτικός της δημόσιας ζωής στην Ελλάδα, γενικότερα.

Το 2000 ο Μάριος Πλωρίτης αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2006 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.

Το κείμενο έγραψε η Μάρθα Κοσκινά

Eπίσης σημειώστε κι αυτά:Είχε κάνει τρεις γάμους. Ένα με την ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη (1950 χώρισαν το 1953), δεύτερο με τη Μαρίκα Ανεμογιάννη και στη συνέχεια (1996)με την Κάτια Δανδουλάκη. Σύντροφος του, επίσης, υπήρξε και η μεγάλη ελληνίδα ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Το μεταφραστικό και κριτικό του έργο είναι σημαντικό. Τα εβδομαδιαία άρθρα του στο Βήμα της Κυριακής «άφησαν εποχή». Υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, της Ένωσης Θεατρικών Κριτικών και του Ελληνικού Κέντρου θεάτρου

 ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ

Νίκος Τσιφόρος (1909-1970)
Νίκος Τσιφόρος (1909-1970)

Ο Νίκος Τσιφόρος, ένας από τους πιο εξαίρετους δημοσιογράφους, θεατρικούς συγγραφείς,  σεναριογράφους αλλά και σκηνοθέτες γεννήθηκε στην Αλεξάνρεια από εύπορους γονείς και δυο χρόνια αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Από τα έντεκά του χρόνια ο Νίκος Τσιφόρος άρχισε να ασχολείται μανιωδώς με το γράψιμο, ενώ την πρώτη του επιθεώρηση την έγραψε το 1928 για ένα θερινό θέατρο στη Φρεατίδα. Η πρώτη του αυτή προσπάθεια απέτυχε αλλά ο Νίκος δεν απογοητεύτηκε. Αφού πήρε το πτυχίο της Νομικής, εργάστηκε για δυο χρόνια στο Ελεγκτικό Συνέδριο και στη συνέχεια παραιτήθηκε για να μπαρκάρει στα καράβια.

Ως το 1939 άλλαζε συνέχεια επάγγελμα, αλλά συνέχιζε να γράφει δημοσιεύοντας κείμενά του σε διάφορα έντυπα. Η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1944 όταν ο θίασος του Δημήτρης Χορν και της Μαίρης Αρώνη αποφάσισε να ανεβάσει στο θέατρο Ακροπόλ το θεατρικό έργο του Τσιφόρου «Η πινακοθήκη των ηλιθίων». Τέσσερα χρόνια αργότερα, την περίοδο 1948-49 έκανε και την πρώτη του ταινία, η οποία προβλήθηκε με τον τίτλο «Τελευταία αποστολή», σε σενάριο και σκηνοθεσία δική του.

Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με διάφορε εφημερίδες (Φιλελεύθερος, Βήμα, Ελεύθερος Κόσμος) και περιοδικά (Τραστ, Ρομάντσο, Ταχυδρόμος, Πάνθεον), ενώ έγραψε πάνω από 40 θεατρικά έργα και περισσότερα από 80 σενάρια. Κάποια αυτά τα έγραψε μόνος του και άλλα σε συνεργασία, κυρίως με τον Πολύβιο Βασιλειάδη (με τον οποίο δημιούργησαν ένα από τα πιο σημαντικά δίδυμα θεατρικών συγγραφέων).

Παράλληλα έγραψε και πολλά βιβλία:

  • Ελληνική Μυθολογία
  • Σταυροφορίες
  • Εμείς και οι Φράγκοι
  • Τα ρεμάλια ήρωες
  • Ιστορία της Αγγλίας
  • Βιβλικά χαμόγελα
  • Τα παιδιά της πιάτσας
  • Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα
  • Τα παλιόπαιδα τα ατίθασα, κ.ά.
    Από τις γνωστότερες και ιδιαίτερα δημοφιλείς ταινίες του Τσιφόρου είναι:
  • «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός»
  • «Το κοροϊδάκι της δεποινίδος»
  • «Η ωραία των Αθηνών»
  • «Ο θησαυρός του μακαρίτη»
  • «Έλα στο θείο»
  • «Η κυρία του κυρίου»
  • «Αχ! Αυτή η γυναίκα μου»
  • «Αγάπη μου παλιόγρια», κ.α
  • Το κείμενο είναι από την ΚΟΥΪΝΤΑ ΑΡΤ
Πασαλάρης Χρήστος Πασαλάρης Χρήστος
Γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1925 στην Αθήνα. Είναι έγγαμος
Νίκος Τσιφόρος (1909-1970)
Γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1925 στην Αθήνα. Είναι έγγαμος με τη ζωγράφο Λούη Σηλυβρίδου και έχουν ένα γιο. Απόφοιτος του Α΄ Γυμνασίου της Πλάκας. Έχει σπουδάσει Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Πάντειο και Δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, στις ΗΠΑ. Εργάστηκε από το 1941 στον παράνομο Τύπο της Αντίστασης. Το 1945 στον «Ριζοσπάστη», το 1950 στον «Φιλελεύθερο», το 1952 στην «Αθηναϊκή» ως βοηθός αρχισυντάκτη, το 1953 στο «Εμπρός» ως αρχισυντάκτης. Το 1953-1970 στα «Νέα» ως αρχισυντάκτης και διευθυντής Σύνταξης, το 1970-1974 στα «Επίκαιρα» ως εκδότης-διευθυντής, το 1974 ως διευθυντής στη «¨Βραδυνή», το 1975-1983 ως εκδότης-διευθυντής στην «Απογευματινή», το 1983 στον «Ελεύθερο Τύπο» ως πρώτος διευθυντής και αρθρογράφος. Το 1984 ως διευθυντής στη «Μεσημβρινή». Το 1990-95 ως σύμβουλος Έκδοσης και αρθρογράφος στην «Απογευματινή» και το 1995-2001 ως σύμβουλος Έκδοσης και αρθρογράφος στον «Ελεύθερο Τύπο». Επίσης σε πολλά άλλα έντυπα και σταθμούς. Πρωτοπόρησε στη νέα τεχνολογία, στην καθιέρωση της δημοτικής και στην προβολή ανθρωπίνων θεμάτων. Μέλος της ΕΣΗΕΑ και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. Διετέλεσε μέλος του Ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου και διευθυντής δημοσιογραφικών σχολών επί δεκαετία. Έχει διακριθεί για τη μαχητική αρθρογραφία του, ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα. Οι εφημερίδες που διηύθυνε ανήλθαν στον κορυφή της κυκλοφορίας. Τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1985, το βραβείο Ιπεκτσί το 1988, το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων το 1997 και με δύο βραβεία του Ιδρύματος Μπότση (1986 και 1998). Έχει συγγράψει έξι βιβλία και ομιλεί τη γαλλική, την αγγλική και τη ρωσική. Ενδιαφέροντά του είναι η ανεμοπορία και η μουσική.Από το PERIZITITO.GR————————————–

ΚΩΣΤΗΣ ΜΠΑΣΤΙΑΣ (1901-1972)   Ο Αιμίλιος Κωνσταντίνος Μπαστουνόπουλος, γνωστός με το όνομα Κωστής Μπαστιάς, γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1901. Ήταν το τέταρτο κατά σειρά –αλλά το δεύτερο που επέζησε- παιδί του ανθυπολοχαγού της Οικονομίας Ιωάννη Θ. Μπαστουνόπουλου και της Αιμιλίας, το γένος Μάρκου Παπαδόπουλου. Κάποια χρόνια του δημοτικού και του γυμνασίου τα πέρασε σε γαλλικά σχολεία της Αθήνας και του Ναυπλίου, αλλά τις γυμνασιακές του σπουδές τις ολοκλήρωσε στην Ερμούπολη, όπου ασχολήθηκε, παράλληλα, με τη δημοσιογραφία, εκδίδοντας το φιλολογικό και κοινωνιολογικό περιοδικό «Αναγέννησις», με την πολιτική, εκφράζοντας και υποστηρίζοντας με κάθε τρόπο τις σοσιαλιστικές του ιδέες και, τέλος, ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με το θέατρο. 

Στη συνέχεια, αφού φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα στη Νομική Αθηνών, υπηρέτησε στη Μικρά Ασία όπου τραυματίστηκε και επέστρεψε ένα χρόνο μετά στην Ερμούπολη. Τότε οι γονείς του τον ανάγκασαν να διακόψει τις νομικές σπουδές και τον έστειλαν στην Κέρκυρα όπου γράφτηκε στη νεοσυσταθείσα Σχολή Αστυνομίας Πόλεων.

Παράλληλα, εισχώρησε στους σοσιαλιστικούς και φιλολογικούς κύκλους της πόλης, κερδίζοντας την εκτίμηση πολύ σημαντικών ανθρώπων του πνεύματος. Στην Κέρκυρα έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο το οποίο παρουσιάστηκε λίγους μήνες μετά από μεγάλο θίασο της Αθήνας.

Στη συνέχεια εργάστηκε στο πρώτο αστυνομικό τμήμα που δημιουργήθηκε στον Πειραιά, αλλά ένα χρόνο μετά παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε στη δημοσιογραφία και τη συγγραφή μελετών και θεατρικών έργων. Έκτοτε άρχισε για τον Κωνσταντίνο Μπαστουνόπουλο, που άλλαξε το όνομά του σε Μπαστιάς (από τη συριανή καθολική εκκλησία «Σα Μπαστιά») μια ραγδαία πορεία προς την επίτευξη κάθε στόχου του.

Του εμπιστεύτηκαν τη Διεύθυνση Σύνταξης πολλών εφημερίδων και το όνομα του συνδέθηκε με μεγάλες δημοσιογραφικές επιτυχίες, παίρνοντας συνεντεύξεις από σημαντικούς πολιτικούς άνδρες και πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του. Έγινε εκδότης φιλόδοξων εφημερίδων και περιοδικών όπως «Η Ηχώ της Ελλάδος» και  τα «Ελληνικά Γράμματα» κ.ά.
Καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του ασχολήθηκε με τη συγγραφή μελετών αλλά και έργων λογοτεχνίας που επαινέθηκαν από τους πιο έγκριτους κριτικούς. Παράλληλα συνέχισε να γράφει θεατρικά έργα τα οποία παρουσιάζονταν από τους πιο σημαντικούς θιάσους, να παρακολουθεί όλες τις παραστάσεις που ανέβαιναν στην Αθήνα και να γράφει κριτικές, τις οποίες υπολόγιζαν όλοι οι θεατράνθρωποι.

Σταθμός στη ζωή του ήταν η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο στο οποίο αρχικά εργάστηκε (1930-1934) ως γενικός γραμματέας (με διευθυντή τον Ιωάννη Γρυπάρη και σκηνοθέτη τον Φώτο Πολίτη), ως εισηγητής του δραματολογίου και ως καθηγητής της ιστορίας του θεάτρου (1935-1937), ως γενικός διευθυντής (1937-1940). Κατά την περίοδο αυτή ο Κ. Μπαστιάς είδε να πραγματοποιείται και ένα από τα πιο φιλόδοξα σχέδιά του, η ίδρυση της Εθνική Λυρικής Σκηνής.

Από το 1946 έως και το 1954 έζησε στις ΗΠΑ. Εκεί εργάστηκε ως ανταποκριτής της εφημερίδας Βραδυνή, ως αρθρογράφος της εφημερίδας Εθνικός Κήρυξ και στη συνέχεια ως σύμβουλος πνευματικών σχέσεων της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε τη συνεργασία του με την Βραδυνή, ανέλαβε ξανά τη γενική διεύθυνση της Λυρικής Σκηνής (1959) και τη γενική διεύθυνση του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (1961).

Το 1964 επανεμφανίστηκε στο χώρο των εκδόσεων με το περιοδικό ΑΛΦΑ το οποίο ανέστειλε την κυκλοφορία του το 1968. Ο Κωστής Μπαστιάς συνέχισε να συνεργάζεται με τη Βραδυνή ως αρθρογράφος και χρονογράφος ως το θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1972.

Την τελευταία δεκαετία της ζωής του παρασημοφορήθηκε από τον στρατάρχη Τίτο (1961) και από τον στρατηγό ντε Γκωλ ο οποίος του απένειμε το παράσημο του γαλλικού τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής (1963), ενώ το 1938 του είχε απονεμηθεί το παράσημο του τάγματος του Ιταλικού Στέμματος με τον βαθμό του commendatore, το μετάλλιο της πόλης των Αθηνών από το δήμαρχο Αμβρόσιο Πλυτά,  το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Νείλου από τον πρεσβευτή της Αιγύπτου, εκ μέρους του βασιλέα Φαρούκ, κ.ά .

Ο πεζογράφος Κωστής Μπαστιάς
Ο Κωστής Μπαστιάς άρχισε να ασχολείται με την πεζογραφία το 1918, έτος κατά το οποίο παρουσίασε από τις σελίδες του περιοδικού Αναγέννησις, το πρώτο του διήγημα με τον τίτλο «Δύο πληγές». Έκτοτε έγραψε πλήθος άλλων διηγημάτων, θεατρικά έργα:

  • Το Μοντέλλο, 1922
  • Πέτρα Σκανδάλου, 1923
  • Το πουλί της νύχτας, 1924, κ.ά,

νουβέλες, μυθιστορίες:

  • Μηνάς ο Ρέμπελος
  • Η Μπουμπουλίνα, κ.ά,

ιστορικά αναγνώσματα, αφηγήματα, δοκίμια, κ.ά.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν:

  • το μυθιστόρημα «Μηνάς ο Ρέμπελος – Κουρσάρος στο Αιγαίο»
  • το βιβλίο του «Αλιευτικά» (αφηγήσεις και διηγήματα)
  • και η μαρτυρία «Παπουλάκος».Είπαν για τον… πεζογράφο Κωστή Μπαστιά«Έως τώρα είχα γνωρίσει τον κ. Κωστή Μπαστιά όχι σαν λογοτέχνη, μα μόνο σαν άνθρωπο με δράση, με μεγάλη μάλιστα δράση και ζωντανό, όπως λένε για τους ανθρώπους που έχουν τις ικανότητες να μανουβράρουν στο δύσκολο ταξίδι της ζωής και να τα καταφέρνουν ακόμα και όταν έχουν κόντρα τον άνεμο […] Όταν πήρα λοιπόν το νέο του βιβλίο στα χέρια μου [και] άρχισα να διαβάζω, έτριβα τα μάτια μου από κατάπληξι, ήμουν μαγεμένος από την ευχαρίστησι, ανατρίχιαζα από συγκίνησι και μεθούσα από ενθουσιασμό. Είχα μπροστά μου έναν ποιητή, έναν αληθινό ποιητή, ένα στυλίστα της μητρικής μας γλώσσης». 
    (Παντελής Χορν – «Λογικά και παράλογα. Τα’ Αλιευτικά», εφημ. Η Βραδυνή, 23 Σεπτεμβρίου 1935)
    «Είδα με χαρά πως η τύρβη της δημοσιογραφίας δεν έκοψε [του Μπαστιά] το παληό ποιητικό νήμα, αντίθετα μάλιστα το βλέπω ζωηρό και ξανανηωμένο […] Τελειώνει το ωραίο αυτό βιβλίο με μερικές αφηγήσεις ψαράδικες, τύπου ανεκδότου καιηθογραφίας. Η κατακλείδα τούτη θα ήρχετο αρμονικώτατα να δώση επίλογο στο όλο ποίημα, αν δεν υπήρχε έκδηλη η τάση της ταξικής διαίρεσης, ένα είδος αριστερισμού διάχυτο, που
    μεταβάλλει την ατμόσφαιρα της αγάπης των κεφαλαίων της αρχής και της αμεριμνησίας σε ατμόσφαιρα μίσους και πάλης
    ».
    (Τ. Κ. Παπατσώνης «Κωστή Μπαστιά: ‘Αλιευτικά’», περ. Ελληνικά Φύλλα, Δεκέμβριος 1935).

Πολύπλευρη βιογραφία

«Κωστής Μπαστιάς (Δημοσιογραφία – Θέατρο-Λογοτεχνία)» τιτλοφορείται η χρήσιμη για τους μελετητές της ιστορίας του θεάτρου και της λογοτεχνίας μας (από τα 1918 έως τη δεκαετία του 1960) βιογραφία του Γιάννη Κ. Μπαστιά. Η εικονογραφημένη με πλήθος φωτογραφικών και άλλων ντοκουμέντων βιογραφία (παρουσιάστηκε προχτές από τις εκδόσεις «Καστανιώτης»), είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης έρευνας του συγγραφέα πάνω στο έργο του πατέρα του Κωστή Μπαστιά – συγγραφέα, μελετητή και κριτικού της λογοτεχνίας, εκδότη λογοτεχνικών περιοδικών, διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής.

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΥΠΟΥ:  Τόσον ο Μπαστιάς, όσο και οι περισσότεροι των ανθολογούμενων στη συνθετική αυτή εργασία μας –φαίνεται εκ των στοιχείων- ότι είναι πολυτάλαντοι και προικισμένα άτομα. Πετάνε, υπερίπτανται.Δεν στάθηκαν μόνο στη δημοσιογραφία… (που κατά πάσα πιθανότητα… την χρησιμοποιούσαν ως μέσο  βιοποριστικό,αλλά διέλαμψαν ..και σε άλλους χώρους παρεμφερείς πνευματικά.

Ο ΚΩΣΤΗΣ ΜΠΑΣΤΙΑΣ

είναι ένα τυπικό παράδειγμα . Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για αυτόν… και μπράβο στον υιό  του Γιάννη Μπαστιά που έπραξε τα δέοντα… περί του σημαντικού πατρός του.

Ο ΑΠ.ΒΡΑΧΙΟΛΙΔΗΣ, που επιμελείται της προσπάθειας –εδώ στην ιστοσελίδα αυτή, καταγραφής σπουδαίων ανθρώπων του Τύπου-  είχε συνεργαστεί με την Μπαστιά… κάπου εκεί στα 1964 με το σπουδαίο –για την εποχή περιοδικό του- ΑΛΦΑ… Είχαν σχεδόν καθημερινή συνεργασία … διότι, σε πολλές περιπτώσεις το περιοδικό … ΑΛΦΑ τουλάχιστον στις μισές σελίδες του καλύπτονταν από ρεπορτάζ του Βραχιολίδη… Φαινόμενο μοναδικό!… Δεν υπάρχει ούτε προηγούμενο, ούτε επόμενο. Ο μεγάλος αυτός δημοσιογράφος, ο Μπαστιάς, είχε –την εποχή εκείνη- κάποιες έμμονες ιδέες περί Τύπου… Νόμιζε ότι αν ένα έντυπο λαμβάνει επιστολές αναγνωστών… (όσες περισσότερες, τόσο το καλύτερο)… σήμαινε και κυκλοφοριακή αποδοχή… Ο Βραχιολίδης θέλησε τη θεωρία Μπαστιά να τη διαψεύση…Κι άρχισε να στέλνει στο περιοδικό με διάφορα ψευδώνυμα … επιστολές  σωρηδόν!

–Πάμε πολύ καλά, έλεγε ο Μπαστιάς…Παίρνουμε πολλές επιστολές!

Σε λίγο καιρό  το ΑΛΦΑ αναγκάστηκε να κλείσει…Όχι από τη μικρή ή μεγάλη επιστολογραφία… Από χιλιάδες άλλους παράγοντες… που δεν μπορούσε να ελέγξει ο μεγάλος Κωστής Μπαστιάς… ΄Ηταν άλλωστε και κάποιας ηλικίας… και μόνιμα κρεμασμένος από το τσιμπούκι του…(πίπα) που φαίνεται ότι λάτρευε.

Δοθείσης δε ευκαιρίας  οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι στα της βιογραφίας των δημοσιογράφων περιστασιακά –και καλώς- ασχολούνται 2-3 σάϊτ ( ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ, ΚΟΥΙΝΤΑ ΑΡΤ, PERIZITITO κ.λ.π… Πρωτόλεια η προσπάθειά τους, αλλά καλή, ανεκτική!, που βέβαια τους ευχαριστούμε  ως προς το FIRST MATERIAL …Τα λοιπά είναι δικά μας

———————————-

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΗΔημοσιογράφος- Βουλευτής Κ.Κ.Ε

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΗ

–   WHO IS WHΟ

 Είναι πολυπρόσωπος και πολυτάλαντος. Δούλεψε σε πολλά μετερίζια δημοσιογραφικά και ξεχώρισε για το στυλ της. Ομορφούλα, αν και στη δημοσιογραφία τούτο δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη… Αν όμως κάνεις τηλεόραση, έ, όσο να πεις μετράει αυτό και πολύ μάλιστα. Το θέμα είναι πως τη φυσική αυτή κληρονομιά πως θα τη διαχειριστείς… Και η η Λιάνα Κανέλη φαίνεται πως το διαχειρίστηκε καλά … βοηθούντος βεβαίως…βεβαιώς και του ανοικτού μυαλού της… Το βιογραφικό της περί την δημοσιογραφική καταγωγή της είναι ελλειπές, αλλά με τον καιρό θα το συμπληρώνουμε…

Πάντως…

Γεννήθηκε στην Αθήνα Επάγγελμα: (πότε; ΄Οχι οι γυναίκες δεν υποχρεούνται… σε τέτοια διαδικαστικά… είναι προσωπικό δεδομένο..Κάποτε τελικά γεννήθηκε…)Δημοσιογράφος, Εκδότης, -περιοδικό ΝΕΜΕΣΙΣ- Δικηγόρος. Σπουδές: Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Ξένες γλώσσες: Αγγλική, Γαλλική, Ιταλική.

Κοινοβουλευτικές δραστηριότητες

Εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών με το Κ.Κ.Ε. στις εκλογές του 2000 και του 2004.

Πολιτικές – κοινωνικές δραστηριότητες

Εργάσθηκε τα τελευταία 30 χρόνια ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Από το 1997 είναι εκδότης του περιοδικού «Νέμεσις». Εξελέγη μέλος διάφορων συνδικαλιστικών δημοσιογραφικών οργάνων. Έχει βραβευθεί για την κοινωνική και αντιρατσιστική της δράση, από πολλούς συλλόγους και οργανώσεις. Είναι μέλος της Ε.Ε.Δ.Υ.Ε. Εξέδωσε τα βιβλία «Στοχασμοί», «Λειτουργία των Όρκων» και «Ρουάντα, ο Ρους του Κάτω Κόσμου».

 

ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ  ΠΑΡΡΕΝ,

η πρώτη Ελληνιδα δημοσιογράφος

Βρισκόμαστε στο τέλος του 19ου αιώνα, μια μεταβατική εποχή που διαπλάθει ένα νέο γυναικείο τύπο. Η Καλλιρόη Παρέν δεν θα διστάσει να πρωτοπορήσει και να γίνει πολλές φορές στόχος ειρωνείας και αντιδράσεων. Σιγά – σιγά όμως θα δει να την ακολουθούν πιστά πολλές γυναίκες και τους στόχους της «επανάστασής» τους να προσεγγίζονται. Η Καλλιρόη Παρέν, γυναίκα με επαναστατική ιδιοσυγκρασία και διαυγέστατη διάνοια, δεν διοχέτευσε τις ικανότητές της αυτές σε επαναστάσεις και αιματηρούς πολέμους. Δόθηκε ολόψυχα στην ιδέα της γυναικείας εξύψωσης και στο πόλεμο για να μπορέσει να σταθεί η γυναίκα σαν ίση απέναντι στο «ισχυρό φύλο».

Έτος 1861 η Καλλιρόη Σιγανού γεννιέται στα Πλατάνια Αμαρίου. Θα μεγαλώσει σε μια ταραγμένη περίοδο που χαρακτηρίζεται από τη συνεχή λαχτάρα των κατοίκων του νησιού για απελευθέρωση. Το 1866 γίνεται το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου και το 1867 οι γονείς της Καλλιρόης έρχονται στην Αθήνα όπου εκείνη φοιτά στο σχολείο Σουμερλή καθώς και στη Γαλλική σχολή Καλογραιών ενώ το 1878 παίρνει και το πτυχίο του Αρσακείου. Οι επιδόσεις της στα γράμματα είναι τέτοιες που τον ίδιο χρόνο καλείται από την Ελληνική κοινότητα της Οδησσού για να διευθύνει το παρθεναγωγείο της. Πράγματι η τολμηρή αλλά και προοδευτική γυναίκα τολμά και φεύγει για να υπηρετήσει για δύο χρόνια στη μακρινή πόλη. Γυρίζοντας παντρεύεται τον Ιωάννη Παρέν, από Γάλλο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα, ιδρυτή του «Αθηναϊκού πρακτορείου». Σε λίγα χρόνια το ξενικό όνομα της θα ακουστεί παντού. Αιτία: οι ενέργειες της που χαρακτηρίζονται ως πρωτοποριακές και καινοτομικές.

Πρώτη η Καλλιρόη Παρέν τολμά και «εισάγει» στη χώρα μας φεμινιστικούς προβληματισμούς που ήδη απασχολούν γυναίκες και κυβερνήσεις σε διάφορα Δυτικά κράτη. Το 1888 ιδρύει την πρώτη γυναικεία εφημερίδα, την εβδομαδιαία «Εφημερίδα των Κυριών» που την εκδίδει με γυναικεία αποκλειστικά συνεργασία ως το 1918 όταν εξορίζεται στην Ύδρα για τα πολιτικά της φρονήματα. Η πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια είναι επίσης και η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος και εκδότης, αλλά και η πρώτη Ελληνίδα που συμμετέχει σε διεθνή συνέδρια: στο Παρίσι το 1889, το 1891, στο Α’ Β’ και Γ’ « Διεθνές συνέδριο των γυναικείων έργων και ιδρυμάτων», ενώ το 1893 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα και τις Ελληνίδες και στο Διεθνές συνέδριο του Σικάγου. Καρπός των εντυπώσεων της από το συνέδριο αυτό είναι η «Ένωσις υπέρ της χειραφετήσεως της γυναικός» που ίδρυσε όταν επέστρεψε.

Παράλληλα, δεν σταματά να ιδρύει και να συγκροτεί ποικίλα φιλανθρωπικά και εκπαιδευτικά γυναικεία σωματεία που κάποια από αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν και να εξελίσσονται έως και σήμερα. Το 1880 ιδρύει τη «Σχολή της Κυριακής των άπορων γυναικών και κορασίων του Λαού» όπου μορφωμένες κυρίες διδάσκουν ανάγνωση, γραφή και λίγη αριθμητική σε αγράμματες γυναίκες και κορίτσια. Το 1875 ιδρύει επίσης το «Άσυλον της Αγίας Αικατερίνης», το 1896 το «Άσυλον των Ανιάτων» καθώς και την «Ένωσιν των Ελληνίδων». Η ένωση αυτή χωρίζεται σε ένα τμήμα εκπαιδευτικό, ένα τμήμα οικοκυρικής και επαγγελματικής σχολής, ένα τμήμα χηρών και ορφανών πολέμου καθώς επίσης και ένα τμήμα οικοκυρικής και επαγγελματικής σχολής, το οποίο διευθύνεται από την ίδια. Το 1900, όταν το σωματείο διαλύθηκε, το οικοκυρικό αυτό τμήμα έχει τον τίτλο «Οικοκυρική και επαγγελματική Ένωσις Ελληνίδων». Το 1912, μετέχει στον «Πατριωτικό σύνδεσμο» που ιδρύει η τότε πριγκίπισσα Σοφία, τον ίδιο σύνδεσμο που αργότερα ονομάζεται «Πατριωτικό ίδρυμα» και αναλαμβάνει τη γραμματεία του, ενώ το 1911 ιδρύει ένα από τα μεγαλύτερα και λαμπρότερα ανάλογα σωματεία της χώρας μας, το «Λύκειο των Ελληνίδων». Η δράση του Λυκείου συνεχίζεται έως σήμερα, τόσο στην προσπάθεια διατήρησης των ελληνικών ηθών, εθίμων και παραδόσεων, όσο στην συμβολή με διαλέξεις και μαθήματα στην εξύψωση της Ελληνίδας γυναίκας, που υπήρξε και το πρώτιστο μέλημα της Καλλιρόης Παρέν.

Υποβάλλει αίτηση στο Χαρίλαο Τρικούπη για την αναγνώριση της γυναικείας υπόστασης από το νόμο και συγκεντρώνει υπογραφές γυναικών για την παροχή – επιτέλους – ψήφου στη γυναίκα. Μετά από συνεχή διαβήματα της στη κυβέρνηση Δεληγιάννη καταφέρνει τελικά το 1897 και γίνονται δεκτές γυναίκες στο Πανεπιστήμιο και στο Πολυτεχνείο, ενώ πάλι κατόπιν δικών της ενεργειών διορίζεται και η πρώτη γυναίκα γιατρός (κ.Ανθή Βασιλειάδη) στις γυναικείες φυλακές. Το 1900, ξανά κατόπιν έκκλησης δικής της στη κυβέρνηση, πετυχαίνει τη προστασία της παιδικής ηλικίας, τη μείωση των εργάσιμων ωρών στα εργαστήρια ραπτικής και την κατάργηση της νυχτερινής εργασίας.

Στο ζήτημα της γυναικείας ψήφου επανέρχεται το 1921, οπότε η υπόθεση βρίσκει κατανόηση και συμπαθή υποδοχή από τη κυβέρνηση και ο τότε πρωθυπουργός μιλά με ενθουσιασμό για το ζήτημα ενός τέτοιου πολιτικού δικαιώματος.

Η Παρέν χειρίζεται επίσης άριστα και τη πένα της που χρησιμοποιεί σαν όπλο για το σκοπό της. Ο λόγος της λυγίζει τις αντιδράσεις, ωριμάζει τις συνειδήσεις, προλειάνει τις αλλαγές των μέχρι τότε δεδομένων, και φωτίζει τις προθέσεις της. Η επαναστάτρια γυναίκα, δεν είπε μόνο, έκανε προπάντων…

Έως τις 15 Ιανουαρίου του 1940, όταν απεβίωσε, τιμημένη με το χρυσό σταυρό του Σωτήρος, η Καλλιρόη Παρέν δεν απαρνήθηκε ποτέ τις χαρές του φύλου της, στον αγώνα για τη χειραφέτηση. Κατάφερε να ξεπεράσει το παρόν, να δείξει ένα αδιανόητο για τις έως τότε προκαταλήψεις μέλλον, και να δείξει στην κοινωνία τη γυναικεία αξία ανοίγοντάς με ακροβατικές υπερβάσεις το δρόμο για την ισότητα.

Από τις ΣΤΙΓΜΕΣ (www.stigmes.gr) Κρητικό περιοδικό

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΛΛΙΔΗΣ  Ο

 

Ο Ιωάννης Βελλίδης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και Εκδότης. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1909 και πέθανε το 1978 στη Θεσσαλονίκη.

Ο Ιωάννης Βελλίδης ανήκει στις σημαντικότερες και ξεχωριστές μορφές της δημοσιογραφίας στη Βόρεια Ελλάδα.

Το 1931 διαδέχτηκε τον πατέρα του Κώστα Βελλίδη, στη διεύθυνση της εφημερίδας Μακεδονία, του μακροβιότερου εντύπου της Θεσσαλονίκης η οποία ιδρύθηκε το 1911. Το 1962 ίδρυσε την εφημερίδα «Θεσσαλονίκη». Διατέλεσε επίσης πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης.(Σημειώσεις από τη WIKIPAIDEI

Αναμφισβήτητα το σημαντικότερο πρόσωπο του 20ού αιώνα στον χώρο των μέσων ενημέρωσης στη Βόρεια Ελλάδα ήταν ο Γιάννης Βελλίδης. Ενας παραδοσιακός εκδότης που κυριάρχησε για δεκαετίες με τις εφημερίδες του «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη». Ενας άνθρωπος που συμμετείχε ενεργά στις τότε μετεμφυλιακές πολιτικές ζυμώσεις του κεντρώου χώρου. Γράφει ο βιογράφος του δημοσιογράφος  κ.Χατζηβασ Ο Γιάννης Βελλίδης(κέντρο)  με τον τ.πρωθυπουργό Στ.Στεφανόπουλo Eπιχειρηματίας, ο οποίος μεταξύ σοβαρού και αστείου διατυμπάνιζε ότι δίνει μία λίρα για κάθε νέο αναγνώστη της εφημερίδας του…,Ο δημοσιογράφος Χρίστος Χριστοδούλου, με το βιβλίο του χρησιμοποιώντας το αξιοζήλευτο μνημονικό του Λευτέρη Βόδενα, ενός παλαιού και έμπιστου υπαλλήλου του Γιάννη Βελλίδη. Μέσα από μια εκ βαθέων συνέντευξη ο στενός συνεργάτης του εκδότη εκμυστηρεύεται στον Χριστοδούλου ό,τι χρόνια ολόκληρα παρέμενε κρυμμένος στη σκιά του παρασκηνίου ή ήταν άγνωστος στο ευρύ κοινό. Το ύφος και το ήθος δημοσιογράφου και συνεντευξιαζομένου δίνουν μια άλλη διάσταση στην ανάγνωση του βιβλίου, καθώς σελίδα τη σελίδα διαπιστώνει κανείς την εμπειρία του πρώτου και την ειλικρίνεια του δευτέρου. Εμφανέστατα γίνονται εξάλλου, σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, τόσο ο σεβασμός του δημοσιογράφου προς τον Βόδενα όσο και η μαεστρία του να αντλεί με επιτυχία τις πληροφορίες του. Πληροφορίες τις οποίες στη συνέχεια διασταυρώνει με άλλες πηγές, προσφέροντας στον αναγνώστη μια σφαιρική και ξεκάθαρη εικόνα των γεγονότ ( Σημείωση άσχετη αλλά και σχετική. Αυτός ο οδηγός, και μπιστικός κλητήρας του Γιάννη Βελλίδη…ο Βόδενας, δεν ήταν τυχαίος. Ήξερε τα πάντα… εξ απορήτων… Ο Βραχιολίδης Απ. Στην περίοδο του1964 ήταν αστέρι δημοσιογραφικό στις εφημερίδες του Βελλίδη.και όχι μόνον! Μια μέρα τον απέλυσε ο Βελλίδης μετά φανών και τιμητικών λαμπάδων.(Μάλιστα κάποιοι έλεγαν ότι τον ήθελε για γα μπρότου με την κόρη του Κατερίνα…που τότε δα σπούδαζε δημοσιογραφία στην Ελβετία … Ο Βραχιολίδης δεν έδωσε σημασία κι έδειξε να χάφτει τον ισχυρισμό ότι η απόλυση είχε οικονομικά ελατήρια…Δεν συγχιζότανε με τέτοια καμώματα των εκδοτών….

Μετά από 25 χρόνια… Ο μπιστικός αυτός Βόδενας του Βελλίδη απαντιέται σε ένα λεωφορείο…με τον Βραχιολίδη…  Χα..χα.. κ.λ.π. Και οπότε ο Βόδενας του σκάει το παραμύθι….: Ξέρεις γιατί σε έδιωξε ο Βελλίδης;

–Ε, ήθελε … να κάνει οικονομίες…του αποκρίθηκε αγαθώς ο Βραχιολίδης…

–Τρίχες… μην είσαι αφελής…. Την απόλυσή σου την επέβαλε Υπουργός της Ενώσεως Κέντρου… που φαίνεται ότι έγραψες κάτι που δεν του ήταν αρεστό!…

–Μη μου λες! Μα αυτό είναι δραματικό έως διασκεδαστικό!…

Έτσι για να έχετε μια γεύση περί διαπλεκομένων.

«–Θα θυμάμαι πάντα την Τέσσα Λεβαντή, εκδότρια του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΒΟΡΡΑ(αντίπαλο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ,)  και τη λεβεντιά της… Δεκάδες ήταν  οι εισηγήσεις να με διώξει γι αυτά που έγραφα… αλλά όλους τους έστελνε στο διάολο… Το εντελώς αντίθετο με τον αγρίως διαπλεκόμενο Γιάννη Βελλίδη!, Του ζήτησε Υπουργός ρουσφέτι να με διώξει …κι αυτός με έδιωξε! παρατηρεί ο Απ.Βραχιολίδης! Τα συμεπεράσματα δικά σας. –ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΣΗΜΕΙΩΣΗ) …

Ο εκδότης, Γιάννης Βελλίδης,  που πάνω του στήθηκε ένας ολόκληρος μύθος και μια οικονομική αυτοκρατορία, το σύμβολο του δαιμόνιου επιχειρηματία ή της ίντριγκας, ο «δραχμοκυνηγός» ή ο ανοιχτοχέρης, ο άνθρωπος που ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις, ο επιχειρηματίας που πλημμύριζε τις θυρίδες των τραπεζικών θησαυροφυλακίων με μετοχές, «μάλαμα» και διαμάντια. Αυτός που άλλοι τον βλαστημούσαν και άλλοι έπιναν νερό στο όνομά του ξαναζωντανεύει μέσα σε κάθε παράγραφο.

Οι σχέσεις του Γιάννη Βελλίδη ­ που για ευνόητους λόγους τού είχαν προσδώσει το πετυχημένο παρατσούκλι «Γάτος» ­ με τον υπόλοιπο επιχειρηματικό και πολιτικό κόσμο απεικονίζουν ευδιάκριτα τόσο τη νοοτροπία όσο και τις διασυνδέσεις των οικονομικών παραγόντων της εποχής με την πολιτική εξουσία. Δικτατορία Μεταξά, Κατοχή, Εμφύλιος, αποστασία, χούντα, μεταπολίτευση και όλες οι κρίσιμες εθνικές στιγμές που σημάδεψαν τη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου αναβιώνουν μέσα από τον γλαφυρό και μεστό αφηγηματικό λόγο του Λευτέρη Βόδενα. Πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες σε έναν γόρδιο σύνδεσμο ασκούν την επιρροή τους και προϊδεάζουν τον αναγνώστη για τα μετέπειτα αποκαλούμενα «διαπλεκόμενα συμφέροντα». Ο Βελλίδης ηρωοποιείται και απομυθοποιείται συγχρόνως. Ευεργέτης και αριβίστας, συμφεροντολόγος και ανιδιοτελής, λαϊκός και κοσμοπολίτης, απόμακρος και φιλικός, φιλάργυρος και σπάταλος, όπως και να ήταν ο δαιμόνιος εκδότης, κατόρθωσε να αφήσει ανεξίτηλα τα χνάρια του στη Θεσσαλονίκη.

Εργάστηκε με πείσμα για την αναβάθμιση της Βόρειας Ελλάδας ενώ στη διάρκεια της δικτατορίας οι εφημερίδες του κράτησαν σθεναρή αντιδικτατορική στάση, κυρίως χάρη στο κουράγιο επώνυμων δημοσιογράφων και στους διαρκείς ελιγμούς του. Εδώ ίσως βρίσκεται μια ιδιαίτερα σημαντική συνεισφορά του βιβλίου στη νεότερη πολιτική ιστορία. Ο Γιάννης Βελλίδης συμμετείχε ενεργά στις διαδικασίες μορφοποίησης της Ενωσης Κέντρου και στις προσπάθειες δημιουργίας ενός πολιτικού πόλου ο οποίος θα ήταν διακριτός τόσο από τη συντηρητική παράταξη που κυβερνούσε με αυταρχικό τρόπο τη χώρα όσο και από την Αριστερά. Αντιφατικό αλλά και ενδεικτικό του κλίματος της εποχής είναι ότι ο ίδιος στη συνέχεια πρωτοστάτησε στην αποστασία, συμβάλλοντας στον κατακερματισμό του πολιτικού χώρου για τη δημιουργία του οποίου μόχθησε. Σημαντικά ονόματα της εποχής (Σοφοκλής Βενιζέλος, Γιώργος Παπανδρέου, Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γιώργος Μπακατσέλος, Γιώργος Μποδοσάκης, Νίκος Βαρδινογιάννης κ.ά.) παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου και σχολιάζονται ποικιλοτρόπως.

Η ευστροφία του, το πείσμα του και οι μεθοδευμένες κινήσεις του αποδεικνύεται ότι αποτέλεσαν τα κύρια χαρακτηριστικά της επιτυχίας του, μιας επιτυχίας που δυστυχώς δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν οι κληρονόμοι του, τουλάχιστον στον εκδοτικό τομέα. Το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, οι εύστοχες παρεμβάσεις του Χρ. Χριστοδούλου, το αξιοθαύμαστο μνημονικό του Λ. Βόδενα, οι μαρτυρίες τρίτων, ο επιτυχημένος πρόλογος του Π. Παπασαραντόπουλου και οι βιογραφικές λεπτομέρειες, οι οποίες κάνουν την ιστορία να παίρνει άλλη διάσταση, εμπλουτίζουν το βιβλίο και το αναδεικνύουν σε πηγή για τη μελέτη του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου της νεότερης ιστορίας μας.

Ο κ. Βασίλης Χατζηβασιλείου είναι συγγραφέας και επιμελητής εκδόσεων…Το ΒΗΜΑ,

——————————–

Χαράλαμπος ή Μπάμπης Άννινος 

(Αργοστόλι 1852Αθήνα 1934) υπήρξε δημοσιογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας ιδιαιτέρως δημοφιλής στην εποχή του.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς, όπου και εργάστηκε αρχικά ως γραφέας στο τελωνείο μέχρι το 1870, όπου μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να εργαστεί ως υπογραμματέας στην Εισαγγελία Αθηνών και για να επιδοθεί στη λογοτεχνία. Την ίδια χρονιά θα τιμηθεί με εύφημο μνεία στο Βουτσιναίο διαγωνισμό για την πρώτη του ποιητική συλλογή «Λυκαυγές». Αργότερα επιτυγχάνει θέση υπαλλήλου στο Προξενείο της Ρώμης και της Νάπολης. Τελικά επιστρέφει οριστικά στη Αθήνα και αποφασίζει να ασχοληθεί ενεργά με τη δημοσιογραφία το 1878. Από τότε έγραψε σε πολλές εφημερίδες («Νεολόγος των Αθηνών», «Εφημερίδα») και συνεργάστηκε με περιοδικά έντυπα (φιλολογικό έντυπο Παρνασσού, Ασμοδαίος, Μηνιαία Εικονογραφημένη Ίρις) της εποχής και έγινε γνωστός με διάφορα ψευδώνυμα: Αββακούμ, Ηρώδης Αττικός, Στρεψιάδης, Ρακοσυλλέκτης, Τενεκές κ.α. Υπήρξε από τους ιδρυτές και μόνιμους συντάκτες της εφημερίδας «Το Άστυ» και αρχισυντάκτης της Καθημερινής.

Παράλληλα ασχολήθηκε με την ποίηση, την πεζογραφία, τη μετάφραση, την ιστοριογραφία και το δοκιμίο, ενώ έγινε ευρύτατα γνωστός για τα εύθυμα θεατρικά του έργα. Ενδεικτικό της επιτυχίας του είναι ότι το μονόπρακτο έργο του «Ζητείται υπηρέτης» επιλέχθηκε για την πρεμιέρα του Βασιλικού Θεάτρου το 1901. Επίσης, χάρη στην κωμική φλέβα του και τα αστεία λογοπαίγνιά του, διακρίθηκε στην συγγραφή επιθεώρησης: τα Παναθήναια (1907), σε συνεργασία με τον Γεώργιο Τσοκόπουλο, είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε οδήγησε τους συγγραφείς στη δημιουργία των Νέων Παναθηναίων και σε μία μόνιμη συνεργασία ( με την μετέπειτα προσθήκη στην ομάδα του Πολύβιου Δημητρακόπουλου).

Ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, συνιδρυτής της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, πρόεδρος των Εταιρείας Ελλήνων Δραματικών Συγγραφέων και συγγραφέας δημοφιλών θεατρικών έργων, ο πολυγραφότατος Άννινος τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στο χώρο των γραμμάτων με βραβεία και διακρίσεις: παράσημο του Σωτήρος (1889), Χρυσούν Αριστείο των Γραμμάτων και Τεχνών (1914), Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών (1925).

Από τη WIKIPAIDEIA…

——————————–

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ

Επαγγελματική δραστηριότητα: Ως δημοσιογράφος ο Γιάννης Δημαράς έχει εργαστεί σε εφημερίδες, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ το χρονικό διάστημα 1994-1996 διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.
Συγκεκριμένα, έχει εργαστεί στις εφημερίδες: Αθηναϊκή, Εξπρές, Μακεδονία, Θεσσαλονίκη, τα Νέα καθώς και σε πολλά εβδομαδιαία και μηνιαία περιοδικά.
Στους τηλεοπτικούς σταθμούς: Υ.Ε.Ν.Ε.Δ. (εκπομπή «Ρεπόρτερς»), MEGA (εκπομπή «Πρωινό Παράθυρο»), Ε.Ρ.Τ.1 (Τρεις στον αέρα) Κανάλι 5, ALTER, ALPHA, EXTRA 3.
Στους ραδιοφωνικούς σταθμούς: SKY, FLASH και PLANET.

Επίσης, συμμετείχε σε πολλά πανεπιστημιακά συνέδρια και ημερίδες σχετικά με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τον τρόπο λειτουργίας τους στην νέα τεχνολογική εποχή.

Ο Γιάννης Δημαράς επανεξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2006. Ως δημοσιογράφος έχει εργαστεί: στις εφημερίδες: Αθηναϊκή, Εξπρές, Μακεδονία, Θεσσαλονίκη, Τα Νέα. στους τηλεοπτικούς σταθμούς: ΥΕΝΕΔ (Ρεπόρτερς), ΕΡΤ1 (Τρεις στον αέρα), MEGA (Πρωινό παράθυρο), ΚΑΝΑΛΙ 5, ALTER, ALPHA, EXTRA3. στους ραδιοφωνικούς σταθμούς: SKY, FLASH, PLANET. σε πολλά εβδομαδιαία και μηνιαία περιοδικά. Το διάστημα 1994-1996 διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Ε.Σ.Η.Ε.Α. Έγραψε τα παρακάτω βιβλία: «Εμπρός στον Έτσι που χάραξε ο τέτοιος» «Χίτλερ ζεις, την ΑΕΚ οδηγείς» «Άκυρα» Έπαιξε μπάσκετ στον ΑΜΥΝΤΑ (επτά φορές πρωταθλητής στις κατηγορίες) και στον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ (τέσσερις φορές πρωταθλητής Ελλάδας). Είχε, επίσης, συμμετοχές και στην Εθνική Ομάδα Ενόπλων. Συμμετείχε σε πολλά πανεπιστημιακά συνέδρια και ημερίδες σχετικά με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τον τρόπο λειτουργίας τους στη νέα τεχνολογική εποχή.

Μαστοράκης Νίκος

Μαστοράκης Νίκος


Ο Νίκος Μαστοράκης γεννήθηκε στου Ζωγράφου κι έκανε τα πρώτα δημοσιογραφικά του βήματα όταν ήταν ακόμη μαθητής. Εκδότης, αρθρογράφος, διαφημιστής και λινοτύπης της πρώτης «τυπωμένης» μαθητικής εφημερίδας, ευκαιριακός ρεπόρτερ στη «Βραδυνή», κειμενογράφος 22 ραδιοφωνικών εκπομπών την εβδομάδα, κι όλα αυτά πριν κλείσει τα 16 του χρόνια. Δούλεψε σπουδάζοντας τη δημοσιογραφία στα έγκατά της. Από το «Εμπρός» και τον «Εθνικό Κήρυκα», στη «Μεσημβρινή» και τις «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου, τον «Ελεύθερο Κόσμο» και το «Έθνος», τα περισσότερα περιοδικά της εποχής, με κατάληξη και προσωρινό φινάλε της δημοσιογραφικής του καριέρας τα «Επίκαιρα». Παράλληλα, υπήρξε copywriter σε μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες, στιχουργός (έγραψε δεκάδες τραγούδια με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και διασκεύασε στα ελληνικά επιτυχίες μεγάλων ξένων τραγουδιστών) και θεατρικός συγγραφέας (με τον Γιάννη Διαλιανίδη), κερδίζοντας έτσι επάξια τον τίτλο του «γραφιά» που ο ίδιος τον θεωρεί πολύτιμο. Παραγωγός, σκηνοθέτης, παρουσιαστής, μοντέρ, ραδιοφωνάνθρωπος με τεράστιο όγκο δουλειάς. Το συγγραφικό του καπέλο το φοράει κατά καιρούς από το 1966 μέχρι σήμερα: Σενάρια για την τηλεόραση του τότε («Ταβέρνα», «Συνωμοσία της σιωπής», «Εισβολή από άλλο πλανήτη», «Ένα κουτί γεμάτο θαύματα») μέχρι την ιδιωτική τηλεόραση της δεκαετίας του 90 («Καληνύχτα, μαμά», «Χωρισμένοι με παιδιά», «Οχι τα νέα του ΑΝΤ1»). Ο μεγάλος όγκος της συγγραφικής του δουλειάς είναι για την ξένη τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αφού από το 1975 μέχρι σήμερα έχει γράψει δύο βιβλία που εκδόθηκαν στην Αμερική και 47 σενάρια (πολλά ήδη γυρισμένα σε ταινίες). Μ έναν συντηρητικό υπολογισμό, τα τελευταία 40 χρόνια, έχει γράψει (με «μπικ», γραφομηχανή και υπολογιστή) πάνω από 80.000 σελίδες!Από το PERIZITITO.GR

Στέλιος Ανεμοδουράς   

(19172000) ήταν δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας του ιστορικού αναγνώσματος Ο Μικρός Ήρως. Με το έντονο αφηγηματικό του ύφος σφράγισε μια μεγάλη περίοδο της Ελληνικής ιστορίας, τα δύσκολα δηλαδή χρόνια που ακολούθησαν τις περιπέτειες του πολέμου, της κατοχής και της εμφύλιας σύρραξης.

Ξεκίνησε τη θητεία του στο χώρο των περιοδικών εκδόσεων πλάϊ στον Απόστολο Μαγγανάρη (και τη Μάσκα) και συνέχισε με τις καθαρά δικές του δημιουργίες Υπεράνθρωπο κ.α. ενώ στα 1953 αποφάσισε να συγγράψει (υπό το ψευδώνυμο Θάνος Αστρίτης) τις περιπέτειες του ηρωϊκού Γιώργου Θαλάσση (με τη βοήθεια του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου), προσπάθεια που συνεχίσθηκε αρχικά έως το 1968, αλλά και στη συνέχεια με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις.

Τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της κουλτούρας των νεαρών αναγνωστών και παρασημοφορήθηκε λίγο πριν το τέλος της ζωής του από το Δήμο Αθηναίων. Πέθανε στις 6 Μαΐου 2000.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ   …..

…..Γεννήθηκα στην Aθήνα το Nοέμβριο του 1935. Oι γονείς μου πρόσφυγες. O πατέρας μου από το Mιχαλίτσι της Προύσσας – ορφάνεψε μικρός και τον πήραν στο ορφανοτροφείο της Πριγκίπου, από όπου τον έδιωξαν στην Eλλάδα με την ανταλλαγή το 1924 – και η μητέρα μου από ένα χωριό (Πακάνσκι) κοντά στο Nοβοροσίσκ της Pωσίας. O πατέρας μου τέλειωσε το δημοτικό και έμαθε και τέχνη: τσαγκάρης. H μητέρα μου ή-ταν αναλφάβητη, αλλά γύρω στα εξήντα της έμαθε μόνη της να διαβάζει και να γράφει, γιατί «ντρεπότανε να είναι αγράμματη». Mεγάλωσα σε μιαν αυλή. Φωκαίας 18. Kάτω από την πλατεία Κυριακού (Bικτωρίας). H αυλή είχε οχτώ δωμάτια, μια βρύση και ένα κοινόχρηστο αποχωρητήριο. Kάθε δωμάτιο και μια οικογένεια. Mε τρία και τέσσερα άτομα η καθεμιά. «Aρχηγοί» των οικογενειών, μεροκαματιάρηδες. Mαραγκοί, χτίστες, τσαγκαράδες, υδραυλικοί, αρτεργάτες, σερβιτόροι, γιαουρτάδες. Ό,τι ξέρω από τον κόσμο μου τα έμαθαν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι και, φυσικά, οι γονείς μου. Tελείωσα το B’ Γυμνάσιο, μπήκα στο Πανεπιστήμιο (Nομική Aθηνών), αλλά το παράτησα στο τρίτο έτος, γιατί μπλέχτηκα με τη δημοσιογραφία. Aπό το 1959 εργάζομαι στα Nέα: ρεπόρτερ, υπεύθυνος ύλης, υπεύθυνος ελεύθερου ρεπορτάζ, βοηθός αρχισυντάκτη, αρχισυντάκτης. Tα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια είμαι ο χρονογράφος της εφημερίδας. Tο 1963 καταπιάστηκα με το τραγούδι. Έγραψα τους στίχους 1.200 τραγουδιών ως τώρα. Συνεργάτες μου, μουσικοί, οι καλύτεροι: Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Λεοντής, Mαρκόπουλος, Mούτσης, Σπανός, Kουγιουμτζής, Kαλδάρας, Xατζηνάσιος, Πλέσσας, Nικολόπουλος, Πολυκανδριώτης κ.ά. Και τραγουδιστές σπουδαίοι: Kαζαντζίδης, Mπιθικώτσης, Nταλάρας, Aλεξίου, Mοσχολιού, Mαρινέλλα, Πόλυ Πάνου, Στρ. Διονυσίου, Mητσιάς, Γαλάνη, Kαλατζής, Mητροπάνος, Παπακωνσταντίνου, Kόκοτας, Πουλόπουλος κι ένα σωρό ακόμα. Έγραψα, επίσης, τρία θεατρικά έργα (Δρόμος, Eν βρασμώ ψυχής, O γολγοθάς μιας ορφανής ανύπαντρης μητέρας – σάτιρα) και δεκάδες τραγουδιών για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Tέλος, δούλεψα πολύ και στην τηλεόραση, με δικές μου εκπομπές: Ώρα για τραγούδι, Eν αρχή ην ο λόγος, H άλλη μεριά του φεγγαριού, Mακρινές φιλίες. Φυσικά, πολλά από τα κείμενά μου πήραν και το δρόμο του τυπογραφείου. Mόνο στον Kαστανιώτη, έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία μου ?σμα Aσμάτων, Oι παλιοί συμμαθητές, Zω από περιέργεια και τώρα το αφιερωμένο στην Eυτυχία Παπαγιαννοπούλου Όλα είναι ένα ψέμα (ο τίτλος παρμένος από το τραγούδι της «Δυο πόρτες έχει η ζωή»). Έχω έναν αδελφό, τον Γιάννη, δύο παιδιά, τον Nότη (δημοσιογράφο) και την Yακίνθη (φοιτήτρια στη Θεατρολογία του Πανεπιστημίου της Aθήνας), και δύο εγγόνια: τη Mαρία-Nεφέλη και τον Λευτεράκη. Γυναίκα μου είναι η σκηνοθέτις Pάια Mουζενίδου.

———————————-

 Σιμιτζής Στράτος

 

Ο Στράτος Σιμιτζής

εισήλθε στην οικογένεια του τύπου το 1961 όταν νυμφέφθηκε την ιδιοκτήτρια και εκδότρια της εφημερίδας «Ελληνικός Βορράς» Τέσα Λεβαντή. Ως συνιδιοκτήτης-διευθυντής του «Ελληνικού Βορρά» εισήγαγε στον ελληνικό ημερήσιο τύπο τη φωτοσύνθεση και την εκτύπωση offset. Από το 1967-1969 διετέλεσε εκδότης της απογευματινής εφημερίδας «Εσπερινή ώρα». Στην αρχή του 1976 απεχώρησε από τον «Ελληνικό Βορρά». Το 1964 εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος -πρώτος σε σταυρούς- με την παράταξη του γιατρού Αθαν. Καζινάρη. Το 1967 επαύθη από τη δικτατορία και επέστρεψε στο Δήμο Θεσσαλονίκης το 1974. Το 1965-66 εξελέγη Αντιπρόεδρος στον ΠΑΟΚ και την περίοδο 1972-73 εξελέγη Πρόεδρος. Είναι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου «Ανατόλια», μέλος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, παλαιότερα του Rotary Club και του Propeller Club. Είναι μέλος της Ενώσεως Συντακτών Περιοδικού Τύπου και μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού. Διετέλεσε σχολιογράφος (μέχρι πρότινος) στην εφ. «Ελληνικός Βορράς» συνεργάτης του περιοδικού Επιλογές και του περιοδικού Φιλοξενία και Τουρισμός και Σύμβουλος τύπου και δημοσιότητας στην Ολυμπιακή Α.Α.Ε. και Ολυμπιακή-Victoria. Σήμερα είναι ανταποκριτής της μηνιαίας οικονομικής επιθεώρησης Ασφαλιστική Αγορά (έτος ιδρύσεως 1977), εκπρόσωπος της «Οικονομικής Βιομηχανικής Επιθεώρησης» (έτος ιδρύσεως, 1934) και ελεύθερος συνεργάτης εφημερίδων και περιοδικών. Έχει τιμηθεί με μετάλλιο από τον «Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας» για την προσφορά του στον ελληνικό τύπο.

Γιώργος Δουατζής, 

Δημοσιογράφος μεν αλλά και ποιητής …και φωτογράφος . Αισθαντικός σε όλες τις φύσεις του! Κατέστη γνωστός από τηλοψίας .

Νεότεότερα όπως μας μας ενημέρωσε ο ίδιος:

Ο Γιώργος Δουατζής γεννήθηκε Δεκέμβριο του 1948 στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομία στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης και Κοινωνιολογία  στο 8ο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι.

             Δημοσιογραφεί από το 1974. Εργάστηκε σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, ως ρεπόρτερ, αρθρογράφος, πολιτικός αναλυτής, διευθυντής. Διδάσκει σε Σχολές Δημοσιογραφίας.

Γράφει συστηματικά από την εφηβεία του. Πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση το 1971, στην «Ποιητική Ανθολογία της Νέας Ελληνικής Γενιάς» των εκδόσεων Άγκυρα.

Έχει εκθέσει φωτογραφίες του στις γκαλερί της Αθήνας «Εικαστικός Κύκλος» (συλλογική) το 2007 και «Αγκάθι» (ατομική)  το 2008.

ΕΡΓΑΣΙΑ (1974- )

*     Εφημερίδες – περιοδικά

 

–        TA NEA – Ελεύθερο ρεπορτάζ, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Υπ. Εσωτερικών

–        ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ – Αναλύσεις, συνεντεύξεις

–        ΧΡΟΝΟΣ – Πολιτικό ρεπορτάζ, συνεντεύξεις

–        ΕΙΚΟΝΕΣ – Πολιτικό ρεπορτάζ, σχόλια

–        ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ( περιοδικό «Ε» ) – Συνεντεύξεις

–        ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ – Πολιτικά άρθρα, σχόλια

–        ΕΘΝΟΣ –  Πολιτική αρθρογραφία, σχόλια

–        ΑΘΗΝΑΪΚΗ – Πολιτική αρθρογραφία, διευθυντής σύνταξης

–        ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ («Κ», «GK», Πολιτιστικό) – Συνεντεύξεις

*    Τηλεόραση

–        ΕΡΤ 1 – Διευθυντής ειδήσεων, ενημέρωσης

–        ΕΡΤ 2 – Διευθυντής ειδήσεων, ενημέρωσης

–        ΕΤ 1 –  Ερευνες, ντοκιμαντέρ, επιμέλεια, εκφώνηση  ειδήσεων.

Πορτραίτα προσωπικοτήτων ( Α. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης, Χ. Φλωράκης, Μ. Μερκούρη, Ελ. Βλάχου, Τ. Λειβαδίτης κ.α.)

Πολιτικές εκπομπές, συνεντεύξεις.

–        NEW – Οργάνωση, παρουσίαση εκπομπών διαλόγου

–        STAR – Οργάνωση, παρουσίαση πολιτικών συζητήσεων

–        ΑNTENNA – Ειδήσεις – συνεντεύξεις

 

*    Ραδιόφωνο

 

ΕΡΑ 2, Αθήνα 984, Δίαυλος – 10,  Αιγαίο FM,

Πολιτικές εκπομπές, συνεντεύξεις, σχόλια, αναλύσεις

Εργογραφία

 

  1. Γραφτά, 1976, Ποίηση

  2. Τοπική Αυτοδιοίκηση, 1986, δοκίμιο, Εξάντας

  3. Τα Μικρά, 1996, Ποίηση, Κάκτος

  4.  Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη, 1997, ανθολόγηση, Κέδρος

  5. Προς Δέκα Επιστολή, 2001, Ποίηση, Μίλητος

  6. Προς Δέκα Επιστολή – Τα Ανεπίδοτα, 2003, Ποίηση, Εξάντας

  7. Σπονδές, 2004, Ποίηση, Εξάντας

  8. Τα Μικρά β’, 2004, Ποίηση, Εξάντας

  9. Τα κόκκινα παπούτσια, 2004, Ποίηση, Εξάντας

  10. Το Κουμπί, 2004, μονόπρακτο, Εξάντας

  11. Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη, 2008, μυθιστόρημα, Λιβάνης

  12. Περί Δημοσιογραφίας, 2010, δοκίμιο, Πεδίο

  13. Φωτοποιήματα, 2010, Ποίηση – φωτογραφία, Καπόν

  14. Πατρίδα των καιρών, 2010, Ποίηση, Καπόν

  15. Το Κουμπί, έκδοση αναθεωρημένη, 2011, Ιωνικό Κέντρο

  16. Το σπασμένο παιχνίδι, Κώστας Αξελός, 2011, Καπόν

  17. Σχεδίες, 2012, Ποίηση, Καπόν

  18. Να βγω από μένα, Γιάννης Δάλλας, 2013, Καπόν

  19. Τα 99 Μικρά, 2013, Vakxikon

Συλλογικά

1. Περί Σχεδίου ο Λόγος, 2006, Κάκτος

2. Συνομιλία με το Νυχτερινό Επισκέπτη, 2008, Κέδρος

Ηλεκτρονική διεύθυνση: douatzis@gmail.com

Ιστοσελίδα: www.douatzis.gr

Ημερ. Γέννησης : Αθήνα 12 Δεκεμβρίου 1948, Κατοικία: Πλάτωνος 32, Κάντζα, Αθήνα Τ. Κ. 15351 ,τηλ 210 66 59 349, 210 66 59 560 ,Κινητό: 0944 343 183, E – mail : douatzis@otenet.gr

Σπουδές: Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονικης. Κοινωνιολογία, Οικονομία, Παρίσι 8ο Πανεπιστήμιο

ΕΡΓΑΣΙΑ  *     Εφημερίδες – περιοδικάTA NEA – Ελεύθερο ρεπορτάζ, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Υπ. Εσωτερικών-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ – Αναλύσεις, συνεντεύξεις-   ΧΡΟΝΟΣ – Πολιτικό ρεπορτάζ, συνεντεύξεις – ΕΙΚΟΝΕΣ – Πολιτικό ρεπορτάζ, σχόλια -ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ( περιοδικό «Ε» ) – Συνεντεύξεις πολιτικές-ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ – Πολιτικά άρθρα, σχόλια -ΕΘΝΟΣ –  Πολιτική αρθρογραφία, σχόλια -ΑΘΗΝΑΪΚΗ – Πολιτική αρθρογραφία, διευθυντής σύνταξης  «Κ» Καθημερινής *    Τηλεόραση –  ΕΡΤ 1 – Διευθυντής ειδήσεων, ενημέρωσης – ΕΡΤ 2 – Διευθυντής ειδήσεων, ενημέρωσης  –  STAR – Οργάνωση, παρουσίαση πολιτικών συζητήσεων ( ευρωεκλογές )

  • ·        Εκδόσεις βιβλίων 1.  Γραφτά – 1976 2.  Τοπική Αυτοδιοίκηση – 1986 3.  Τα Μικρά – 1996 7.  Σπονδές – 2004 9.  Τα κόκκινα παπούτσια – 2004
  • ·                Καθηγητής δημοσιογραφίας ( Ευρωπαϊκός Εκπαιδευτικός Οργανισμός,     Δημοσιογραφική Σχολή Αντέννα )-   Εισηγητής σε συνέδρια για θέματα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης …κ.λ.π…κ.λ.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗΣ

Γεννήθηκε: Στην Αθήνα, 27 Μαρτίου 1950
Σπουδές: Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες, Πανεπιστήμιο Αθηνών.
ILC: Λονδίνο (Executive’s Course / Management)
Ξένες Γλώσσες: Αγγλικά
Εργάζεται: Οικονομικός Συντάκτης στην Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»
Έχει εργασθεί: 1968-2006
Στις εφημερίδες «Αθηναϊκή», «Εγνατία», «Athens Daily Post», «Εξπρές», «Το Ποντίκι», «ΤΟ ΒΗΜΑ», «ΤΟ ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ», «ΤΑ ΝΕΑ».
Στα περιοδικά «Οικονομικός Ταχυδρόμος», «Ναυτιλιακή», «AUTO-ΕΞΠΡΕΣ», «Ταχυδρόμος», «Πολιτικά Θέματα» (περίοδος 1971-1974).
Στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα «ΤΟΠ FM», «SKY FM», «SKY TV».
Στο «Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (Α.Π.Ε.)».
Έχει διατελέσει: 1977-78: Διευθυντής Γραφείου Τύπου της Ένωσης Κέντρου (ΕΔΗΚ)
1982-96:  Ειδικός Σύμβουλος στον Οργανισμό Προώθησης Εξαγωγών / HEPO
1988-96:  Σύμβουλος Έκδοσης του εβδομαδιαίου περιοδικού «Εξαγωγές».
Έχει συνεργασθεί: Στις ειδικές εκδόσεις της Εφημερίδας «Ναυτεμπορική», «Ναυτιλιακή-Seatrade» και του περιοδικού «Οικονομικός Ταχυδρόμος».Στη σύνταξη-επιμέλεια έκδοσης των βιβλίων: «Έρευνα Διεθνούς Αγοράς για Εξαγωγές – Ελληνική Έκδοση ITC», «Λεξικό Συσκευασίας – ΟΠΕ», «Το Άλλο Management – Ελληνική Έκδοση Springer», «Γύρος Ουρουγουάης – Ελληνική Έκδοση ITC UNCTAD/GATT», «Τεχνική της Συνέντευξης – Τεχνική της Απάντησης» κ.α.Στους οδηγούς – ετήσιες εκδόσεις: «Year Book – Βιβλίο της Χρονιάς»  (ΔΟΛ), «ΔΙΑΚΟΠΕΣ» (ΔΟΛ), «Το Ελληνικό Εργοστάσιο», «Οδηγός Εξαγωγικών Διαδικασιών» (ΟΠΕ), «Business Book» (Εφημερίδα Εξπρές), «Τourism in Greece» (Εφημερίδα Εξπρές).

Σεμινάρια-Εισηγήσεις: Έχει παρακολουθήσει πολυάριθμα σεμινάρια στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.  Έχει πραγματοποιήσει μεγάλο αριθμό εισηγήσεων για θέματα: Επικοινωνίας – ΜΜΕ, Τεχνική των Μέσων, Οικονομικά Θέματα (ανταγωνισμός, προστασία καταναλωτή, Τράπεζες, Διεθνές εμπόριο, εργασιακές σχέσεις, αγροτικά θέματα, συνεταιρισμοί, απελευθέρωση αγορών, ενέργεια, εξαγωγές, αειφόρος ανάπτυξη κ.α.).

Διδασκαλία: Οικονομικό Ρεπορτάζ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ στους επί πτυχίω φοιτητές (2002)

  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΟΥΣΙΔΗΣ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και φοίτησε στο τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά νωρίς τον απορρόφησε η δημοσιογραφία, την οποία ασκεί αποκλειστικά επί 40 χρόνια.

Σήμερα διευθύνει το Γραφείο Βόρειας Ελλάδας του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (εφημερίδες «Το Βήμα», «Τα Νέα» κτλ.) στη Θεσσαλονίκη. Έχει διατελέσει διευθυντής της εφημερίδας «Αγγελιοφόρος», της ΕΡΤ Βορείου Ελλάδος και του τηλεοπτικού καναλιού «Mega» στη Μακεδονία. Υπήρξε επί δεκαετία μόνιμος συνεργάτης της Σουηδικής Ραδιοφωνίας, ανταποκριτής του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου UPI, συνεργάτης ευρωπαϊκών περιοδικών εκδόσεων.

Είναι Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας – Θράκης (πλήρους μέλους της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων –  IFJ), εκλεγμένος για πέμπτη συνεχή θητεία.

Παρουσίασε πρώτος παγκοσμίως τα ευρήματα του καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικου στη Βεργίνα και πρόβαλλε επί δεκαετίες, και μέχρι σήμερα,  από τις εφημερίδες «Τα Νέα» και «Το Βήμα» τις ερευνητικές δραστηριότητες των αρχαιολογικών κέντρων της Μακεδονίας.

Πραγματοποίησε αποστολές σε περισσότερες από σαράντα χώρες των πέντε ηπείρων, έχει κάνει εκτενή ρεπορτάζ για τον απόδημο ελληνισμό και είναι ο πρώτος Έλληνας δημοσιογράφος που συνάντησε, σε ένα μεγάλο οδοιπορικό, τους πρωταγωνιστές της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου -πολιτικούς πρόσφυγες- στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, μετά την πτώση της δικτατορίας στη Ελλάδα το 1974.

Είναι γνώστης των μειονοτικών θεμάτων στα Βαλκάνια και έχει συνοδεύσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο σε πολλά «Ταξίδια Αγάπης», σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Εξέδωσε τα δημοσιογραφικού περιεχομένου βιβλία «Όπου ζεις δεν πατρίζεις», «Μάρκος Βαφειάδης –μαρτυρίες», «Φλογισμένα Βαλκάνια».

Έχει τιμηθεί για την δημοσιογραφική, κοινωνική και αθλητική  προσφορά του από το Ίδρυμα Προαγωγής της Δημοσιογραφίας Αθ. Μπότση, από οργανώσεις και σωματεία, καθώς και με το χρυσό μετάλλιο Γραμμάτων και Τεχνών «Κύριλλος και Μεθόδιος» της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης. Είναι μέλος του Σωματείου Φίλων του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα.

Θεόδωρος Ρουσόπουλος

Ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος γεννήθηκε στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας στις 13 Σεπτεμβρίου 1963. Σπούδασε Δημοσιογραφία και Ελληνικό Πολιτισμό στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος από το 1981 έως το 2000. Από το 1982 έως το 1994 εργάστηκε στην «Ελευθεροτυπία» και στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» .Ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη τόσο στη μη κρατική ραδιοφωνία όσο και στην ιδιωτική τηλεόραση.Συνεργάστηκε επίσης με τις εφημερίδες «Νέα Μεσημβρινή» και «Καθημερινή της Κυριακής», και τους τηλεοπτικούς σταθμούς «STAR CHANNEL» και «MEGA CHANNEL». Τιμήθηκε με το βραβείο του «Ιδρύματος Μπότση» το 1996 και με βραβείο ντοκιμαντέρ από την «Ένωση Τούρκων Δημοσιογράφων» (1997), το οποίο απονέμεται σε Ευρωπαίους Δημοσιογράφους. Μιλά Αγγλικά.Από τον Αύγουστο του 2000 και έως τις εκλογές της 7ης Μαρτίου διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας. Στις εκλογές του 2004 εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας και στις 10 Μαρτίου ορκίσθηκε Υπουργός Επικρατείας, εκτελών καθήκοντα Κυβερνητικού Εκπροσώπου.Είναι νυμφευμένος με τη δημοσιογράφο Μάρα Ζαχαρέα και έχουν δύο παιδιά.

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΦΩΛΙΑΣ

Ο  Δημήτριος Γ. Καλοφωλιάς είναι από τους παλαιότερους παραδοσιακούς εκδότες στην Ελλάδα με θητεία 52 ετών στην ελληνική δημοσιογραφία.

Μετά τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος, εργαζόμενος σε Ημερήσιες Εφημερίδες των Αθηνών.

Το 1957 εξέδωσε τα εβδομαδιαία δελτία ειδήσεων Hellenews Newsletter και Greek Tourist News.Το 1962 ίδρυσε με άλλους συναδέλφους του την Ημερησία Οικονομική Εφημερίδα ΕΞΠΡΕΣ. Εκτοτε, δημιούργησε δεκάδες ειδικές εκδόσεις για όλους τους κλάδους της ελληνικής οικονομίας.  Ως πρωτεργάτης των τουριστικών εκδόσεων, έχει αναπτύξει ιδιαιτέρως την επαγγελματική τουριστική ενημέρωση με μηνιαία και ετήσια έντυπα.

Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενώσεως Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (Ε.Ι.Η.Ε.Α.) από δεκαετίας.  Το 2004 εξελέγη Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ε.Ι.Η.Ε.Α.  Το Νοέμβριο του 2006 επανεξελέγη Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ε.Ι.Η.Ε.Α.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΟΙ:

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Γελοιογράφος
ΚΕΙΜΕΝO/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: SOLOUP(Περιοδικό ΩΣ3)
 
 

Ο Βασίλης Χριστοδούλου είναι αναμφισβήτητα μια θρυλική φυσιογνωμία της ελληνικής γελοιογραφίας. Ο Χριστοδούλου, είναι ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς της κοινωνικής, ηθογραφικής γελοιογραφίας. Μιας γελοιογραφίας που άνθησε μεταπολεμικά σε περιοδικά όπως ο «Θησαυρός» και το «Ρομάντζο». Όμως, επιμένει ακόμα. Σκιτσάρει καθημερινά από το 1948. Αποτέλεσμα μιας τέτοιας ασυνήθιστης εμμονής; Πάνω από 120.000 γελοιογραφίες! Ένας παραγωγικότατος δημιουργός που ενώνει δια μέσου της προσωπικής του εμπειρίας, όλες τις γενιές της μεταπολεμικής γελοιογραφίας. Από τον Φωκίωνα Δημητριάδη και τον Παύλο Παυλίδη, μέχρι τους σημερινούς ομότεχνούς του, πολιτικούς γελοιογράφους.
Αφηγείται:
«Γεννήθηκα στον Πειραιά. Αλλά μεγάλωσα στην Αθήνα. Και στον Πειραιά πάλευα κάτι έντυπα λίγο μετά την απελευθέρωση. Είχα τη μανία αυτή (με το σκίτσο) και πήγα τζάμπα σε ένα συνδικαλιστικό περιοδικό του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Και είχα τέτοιο πάθος… Σε ένα γραφειάκι έκανα τις διορθώσεις, έγραφα τον καθημερνό στοίχο, έκανα ρεπορτάζ στο λιμάνι… και το σκίτσο.

… Δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Είχα γραφτεί στη Σχολή Καλών τεχνών λίγο πριν τον πόλεμο, νεαρούλης, στο προκαταρκτικό έτος που το λέγανε τότε, και κηρύχτηκε ο πόλεμος και αντί για ζωγράφος, στην κατοχή έγινα ταβερνιάρης.

… Όσα έντυπα υπήρχαν στο παρελθόν, έχω δουλέψει. Όχι έμμισθος. Με τακτική απολαβή ήμουν στον «Θησαυρό», στο «Ρομάντζο», στην «Αθηναϊκή» στη «Βραδινή» στην «Ημέρα» και σε ορισμένα αθλητικά όπως το «Φως». Α, και τη «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης..

…. Εμφανίστηκα στον Παπαγεωργίου που ήταν ο εκδότης του «Θησαυρού» από μια σύμπτωση. Του είχα γράψει ένα γράμμα για κάποια γελοιογραφία και μου λέει «ελάτε να σας γνωρίσω». Την ίδια εποχή ήταν και ο Αρχέλαος. Εκκολαπτόμασταν και οι δυο. Ζήτησε να δει αν κάνουμε γελοιογραφίες. Δηλαδή αν παράγουμε, διότι αυτός για να βάζει γελοιογραφίες στον «Θησαυρό», πλήρωνε ολόκληρο συνεργείο να λένε -ας πούμε στον Δημητριάδη- ιδέες, για να τις κάνει με τη γραμμή του και να λένε: «του Δημητριάδη». Είχε «τη χοντρή και τον Ζαχαρία» το οποίο και αυτό ο Παπαγεωργίου το είχε κλέψει από κάποιους τούρκους. Και μας υποχρέωνε να του δίνουμε ιδέες -και τις πλήρωνε τις ιδέες- αλλά τις έφτιαχνε ο Γάλλιας. Και με τη γραμμή του όλοι νόμιζαν ότι είναι του Γάλλια, ενώ…

… Η ελληνική γελοιογραφία δεν υπήρχε. Όλες ήταν κομμένες από τα ξένα περιοδικά. Ο ανθρωποφάγος, ο ιεραπόστολος δεν ήταν ελληνικά. Ο Παπαγεωργίου ήταν τύπος λαϊκός και είχε την έμπνευση να στραφεί στον μπεκρή, τη γειτονιά, τη γεροντοκόρη… Και αυτή η γελοιογραφία φούντωσε. Ο κόσμος έπαιρνε του έλληνες τύπους. Λοιπόν, εγώ και ο Αρχέλαος αρχίσαμε ως εξής. Μου λέει (ο Παπαγεωργίου) μπορείς να φέρεις (γελοιογραφίες);… Ήθελε ν’ απαλλαγεί απ’ τους μεγάλους. Να κάνει φίρμες καινούργιες. Του λέω μπορώ. Μου λέει, πότε θα μου φέρεις; Του λέω σε δυο μέρες. Του πάω 40!
Τον βλέπω λοιπόν κι άρχισε και μονόγραφε. Τα είχα κάνει πρόχειρα σε δημοσιογραφικό χαρτί. Και όταν τα μάζεψε ματσάκια αυτά που είχε εγκρίνει, μου λέει: άντε στο λογιστήριο να τα πληρωθείς αυτά. Και μαζεύω κατοστάρικα δεν θυμάμαι, αρκετά χρήματα, σα να λέμε σήμερα προκαταβολή 1000 ευρώ. Ίσως και περισσότερο. Τι τα θες… Δεν κοιμήθηκα να κάνω σκίτσα.
Μπουκώθηκα. Και ο Αρχέλαος τα ίδια έκανε.

… Μαζεύαμε χρήμα εμείς. Όταν αποφάσισε να γίνει ο Παπαγεωργίου πολιτικός παράγων, να βγάλει εφημερίδα, την «Αθηναϊκή», μας κάλεσε να δει αν μπορούμε να κάνουμε Πολιτική γελοιογραφία.
Α, μάλιστα…
Και θέλω να δώσουμε έμφαση στην προσπάθεια που έκανε. Ήταν ο πρώτος που αγάπησε, καθιέρωσε, κι έφερε στον τύπο την Ελληνική γελοιογραφία. Όταν έβγαλε την «Αθηναϊκή», τη γελοιογραφία την έβαζαν δεξιά, κάτω… Αυτός λοιπόν έκανε ζωνάρι επάνω με τρεις κάθε ημέρα- δυο δικές μου μια του Αρχέλαου, δυο του Αρχέλαου μια δική μου-, χρωματιστές. Πρωτοφανές! Ότι και να γινόταν, σεισμός, καταποντισμός, η γελοιογραφία υπήρχε. Από κάτω όλα τα άλλα. Και πήγε 125.000 φύλλα η εφημερίδα. Ένα φαινόμενο.

…Μετά ήρθε η σειρά της ΒΡΑΔΥΝΗΣ
Και μένω ο μοναδικός γελοιογράφος της «Βραδινής» επί 22 χρόνια. Δηλαδή το επάγγελμά μου, ή μάλλον τη θητεία μου, την ανάλωσα σε δυο εφημερίδες. 22χρόνια στη «Βραδινή» και 12 στην «Αθηναϊκή». (Από αυτές πήρα σύνταξη).
Από τότε έως τώρα που δουλεύω πάλι, έχω κάνει μια δεύτερη καριέρα. Άλλα 20 χρόνια δουλεύω εκτός …εξωκοινοβουλευτικώς!. «Τήδε κακείσε» που λένε. Αγαπάω πολύ τη δουλειά που κάνω. Και ίσως γι’ αυτό και κρατιέμαι.

… Η γελοιογραφία δεν είναι επάγγελμα. Δεν μπορείς να ζήσεις από την γελοιογραφία αν δεν είσαι τρελός να δουλεύεις και στον ύπνο σου και να μη φείδεσαι της σωματικής σου ακεραιότητας. Δεν μπορείς αλλιώς να ζήσεις. Πρέπει παράλληλα να είσαι κάπου, να κάνεις μια ρουτινιάρικη δουλίτσα, να έχεις ένα σταθερό, κι από κει και πέρα… Εγώ δεν έδωσα ποτέ κάτι άλλο. Έζησα -κι αν έκανα καμία δεκάρα- από τα σκίτσα μου αποκλειστικώς.

 **Ο Βασίλης Χριστοδούλου δουλεύει σήμερα (2008)καθημερινά ως πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα «Χώρα»

—————————

ΑΡΧΕΛΑΟΣ,Γελοιογράφος

ΚΕΙΜΕΝΟ: SOLOUP (Περιοδικό ΩΣ3)  

Χριστοδούλου-Αρχέλαος είναι το φονικό δίδυμο της ελληνικής γελοιογραφίας. Βίοι παράλληλοι, αχώριστοι  καινοτόμησαν, άνοιξαν νέους δρόμους στην ελληνική δημοσιογραφία. Τα σκίτσα τους σφράγισαν και καθόριζαν την τότε πολιτική.

Τυχεροί όσοι τον γνώρισαν, το Αρχέλαο.. Eκτός από χειμαρρώδης γελοιογράφος, ήταν πάνω απ όλα, ένας πολύ θετικός άνθρωπος. Φιλικός, κιμπάρης, γενναιόδωρος και αστείρευτος πλακατζής, ο Αρχέλαος ήξερε να τους κερδίζει όλους με την καλοσύνη και το χαμόγελο. Στο τσεπάκι του, έκρυβε πάντα έναν καλό λόγο για τους άλλους. Κυρίως, για τους συναδέλφους του. Σκιτσογράφους μικρούς και μεγάλους, γνωστούς και άγνωστους, ήξερε πάντα να τους ενθαρρύνει και να τους βοηθάει..
Ο Αντώναρος, (που είναι το «κανονικό» του επώνυμο και όχι το Αρχέλαος που είναι το …μικρό του), γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη έναν αιώνα μετά την Ελληνική επανάσταση. Σε ηλικία 15 χρόνων έστειλε τα πρώτα του δύο σκίτσα στην εφημερίδα «Μακεδονία» όπου και δημοσιεύτηκαν, κερδίζοντας έτσι ένα εφήμερο κοκτέιλ φιλίας και ζήλιας από τους συμμαθητές του, αλλά ανακαλύπτοντας και το «νόημα της ζωής» του. Το 1941 γράφεται στην Φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Στην κατοχή και στα δύσκολα χρόνια, απαντάει με τον τρόπο που ξέρει. Με αφίσες και σκιτσάκια. Δημοσιεύει γελοιογραφίες στον Ριζοσπάστη μέχρι και την απαγόρευση της κυκλοφορίας του, υπογράφοντας με το ψευδώνυμο ΤΟΤ.
Αργότερα, αρχίζει συνεργασίες με διάφορα σατυρικά έντυπα, εφημερίδες και περιοδικά και αποκτά την ευρύτερη συμπάθεια του κοινού, πλάι στο σκιτσογραφικό του δίδυμο, τον εξαίρετο Βασίλη Χριστοδούλου. Σε μια εποχή που η τηλεόραση, τα ιντερνέτια, τα κινητά και οι άλλες σύγχρονες ξελογιάστρες δεν υπήρχαν, κυριαρχούσαν τα μεγάλα οικογενειακά περιοδικά. Και μέσα σε αυτά όπως το «Μπουκέτο», ο «Θησαυρός», το «Ρομάντζο», το «Πάνθεον», κυριαρχούσαν οι γελοιογραφίες (πλάι σε άλλων όπως του Γάλλια, του Πολενάκη, του Π.Παυλίδη, του Δημητριάδη) του Αρχέλαου. Ήταν η χρυσή εποχή όπου οι σκιτσογράφοι ήταν και λαοφιλείς και διάσημοι. Και ο Αρχέλαος με τις «πλάκες» του, δικαιολογημένα ήταν πασίγνωστος.

Εκτός όμως από «κοινωνικός» γελοιογράφος, ο Αρχέλαος τα πήγαινε πολύ καλά και με την Πολιτική γελοιογραφία. Απόδειξη της επιτυχίας, ήταν και η δίκη του το 1952. Σατίριζε σε δύο γελοιογραφίες τον Παπάγο και τον Μαρκεζίνη, αλλά ευτυχώς ο πρόεδρος αθώωσε τον «πρόεδρο», χαρακτηρίζοντάς τον «μεγάλο παιδί». Δούλευε απ’ την αρχή της δεκαετίας του ’50 στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» με γελοιογραφίες, στριπάκια και πρωτοσέλιδα. Ενδιαφέρον είναι και το ότι , πριν κάποια χρόνια όταν ξανακυκλοφόρησε η Αθηναϊκή, ο Αρχέλαος ήταν πάλι στις τυπογραφικές επάλξεις. Ξανά γελοιογραφίες, ξανά πρωτοσέλιδα, ξανά «πλάκες», καρικατούρες και πολιτική σάτιρα.
Συνέχισε να δίνει σκίτσα στην εφημερίδα μέχρι το τέλος, λίγο πριν μπει στην κλινική. Τα τελευταία χρόνια τον είχε «προδώσει» η καρδιά του σώματός του, αλλά η πραγματική του καρδιά δεν το ‘βαζε κάτω. Της απάντησε με χαμόγελο στα ίσα! Το 1993 κι εμπνευσμένος από την περιπέτειά του, φτιάχνει το αλμπουμάκι «Γέλα καρδιά μου, γέλα» που εκδίδεται από το ΕΛληνικό Ίδρυμα Καρδιολογίας (ΕΛ.Ι.ΚΑΡ). Δεν ήταν το μόνο άλμπουμ. Ξεκίνησε το 1964 με το «Σας αρέσει ο …Αρχέλαος;». Έπειτα από χρόνια, το 1988, ξαναβλέπει την δουλειά του σε άλμπουμ από τις εκδόσεις «Κάκτος». «Καμπινέ Στόρυ» και «Νταλίκες». Κι επειδή ήταν και παρέμενε μέχρι τέλους νέος, δεν παρέλειψε να εκδώσει και από την «Βαβέλ», τους «Βαρελόφρονες».
Αυτή η σχέση με τη Βαβέλ, είναι επίσης αξιοσημείωτη για το ήθος και την ευαισθησία του. Σε δύσκολους καιρούς για το περιοδικό, ο Αρχέλαος είχε τρέξει από μόνος του στο πλευρό της και αρχίζει να δίνει μια σειρά ολοκαίνουργιων γελοιογραφιών με τον τίτλο:«ΟΙ Μπάτσοι» (!)
Τα σκίτσα του Αρχέλαου, καρικατούρα με βιαστικές γραμμές, θαρρείς και βιάζονται να σου πουν αυτό το αστείο, γιατί αμέσως μετά , ακολουθεί και άλλο. Ένα αστείρευτο χιούμορ καθημερινών καταστάσεων που όμοιό της συναντάμε στην σύγχρονή του ελληνική κινηματογραφική κωμωδία. Οι, «Βαρελόφρονες», οι χοντρές πεθερές, οι καλλίγραμμες…κυρίες, οι νταλικέρηδες, οι άπιστοι σύζυγοι με τις δικαιολογίες τους, οι κουτοπόνηρες υπεκφυγές όλων μας, ήταν στο στόχαστρο του Αρχέλαου. Και όλα αυτά με ειλικρινή πλακατζίδικη διάθεση, με σαρκασμό και αυτοσαρκασμό, αλλά χωρίς σταγόνα εμπάθειας.
«Βλέπετε, από φύσεως είμαι…συνεσταλμένος….» διαβάζουμε στην εισαγωγή του πρώτου του βιβλίου. «Μη κοιτάτε τις γελοιογραφίες μου. Σ αυτές κοροϊδεύω λιγάκι τον εαυτό μου, λιγάκι τα στραβά της ζωής, λιγάκι τις αδυναμίες μας…» Αυτός ήταν ο αγαπητός μας «πρόεδρος». Ο Αρχέλαος. Μας άφησε το 1998, 77 χρονών έφηβος…

———————————————–

ΚΥΡ…..

 ΚΕΙΜΕΝO: SOLOUP (Περιοδικό ΩΣ3)  

Ξεχωριστό δείγμα  γελοιογράφου, είναι ο ΚΥΡ. Κάπου σαράντα χρόνια τώρα, γελοιομαχεί ανελλιπώς και από την σκιτσογιάφκα του στη Νέα Σμύρνη , μας στέλνει ραβασάκια δια μέσου των εφημερίδων.

Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ρώμη, στη σχολή Καλών Τεχνών με αντικείμενο την Διακοσμητική. Ευτυχώς για εμάς, η διακοσμητική έχασε νωρίς, άλλον έναν επίδοξο διακοσμητή. Με την παρότρυνση κάποιων συμφοιτητών, ο Γιάννης Κυριακόπουλος (το επίσημο ψευδώνυμο του ΚΥΡ για την εφορία) έστειλε τα πρώτα του σκίτσα στο χιουμοριστικό περιοδικό «Il Travazzo». Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Πρώτος στην Ελλάδα, τον εντόπισε ο Γιώργος Σαββίδης από τον «Ταχυδρόμο». Διάβασε τον «άγνωστο» Έλληνα σκιτσογράφο, στο ιταλικό περιοδικό και τον αναδημοσίευσε αμέσως.
Δεν άργησε ν’ ακουστεί κι ένα δεύτερο σημαντικό κουδούνισμα τηλεφώνου. Η Ροζίτα Σώκου φανέρωνε την συμπάθειά της για τα σκιτσάκια του. Εκδήλωσε μάλιστα κι έμπρακτα το ενδιαφέρον της, γράφοντας μια επιστολή για την Ελένη Βλάχου. Έτσι το καλό, τρίτωσε. Η Βλάχου, όχι μόνο δέχτηκε στις αγκάλες της «Μεσημβρινής» τον νεαρό Κυριακόπουλο, αλλά τον βάφτισε κιόλας. Απέκοψε απ’ το υπερήφανο (αλλά μακροσκελές) νεοελληνικό επώνυμο, την ουρίτσα «-ιακόπουλος», και κράτησε το (αναμφίβολα πετυχημένο) «ΚΥΡ». Έτσι, το 1961, ο ΚΥΡ μάθαινε ότι λέγεται ΚΥΡ, διαβάζοντας «ΚΥΡ», στη Μεσημβρινή.
Λίγα χρόνια αργότερα, η μοίρα του τόπου έσπρωχνε τον ΚΥΡ να διαλέγει μόνος του καινούργιο ψευδώνυμο: «Μακ Πάππας» (!) Αυτή τη φορά δεν πετσόκοψε το δικό του επώνυμο αλλά κάποιων άλλων: Μακ-αρέζος, Παπ-αδόπουλος, Πα-τακός.

Ήταν η εποχή της Δικτατορίας κι ο ΚΥΡ είχε νοιώσει για τα καλά τα ψαλίδια της Χούντας. Εκείνη την περίοδο, δημοσιευόταν στις «ΕΙΚΟΝΕΣ» και αργότερα στα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», η θρυλική του «Οδύσσεια». Ένα, αλληγορικά επίκαιρο, κόμικς για την επιστροφή του Οδυσσέα σε μια …αλληγορική Ιθάκη. Μια .. «Ιθάκη Ιθακησίων Ειδωλολατρών».
Ο ΚΥΡ βέβαια, αν και αλληγορικός, ΚΥΡιολεκτούσε. Γι’ αυτό και λογοκρίθηκε κυριολεκτικά και απόλυτα. Του απαγορεύτηκε εντελώς να έχει οποιαδήποτε σχέση με τα έντυπα. Έτσι, ως Μακ Πάππας, έστελνε τα «παράνομα» σκιτσάκια του στο Λονδίνο όπου δημοσιεύονταν σε ελληνικά αντιδικτατορικά περιοδικά του εξωτερικού.
Τα χρόνια πέρασαν κι ο ΚΥΡ ξαναβρήκε, εκτός απ’ το κανονικό του ψευδώνυμο και τον ρυθμό του. Έπιασε τον παλμό αλλά και τα πάθη των νεοελλήνων . Άρχισε να τσουρουφλίζει με το χιούμορ του, πολιτικούς και μη, υπεύθυνους και ανεύθυνους.

Το επιστέγασμα της καταξίωσης, ήρθε το 1981, όταν πήρε το πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό γελοιογραφίας στον Καναδά, με συμμετοχή 3000 σκιτσογράφων. Το σκίτσο παρουσίαζε μια φυλακή με τους κρατούμενούς της ευτυχισμένους να περνούν υπέροχα κι έξω να γίνεται χαμός… Μποτιλιάρισμα, πολυκατοικίες, καυσαέριο και τα άλλα γνωστά που παθαίνουν όσοι παραμένουν… ελεύθεροι.
Το σκίτσο του ΚΥΡ αναγνωρίζεται με την πρώτη ματιά. Ξεγελιέσαι κοιτάζοντας τ’ ανθρωπάκια του. Αυτό που αντικρίζεις αρχικά, είναι μια γραμμή απλή και λιτή, με ή χωρίς λόγια. Νομίζεις ότι και τ’ ανθρωπάκια του θα πουν ή θα υπονοήσουν κάτι εξίσου ανώδυνο και απλό. Κι εκεί την «πατάμε» όλοι. Μπαίνουμε στην παγίδα που μας έχει στημένη ο ΚΥΡ, και μας πλακώνει στις τρικλοποδιές.
Με μοχλό του το χιούμορ, ανατρέπει τα αυτονόητα της πρώτης ματιάς και μας φέρνει αντιμέτωπους με το είδωλο της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας αντεστραμμένης. Όμως, όσο αστεία και να φαντάζει αυτή η αντεστραμμένη πραγματικότητα, δεν παύει να παραμένει πραγματικότητα. Έτσι στο τέλος, καταφέρνει να μας αποσπάσει το γέλιο, ακόμα κι όταν αντικρίζουμε μια πραγματικότητα που μας πονάει.

Η γριούλα, ο κουλτουριάρης, ο τηλεορασόπληκτος , το ζευγάρι της διπλανής πόρτας, αυτοί είναι οι «ήρωες» του Γιάννη Κυριακόπουλου . Με αυτήν την παρέα «ηρώων» διαλέγει κάθε φορά,( και ιδιαίτερα στο ολοσέλιδο ραντεβού της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας), να σχολιάσει την «εποποιία της καθημερινότητας». Και όπως καταλάβατε, η παρέα του είμαστε εμείς. Εμείς, οι «ήρωες» και οι αναγνώστες του μαζί.
.
Και κάτι… δικτυακά ενδιαφέρον. Κάποιος (μέχρι τώρα) ανώνυμος θαυμαστής, του «έστησε» και μια ιστοσελίδα.
Ορίστε η διεύθυνση:  www.ee.surrey.ac.uk/Societies/hellsoc/kyr/kyr.html

ΣΗΜΕΙΩΣΗ … Η δουλειά που έχει kάνει ως προς την καταγραφή των Ελλήνων Γελοιογράφων ο SALOUP είναι αξιολογότατη γι αυτό τον υιοθετούμε. επειδή συμπτωματικά όλοι οι βιογραφούμενοί του ήσαν φίλοι και συνάδελφοι στο ί διο γραφείο…Βy the …way…

——————————

ΜΠΟΣΤ

…Ότι ήταν ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι για την εποχή του, το ίδιο απάνω κάτω
είναι και ο Μέντης Μποσταντζόγλου για την σημερινή εποχή…

ΚΕΙΜΕΝO: SOLOUP

Τέτοια καλούδια γράφει για τον εαυτό του ο Μπόστ, στο πρώτο του λεύκωμα με σκίτσα. Το παράδοξο είναι ότι παρά τον εμφανή αυτοσαρκασμό, η αναφορά στο συγκεκριμένο «βιογραφικό» απόσπασμα, γίνεται σε όλα τα κείμενα που έτυχε να διαβάσω, αφιερωμένα στην τέχνη του. Αναφορές που πέρα από τον «Νταβιντσικό» αυτοσαρκασμό του συγγραφέα, αποκαλύπτουν ένα κομμάτι της αλήθειας σχετικό με την πολύπλευρη προσωπικότητα του Μπόστ. Και όχι άδικα.
Ο Μέντης Μποσταντζόγλου, εκτός από τις απίστευτες γελοιογραφίες που μας άφησε (μπαρόκ κατασκευάσματα που για να τα διαβάσεις σε ανάγκαζε να γυρίζεις την εφημερίδα γύρω -γύρω), καταπιάστηκε ακόμα με το θέατρο, το χρονογράφημα, τα σατιρικά κείμενα, τη διαφήμιση, τα σκηνικά, τη ζωγραφική, την διακόσμηση και τα …«ορέα δόρα». Συνδετική ουσία σε όλα αυτά, το πνεύμα και η καυστικότατη σάτιρά του. Τα σκίτσα ολίγον τι απαθή, στέκονται θαρρείς αδιάφορα μπροστά στο τρελό πανηγύρι που στήνουν τ ανατρεπτικά ανορθόγραφα κείμενα και οι στιχομυθίες του. Θα μπορούσαμε (οι φανατικοί εραστές του ανεπανάληπτου ύφους του) να μιλήσουμε ακόμα και για τον καλύτερο ή μεγαλύτερο Έλληνα γελοιογράφο, αν οι σκιτσογράφοι έκαναν πρωταθλητισμό και όχι χιούμορ. Σίγουρα όμως ο Μέντης Μποσταντζόγλου είναι ο πιο ιδιόμορφος ,πολύπλευρος και πολυτάλαντος.
Πριν γεννηθώ, το θρυλικό βιβλίο «Σκίτσα του Μπόστ» υπήρχε ήδη στη βιβλιοθήκη μας. (Το έχω αυτή τη στιγμή μπροστά μου, «εκδόσεις Κείμενα, Δρχ. 100»…) Πριν ακόμα μάθω να διαβάζω, θυμάμαι αυτόν τον παράξενο τόμο με τις ζωγραφιές και τα πολλά γραμματάκια, στο ψηλότερο ράφι μαζί με τις εγκυκλοπαίδειες. Τον διάβαζαν κατά καιρούς ο πατέρας κι ο αδελφός μου ξεκαρδισμένοι στα γέλια, κι εγώ από κοντά, χάζευα κάτι φτωχοντυμένα καραγκιοζάκια, κάτι ιππότες, μια άσχημη γυναίκα με περικεφαλαία. Αργότερα έμαθα ν απαγγέλλω τον… «Άγριο κροκόδηλο».. «Ένα μωρόν ιθαγενής, πηγένη στο πoτάμη…». Στο σχολείο αντέγραφα σκιτσάκια του για εκδηλώσεις της τάξης. Χρόνια μετά, σε μια σύναξη σκιτσογράφων, προσκεκλημένος κι εγώ από τον Αρχέλαο, συστηνόμουν επιτέλους στον μεγάλο Μπόστ. Ένα μανίκι της καμπαρντίνας μου ξαντεριάστηκε μ ένα μανίκι του σακακιού (αφού δεν τα πας τι τα φοράς!), το κρασί που κράταγα χύθηκε, το αμήχανο τσιγάρο μου έπεσε αναμμένο στα πόδια του κι εγώ το μάζεψα και συνέχισα να το καπνίζω… Καταϊδρωμένος και κόκκινος, ίσα που ψέλλισα κάτι ακαταλαβίστικα κουτσουρεμένα θαυμαστικά. Αχ κύριε Μέντη, ποτέ δεν σας είπα αυτοπροσώπως, πόσο πολύ σας θαύμαζα…
Αρκετά με τις εξομολογήσεις. Ας μπούμε στο ψητό.
Ο Χρύσανθος (Μέντης) Βοσταντζόγλου γεννήθηκε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη. Έπειτα από ένα πέρασμα στη Ρουμανία, η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα. Το 1939 εισάγεται στη Σχολή Καλών Τεχνών στη τάξη του Μπισκίνη, αλλά τα παρατάει μετά από 6 μήνες λόγω…ανθυγιεινού ακαδημαϊκού κλήματος. Το 1942 μπαίνει στο ΕΑΜ και το 1945 εκδίδει με δικά του έξοδα το πρώτο του βιβλίο: «Ο Αγιος Φανούριος. Βοήθημα δια την κατανόησιν των Κινέζων κλασσικών..Γκα-τσου και Βου-Σβου-Νι». Το 1952 αρχίζει να εργάζεται στην «Καθημερινή» ως ταμίας και βιβλιοθηκάριος. Το ταλέντο του το ανακαλύπτουν μετά από δυο χρόνια στις «Εικόνες» κι αργότερα στον «Ταχυδρόμο», όπου και αρχίζει να εργάζεται επιτέλους ως εικονογράφος. Εν τω μεταξύ, το 1953 έχει ήδη εικονογραφήσει και το πρώτο του …κόμικς (αν και απ’ ότι ξέρω, ποτέ δεν δέχθηκε αυτήν την ιδιότητα) «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος» για τις εκδόσεις «Ατλαντίς» σε κείμενα της Ειρήνης Φωτεινού.
Το 1958, στη στήλη του το «Μποστάνι του Μποστ» εμφανίζονται και οι τρεις θρυλικοί σούπερ- αντιήρωες του: η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων και η Ανεργίτσα. Αποκαλυπτικές φιγούρες των κοινωνικοπολιτικών και πολιτισμικών μεταλλάξεων και αντιφάσεων μιας ολόκληρης εποχής.
Ακολουθούν συνεργασίες με τα περιοδικά «Ομάδα», «Θεατής», «Ελευθερία» και μετά από αρκετές ανατροπές, δημοσιογραφικούς διωγμούς και μηνύσεις καταλήγει στην «Αυγή».
Το 1966, κουρασμένος από το καθημερινό γράψιμο, ανοίγει το μαγαζί του «Λαικαί Εικόναι» και αρχίζει να διακοσμεί ποτήρια, πιάτα και διάφορα αντικείμενα («τα κακά κόποις κτώνται» πάνω σε δοχεία… νυκτός, «μ’ ενδιαφέρεις πολύ σεκσουαλικώς» και άλλα τέτοια), να πουλάει αντίκες και να ζωγραφίζει. Παράλληλα, ξεκλέβει χρόνο για να σκαρώνει τα δεκαπεντασύλλαβα θεατρικά του. Τα σκίτσα και τα χρονογραφήματα αν και ουσιαστικά τα έχει σταματήσει, επιστρέφει για μικρές περιόδους σε αυτά, συνεργαζόμενος με τον «Ταχυδρόμο», το «Αντί», τον «Θούριο», το «Mens Look», την «Πρωινή» και την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».
Η ζωγραφική, δίνει σιγά-σιγά την ευκαιρία στα πινέλα του ν’ αφηγηθούν με αλληγορίες και συμβολισμούς, όλα αυτά που δεν μπορούσαν να πουν μέχρι τώρα οι πένες. Ήρωες της αρχαιότητας και της Ελληνικής επανάστασης αλλά και ιστορικά ζευγάρια όπως ο Ερωτόκριτος με την Αρετούσα, ο «Ρομέος και η Ιουλιέτα», η Ασπασία και ο Περικλής, ποζάρουν στα κάδρα του αυτοδίδακτου Μποσταντζόγλου, μπολιασμένοι από την λαϊκή ζωγραφική, την εικονογραφία του καραγκιόζη, την υπερεαλιστική ματιά του Εγγονόπουλου και πάνω απ’ όλα, την απλότητα του Θεόφιλου.
Με τον δικό του ανορθόδοξο τρόπο, καταπιάνεται επίσης και με το Θέατρο. Γράφει λοιπόν εκτός από τα (κατά την ταπεινή μου γνώμη ) αριστουργήματα «Φαύστα» και «Μήδεια», τον δικό του «Δον Κιχώτη», την «Όμορφη πόλη», την «Μαρία Πενταγιώτισσα», το «40 χρόνια Μπόστ». Το κύκνειο άσμα του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», είχε την τιμή και την χαρά, να το δει το 1995 καταχειροκροτούμενος, να παίζεται στο Ηρώδειο, λίγους μήνες πριν πάει να πιάσει κουβέντα με τον… Ντα Βίντσι.
Τα εγκωμιαστικά λόγια της εισαγωγής για την μεγαλοσύνη του Μπόστ, δεν είναι πληθωριστικοί χαρακτηρισμοί για χάρη του συγκεκριμένου αφιερώματος. Διαβάζοντάς τον, καταλαβαίνεις πως περίπου λειτουργούσε και λειτουργεί διαχρονικά, ο λόγος του Αριστοφάνη. Η δουλειά του Μπόστ μιλάει από μόνη της. Άκρως πολιτικοποιημένος και πολιτικός, (είχε κατέβει αρκετές φορές και πάντα …αποτυχημένα, ως υποψήφιος βουλευτής της αριστεράς) κατάφερε με την οξύνοια της σκέψης του, να μιλάει για συγκεκριμένα κι εφήμερα συμβάντα, με τη διαύγεια ενός διαχρονικού στοχασμού. Στο έργο του ότι κι αν ήταν αυτό (σκίτσο, θέατρο, ζωγραφική, κείμενο), συνυπάρχουν ταυτόχρονα όλες οι εποχές και όλες οι ιστορικές στιγμές της Ελλάδας αγκαλιά. Αρχαιότητα, βυζάντιο, μεσαίωνας, απελευθερωτικός αγώνας, οι χαμένες πατρίδες, το έπος του 40, αλλά και εμφύλιος, και Καραμανλής, και ..Ωνάσης.
Στα χρόνια που γράφει, η Ελλάδα μοιάζει κυριολεκτικά με τον μπερντέ του Καραγκιόζη. Από τη μια η παράγκα, η ανέχεια και η ασυνέχεια, από την άλλη το παλάτι και τα πλούτη. Οι νεοέλληνες, στην «μετάλλαξη της εποχής». Η ημιμάθεια και ο νεοπλουτισμός. Τα φτωχαδάκια που ονειρεύονται μια πιο άνετη, πολιτισμένη, «ευρωπαϊκή» ζωή. Αυτήν την μετάλλαξη με τις αντιφάσεις της, πιάνει με διαύγεια ο Μπόστ και με οξύτατο σαρκασμό, της δίνει και καταλαβαίνει. Ακόμα και οι διώκτες του στην χούντα, γελούσαν από ψυχής με τα γραπτά του.
Το χιούμορ του είναι πολυδιάστατο και η φαρέτρα του γεμάτη από ξεκαρδιστικά βέλη. Έχει τον σουρεαλιστικό δεκαπεντασύλλαβο, την ηθελημένη ανορθογραφία, τους ιστορικούς αναχρονισμούς την φαινομενική απάθεια των σκίτσων, την βαρύγδουπη κενότητα του λόγου των ηρώων, τη μαύρη (κάποιες στιγμές σχεδόν σπλάτερ) αφήγηση . Το αστείο του πραγματικά δεν ξέρεις από πού σου έρχεται. Ποια αδυναμία σου πιάνει και σε αναποδογυρίζει.
Ο Μποστ ήταν από μόνος του μια σχολή. Κανείς (όπως ίσως σε άλλους σκιτσογράφους) δεν τόλμησε να τον μιμηθεί. Αντιθέτως, γνώρισε την αγάπη και την εκτίμηση των συναδέλφων του. Του Κώστα Μητρόπουλου, του Στάθη, του Κυρ, του Καλαϊτζή και τόσων μα τόσων άλλων. Και το έργο που μας άφησε, αδιαμφισβήτητα πρωτοποριακό. Στα σκίτσα του συναντάμε για πρώτη φορά τα μπαλονάκια των κόμικς, πολύ πριν καθιερωθούν στην Ελληνική γελοιογραφία (πιθανότατα) από τον Ιωάννου και άλλους νεώτερους δημιουργούς. Με τον σαρκασμό του προτρέχει (όπως σωστά παρατηρεί και ο Θ. Μουτσόπουλος) ακόμα και αυτών των ανατρεπτικών αμερικάνικων underground comix της δεκαετίας του ’60. Η στιχομυθία και η σουρεαλιστική μυθοπλασία του απ’ την άλλη, είναι απλά, αξεπέραστη. Και πάνω απ’ όλα ο λόγος του ξεκαρδιστικός, διαυγέστατα πολιτικός, σαρκαστικός και αυτοσαρκαστικός, τολμάει να τα βάλει όχι μόνο με τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και με την ίδια την Αριστερά που την πονάει και τον πονάει.
Τι άλλο να χωρέσω σ’ αυτές τις λίγες γραμμές που απόμειναν;
Όσοι θέλουν να γνωρίσουν ή να ξαναθυμηθούν το έργο του, μπορούν να ψάξουν για κάποιες επανεκδόσεις κειμένων και σκίτσων από τις εκδόσεις «Καστανιώτη», «Γράμματα» και «Ερμή». Παραπέμπω επίσης στο σημαντικότατο αφιέρωμα- λεύκωμα που εκδόθηκε το 1996 μετά θάνατον, από την Θεατρική Εταιρία Στοά. Επίσης θυμίζω τα μεστά αφιερώματα, του φεστιβάλ της «Βαβέλ» το 2001 και της «Καθημερινής» (Επτά, ημέρες, 8 Μαΐου 2003).
Αχ, κυρ Μέντη, σε θυμάμαι έξω από το Ηρώδειο με το άσπρο σου πουκάμισο να λάμπεις, λίγο πριν τον «Ρομέο» σου… Όπως τελειώνεις κι εσύ το «Νταβιντσικό» βιογραφικό σου …«θάγραφα κι άλλα, αλλά δεν με παίρνει ο χώρος»…

 ANAΓΚΑΙΑ ΥΠΟΜΝΗΣΗ: Η ανθολόγηση αυτή, αυτό το ΠΑΝΘΕΟΝ της ελληνικής Δημοσιογραφίας, δεν γίνεται ασφαλώς με καμιά αξιολογική.. διάθεση. Προς Θεού!. Ποιόν να ζυγιάσεις και πως; Τους «βάζουμε» όπως μας λαχαίνει… Ε, αύριο θα τουςκατατάξουμε και ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ!,αλλά αυτό θα γίνει για δική σας διευκόλυνση

ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ Φ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 (1905-1991)

Από τους πιο σημαντικούς δημοσιογράφους… Μεγάλη προσωπικότητα. Δυστυχώς –και θα το κακίζουμε πάντα εδώ κι από άλλα δημοσιογραφικά μετερίζια μας,… η σημαντική αυτή δημοσιογραφική ογκώδης προσωπικότητα τελεί σε καραντίνα-αποκλεισμό- από τα ισχνά, θλιβερά τζουτζέκια εγχρώμων ιδεολογιών. Ναι ο Παπακωνσταντίνου διετέλεσε Υπουργός Κυβερνήσεων της Χούντας Παπαδόπουλου… Ο ίδιος έπασχε από αλεργία για τη χούντα-και δεν μπορούσε να γίνει αλλοιώς, λόγωτης ευρυτάτης μεν παιδείας αλλά και της ανθρώπινης ιδιοσυστάσεώς του. Ευεργέτησε τον δημοσιογραφικό κλάδο με Νομοθετήματα που ισχύουν και σήμερα… Οι δε ευεργετηθέντες κωφεύουν… σήμερα. Κι ενώ –τρώνε εξ αυτού- … του αποδιοπομπαίου… δεν αισθάνθηκαν επί μισόν περίπου αιώνα της πολιτικής μεταλλαγής να τον τιμήσουν… να του φτιάξουν ΑΓΑΛΜΑ… έτσι γι αυτά που τρώνε…Τίποτε…άλλο ! Το μπουρδέλο της αριστερίστικής  προπαγάνδας… δεν τους αφήνει! Μα καλά εσείς υπό Σόμπολο τέτοια υποκείμενα είστε; Αλλά το προλάλησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος… Ουδείς πλέον αχάριστος από τον ευεργετιθέντα!… Τα όσα βιογραφούμενα περί Θεοφύλακτου, θα δείτε πιο κάτω…προέρχονται από κάποιο Μοναστηριώτη, προφανώς εγγόνό του, που προς τιμή του τα πήρε στο κρανίο… κι ορθώς αντιδρά προς την ηλιθιότητα. Θα προσπαθήσουμε  να σας δώσουμε και άλλα ψήγματα του μεγάλου δημοσιογράφου… τον οποίον και υμνούν … οι πάντες! …και που είχαμε φυσικά την τιμήνα γνωρίσουμε…

Δείτε πιο κάτω …κι όσα δεν δείτε… θα τα δείτε στο  blog ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ Φ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ (1905-1991)  http://theofilaktos-papaconstantinou.blogspot.com

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Θ.ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ!

Ο αρθρογράφος, πολιτικός και κοινωνικός αναλυτής, και ιστορικός Θεοφύλακτος Φ. Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στο Μοναστήρι (Μπίτολα) της Σερβίας το 1905 και σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία, ιστορία και παιδαγωγικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε συντάκτης επί της ύλης και συνεργάτης της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαιδείας» (1928-1934), συντάκτης της εφημερίδας «Ανεξάρτητος» (1934-1936), συντάκτης και αρχισυντάκτης της «Πρωίας» (1936-1943), αρχισυντάκτης και αρθρογράφος της «Ελευθερίας» (1945-1949), αρθρογράφος της (1949-1963), αρθρογράφος της «Μεσημβρινής» (1963-1967) και συνεργάτης πολλών περιοδικών και του Ε.Ι.Ρ. (1950-1953 και 1959-1964). Κατά την εχθρική κατοχή εξέδωσε με συναδέλφους του την εφημερίδα της εθνικής αντιστάσεως «Μαχομένη Ελλάς» (Αύγουστος 1942-Οκτώβριος 1943), όπου έγραφε τα κύρια άρθρα και πολλά άλλα κείμενα. Τον Οκτώβριο του 1943 διέφυγε στη Μέση Ανατολή (Κάιρο), επειδή είχε προδοθεί η παράνομη αρθρογραφία του και θα συλλαμβανόταν από τους Γερμανούς. Εκεί υπηρέτησε την εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση ως Διευθυντής Τύπου της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (1943-44). Μετά την επιστροφή του, υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα Γενικός Διευθυντής Εσωτερικού Τύπου. Ύστερα από έγγραφη έκκληση της Ε.Σ.Η.Ε.Α. (βλ. αντίστοιχο θέμα), διετέλεσε υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1967) και υπουργός Εθνικής Παιδείας (1967-1969), για την επίλυση των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων του ασφαλιστικού ταμείου της. Τα οικονομικά προβλήματα των δημοσιογράφων λύθηκαν με τον ισχύοντα μέχρι σήμερα Α.Ν. 248/1967 (ίδρυση Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. και Ταμείου Υγείας, επίλυση οικονομικών προβλημάτων δημοσιογράφων, εφαρμογή αγγελιόσημου, ανάκτηση πωληθέντος μεγάρου δημοσιογράφων κ.ά.) που συνέταξε ο ίδιος. Υπέβαλε την παραίτησή του στις 5.4.1969, η οποία έγινε δεκτή στις 18.6.1969, όταν διεφάνη ότι δεν θα πραγματοποιούνταν οι υπεσχημένες από τη στρατιωτική δικτατορία εκλογές. Στη συνέχεια, συνέγραψε την «Πολιτική Αγωγή» (1970), η οποία εισήχθη ως μάθημα στα σχολεία. Τα συγγραφικά του δικαιώματα απ΄ αυτήν ανήρχοντο σε 2 εκ. δραχμές της εποχής, τα οποία και δώρισε στο Ελληνικό Κράτος. Κατόπιν, διετέλεσε αρθρογράφος της εφημερίδας «Ακρόπολις» (1972-1985).

Εκτός από πληθώρα άρθρων σε λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, εφημερίδες και περιοδικά συνέγραψε και πληθώρα βιβλίων (βλ. αντίστοιχο θέμα). Έχει ακόμη μεταφράσει έργα του Κ. Μάρξ, του Σ. Φρόυντ, του Κ. Ζίντ, του Σ. Χούκ, κ.ά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του «Ανατομία της Επαναστάσεως», με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα, με το Μεγαλόσταυρο του Παναγίου Τάφου, με τον Τίμιο Σταυρό Α’ Τάξεως του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου Α’. Έχει επίσης αναγνωριστεί με δίπλωμα η αντιστασιακή του δράση κατά την Κατοχή.

Αξίζει να αναφερθεί πως το σύνολο των άρθρων του ανέρχεται σε 7.576 και έχει υπολογισθεί ότι εκτυπούμενα θα κατελάμβαναν 135 τόμους των 10 τυπογραφικών έκαστος (ή 160 σελίδων) και με σύνολο σελίδων 21.600, δηλαδή μία ολόκληρη βιβλιοθήκη….

υκλοπαίδειες, εφημερίδες και περιοδικά συνέγραψε και πληθώρα βιβλίων (βλ. αντίστοιχο θέμα). Έχει ακόμη μεταφράσει έργα του Κ. Μάρξ, του Σ. Φρόυντ, του Κ. Ζίντ, του Σ. Χούκ, κ.ά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του «Ανατομία της Επαναστάσεως», με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα, με το Μεγαλόσταυρο του Παναγίου Τάφου, με τον Τίμιο Σταυρό Α’ Τάξεως του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου Α’. Έχει επίσης αναγνωριστεί με δίπλωμα η αντιστασιακή του δράση κατά την Κατοχή. Αξίζει να αναφερθεί πως το σύνολο των άρθρων του ανέρχεται σε 7.576 και έχει υπολογισθεί ότι εκτυπούμενα θα κατελάμβαναν 135 τόμους των 10 τυπογραφικών έκαστος (ή 160 σελίδων) και με σύνολο σελίδων 21.600, δηλαδή μία ολόκληρη βιβλιοθήκη….

———————————-

Πέτρος Ξ. Λεβαντής

Ο Πέτρος Ξ. Λεβαντής γεννήθηκε το 1891 στη συνοικία Ταταύλα στην Κωνσταντινούπολη όπου μεγάλωσε και σπούδασε. Απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής και, επίσης, της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

 Το 1914, αρνούμενος να στρατευθεί στον οθωμανικό στρατό, με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, απέδρασε και εγκαταστάθηκε, μέχρι τον θάνατό του, στη Θεσσαλονίκη όπου επεδόθη στη δημοσιογραφία.

Κατά τον Εθνικό Διχασμό στρατεύθηκε με πάθος στο πλευρό του Βενιζέλου και ανέλαβε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης. Επιδόθηκε στη δημοσιογραφία για να υπηρετήσει την Πατρίδα.

Το 1928 πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, οπότε του απεδόθη το προσωνύμιο «Το παιδί του Λαού». Μετείχε ευθύς αμέσως στην κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου ως Υφυπουργός Συγκοινωνιών. Επανεξελέγη βουλευτής το 1932. Στη Θεσσαλονίκη πρωταγωνίστησε σε όλα τα βενιζελικά κινήματα, 1933 και 1935. Το 1935 φυλακίσθηκε στη Λάρισα όπου δικάσθηκε στο ΄Εκτακτο Στρατοδικείο και καταδικάσθηκε σε κάθειρξη αντιμετωπίζοντας την ποινή του θανάτου. ΄Ηταν εξαιρετικά γενναίος και παράτολμος, αφιλοκερδής και αφοσιωμένος στις ιδέες του.

Το 1936 επανεξελέγη βουλευτής Φιλελευθέρων και εξέδωσε την βενιζελική εφημερίδα «Ελληνικός Βορράς» που το ακρωνύμιό του «Ε.Β.» παρέπεμπε στα αρχικά του ονόματος Ελευθέριος Βενιζέλος. Στην πρώτη σελίδα του πρώτου φύλλου δημοσιεύθηκε φωτογραφία της συζύγου του εξορίστου στο Παρίσι Ελ. Βενιζέλου ΄Ελενας Σκυλίτση με θερμή αφιέρωση. ΄Εως τότε ήταν Διευθυντής και αρθρογράφος στη «Μακεδονία» όπου μάλιστα κατείχε και ένα μικρό ποσοστό ιδιοκτησίας. Απεχώρησε και με όσα απεκόμισε από τη «Μ» ίδρυσε τον «Ε.Β.». Είναι ο μοναδικός εκδότης που, αμέσως μετά την 4η Αυγούστου, έκλεισε αυτοβούλως την εφημερίδα του διαμαρτυρόμενος κατά της δικτατορίας που, κατόπιν τούτου, τον εξόρισε στη Ζάκυνθο. Παρέμεινε εξόριστος -και στην Αιδηψό- μέχρι την 28η Οκτωβρίου 1940.

Τον Σεπτέμβριο 1936, ενώ τελούσε εξόριστος, γεννήθηκε η μονάκριβη κόρη του Αναστασία-Ιολάνδα Π. Λεβαντή, γνωστή ως Τέσα, την οποία αρνήθηκε πεισματικά να βαφτίσει υπό συνθήκες αιχμαλωσίας, ξένης Κατοχής και Εμφυλίου. Η Τέσα βαφτίσθηκε τελικά δώδεκα ετών, το 1948, στη Θεσσαλονίκη. Νονοί της ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Λεωνίδας Ιασονίδης – πολιτικός, εμβληματική μορφή του Ποντιακού Ελληνισμού.

Τον Απρίλιο 1941, ευρισκόμενος στην Αθήνα μετά την προ ολίγων μηνών απελευθέρωσή του, οργάνωσε τον επαναπατρισμό των Μακεδόνων και Θρακών στρατιωτών από τη Νότιο Ελλάδα όπου είχε διαλυθεί το Στράτευμα. Μετείχε στην δραστήρια Επιτροπή Μακεδόνων και Θρακών στην Αθήνα κατά την Κατοχή αλλά σύντομα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη, όπου οι Γερμανοί τον έθεσαν σε κατ’ οίκον περιορισμόν. Παρά ταύτα μετείχε στην Εθνική Αντίσταση και ανεδείχθη Πολιτικός Σύμβουλος της ΠΑΟ, διατηρώντας παράλληλα στενούς δεσμούς με τον ΕΔΕΣ των Βενιζελικών.

Το 1944, λίγο πριν την Απελευθέρωση, κατήλθε στην Αθήνα. Ανέλαβε Υπουργός Προνοίας  στην Απελευθερωτική Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου και με την ιδιότητα αυτή, μετά τη Βάρκιζα, ανήλθε στη Μακεδονία και διέσωσε στην Αριδαία όσους ομήρους του ΕΛΑΣ δεν είχαν εντωμεταξύ εκτελεσθεί ή λυντσαρισθεί.

Το 1945 επανεξέδωσε τον «Ε.Β.» με την ίδια πολιτική. Επειδή, όμως, δρούσε ως Υπουργός και βουλευτής στην κεντρική σκηνή, προσέλαβε Διευθυντή τον Βασίλη Μεσολογγίτη και τεχνικό διευθυντή τον Χρήστο Χιωτόπουλο χωρίς καμιά γραπτή συμφωνία διότι αμελούσε αγέρωχα το χρήμα και τις προσωπικές του υποθέσεις, αφιερωμένος στα κοινά. ΄Εκτοτε στην προμετωπίδα του «Ε.Β» αναφέρεται ως ιδρυτής.

Το 1952, επί κεφαλής 42 βορειοελλαδιτών πολιτικών και στελεχών των Φιλελευθέρων, προσεχώρησε στον Στρατάρχη Παπάγο, ο οποίος το 1935 ως Διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού, κατά το κίνημα Πλαστήρα, τον είχε συλλάβει και παραπέμψει  στο ΄Εκτακτο Στρατοδικείο Λαρίσης με Διαταγή του που ζητούσε την εκτέλεσή του!

Τότε, το 1952, άλλαξε γραμμή ο «Ε.Β.» που, όμως, σ’ όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου εξέφραζε την δεξιά πτέρυγα των Φιλελευθέρων και υπερασπίζονταν την Μακεδονία, απειλουμένη τότε ανοικτά από τους αντάρτες με απόσχιση-ενσωμάτωση στη Γοιυγκοσλαβία. ΄Ετσι ο «Ε.Β.», με ενεργό συνεργασία και του Γεωργίου Μόδη, κατέστη μέχρι τέλους, το 2000, σχολή του Μακεδονικού Ζητήματος και καθημερινό όργανο μάχης υπέρ των εθνικών θεμάτων για τη Μακεδονία, τη Θράκη και την Κύπρο.

Από το 1952 παρέμεινε συνεχώς Υπουργός (Προνοίας, Γεωργίας και Εθνικής Παιδείας) στις κυβερνήσεις Παπάγου και μετά Καραμανλή. Ασθενής από το 1936, με εγχείρηση στο στομάχι, παρέμεινε πολεμιστής με ακατάβλητη ψυχή. Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη, τον Νοέμβριο 1957 εν ενεργεία Υπουργός Εθνικής Παιδείας.

Κορίδης Γιάννης 

Ο Γιάννης Κορίδης γεννήθηκε στη Μολόχα Κοζάνης. Είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ. Δούλεψε, σχεδόν, σε όλες τις αθηναϊκές εφημερίδες, ως ρεπόρτερ, διορθωτής, κριτικός βιβλίου κ.λπ. Παρουσιάστηκε στα γράμματα με τη συλλογή «Με την ανατολή του ήλιου» (1952). Ακολούθησαν: «Κραυγές στη θύελλα» (1955). «Το πρόσωπο της Γης» (1957), «Διεισδύσεις» (1962), «Αφιέρωση» (1970), «Κύπρος» (1974), «Χρονολόγιο» (1978). «Η νύχτα της θάλασσας» (1994). Κυκλοφόρησε τις ανθολογίες «Ποιητική Ανθολογία 1930-1965» (1965), «Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης» (1984), και τα ευρείας κυκλοφορίας βιβλία «Οι μεγάλες δίκες των αιώνων», «Οι μεγάλοι εραστές», «Η αλήθεια για τα πυρηνικά», «Τα γεράκια και οι λύκοι» κ.ά.
Από το 1996 ανθολογεί και επιμελείται την ετήσια έκδοση «Ποιητικό Ημερολόγιο». Στο ενεργητικό του έχει τα περιοδικά «Ιωλκός», «Βαλκάνια» και «Έρευνα». Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες.
Για το έργο του εκφράστηκαν με ενθουσιασμό οι Νίκος Καζαντζάκης, Γιάννης Χατζίνης, Αντρέας Καραντώνης, Πέτρος Χάρης, Άγγελος Φουριώτης, Άρης Δικταίος, Βάσος Βαρίκας κ.ά.

Σαρδελής Κώστας 

O Kώστας Σαρδέλης γεννήθηκε το 1932 στον Mύτικα Aκαρνανίας. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Aθήνα. Άρχισε να δημοσιογραφεί σε ηλικία 20 ετών, και στα 23 του έγραψε το έργο O Άγιος των σκλάβων. Eίναι από τα παλαιότερα μέλη της E.Σ.H.E.A., μέλος του Δ.Σ. της Eθνικής Eταιρείας Eλλήνων Λογοτεχνών και μέλος της Διοικούσας Eπιτροπής του Iδρύματος Παλαμά. Έργα του έχουν βραβευθεί με το βραβείο της Aκαδημίας Aθηνών, το βραβείο της Eταιρείας Xριστιανικών Γραμμάτων και δύο Kρατικά Bραβεία. Απεβίωσε στην Αθήνα το 2006.

ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ

O λογοτέχνης, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, ανθολόγος και κριτικός Pένος Aποστολίδης ήταν γιος του Hρακλή Aποστολίδη και της Kερκυραίας Nίκης Zαμπέλη, γεννήθηκε στην Aθήνα το 1924, όπου σπούδασε φιλολογία. Aργότερα δίδαξε σε ιδιωτικά γυμνάσια και εργάστηκε σε διάφορες αθηναϊκές εφημερίδες και κυρίως στην «Eλευθερία» από το 1946 ώς το 1967. Ως κριτικός λογοτεχνίας πρωτοδημοσίευσε ένα κριτικό δοκίμιο με τον τίτλο «Kαιρός του είναι» στο περιοδικό «Γράμματα» και συνέχισε να δημοσιεύει κριτικές στον «Kύκλο» και στην «Eλευθερία».Tη διετία 1947-49 πήρε μέρος στον Eμφύλιο από τις γραμμές του κυβερνητικού στρατού, εμπειρία που συμπυκνώθηκε στο πρώτο πεζό του με τίτλο Πυραμίδα 67, το πρώτο κείμενο της ελληνικής πεζογραφίας που αναφέρεται στην εμφύλια σύρραξη και αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο του κατοπινού λογοτεχνικού του έργου, αλλά και σημαντικό ιστορικό και κριτικό τεκμήριο της μεταπελευθερωτικής περιόδου στην Eλλάδα.
«Mε την (άτυπη) μορφή ενός επιστολικού μυθιστορήματος, ο συγγραφέας εκθέτει όσα έζησε στα μέτωπα του πολέμου, χωρίς τη διάθεση να υπερασπίσει ή να καταγγείλει καμιά από τις δύο παρατάξεις, ούτε καν να κάνει αντιπολεμικό κήρυγμα, παρά περιγράφοντας με βασανιστική ακρίβεια, σχεδόν πραγματιστικά, την ανθρώπινη κατάπτωση στις συνθήκες ενός σύγχρονου, παράλογου, εντελώς αντιηρωικού πολέμου. O διοπτροφόρος αφηγητής, που έχει χάσει τα γυαλιά του και οδεύει από μάχη σε μάχη μισότυφλος γίνεται σύμβολο της γενικότερης κατάστασης ενός ανθρώπου στον σημερινό κόσμο», γράφει ο Δημοσθένης Kούρτοβικ στο βιβλίο «Eλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς». Tο σύνολο της κριτικής άλλωστε που άσκησε στη συνέχεια δεν είναι άσχετη με τα βιώματα και τη σκληρή και αυστηρή αντίληψη ζωής και βασικών αξιών που εμπνέει το πυκνό αντίκρισμα του θανάτου στη διάρκεια του Eμφυλίου.«O Pένος Aποστολίδης αποτελεί έναν από τους κύριους πυρήνες έκφρασης, επίδρασης και ταυτοτικού προσδιορισμού της μεταπολεμικής λογοτεχνίας, κριτικής και σκέψης. Aυτό το πιστοποιούν και οι οξύτατες αρνητικές επιδράσεις που -παράλληλα με τις θετικές- προκάλεσε επίσης το έργο του, αλλά και κάθε του σχεδόν προσωπική εκδήλωση, είτε πνευματική, είτε κριτική, είτε κατ επίφαση «πολιτική»», όπως αναφέρεται στο βιογραφικό λεξικό της Eκδοτικής Aθηνών. Bασικά έργα του: «Iστορίες από τις νότιες ακτές» (1959), «O γρασαδόρος και τα χειρόγραφα του Max Tod» (1960), «Kριτική του Mεταπολέμου» (1962), «Bορά στο θηρίο» (1963), «Kατηγορώ» (1965), «Στη γέμιση του φεγγαριού» (1967), «O A2» (1968), «Kλειδιά» (1968), μονογραφίες για τον Kρόμγουελ, τον Kοσμά Aιτωλό, τον Kάφκα, τον Mπέρναρντ Σω, τον Πάστερνακ, κ.ά.,«H άλλη ιστορία» (1972), «Aνθύλη» (1973), «Aπό τον κόσμο Pα» (1973), «Kαμένα φρένα» (1978), «Aξονες» (1979), κ.ά. Mετά το θάνατο του πατέρα του εξέδωσε την «Ποιητική Aνθολογία» και την «Aνθολογία του διηγήματος», εκδόσεις που θεωρούνται κλασικές στο είδος τους.Tο τελευταίο του βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Kάκτος», λίγο πριν από τις γιορτές, με τίτλο «Oλα όσα γνωρίζουν οι Nεοέλληνες για τους Aρχαίους Eλληνες».( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)Πριν από το θάνατό του  εξέδωσε, μαζί με τους γιους του Ήρκο και Στάντη, τον τόμο «K. Π. Καβάφης, Άπαντα τα δημοσιευμένα ποιήματα», εξέλιξη της ανθολόγησης που επίσης έκανε ο Ηρακλής Αποστολίδης το 1933, ερχόμενος σε αντιπαράθεση με τη φιλοπαλαμική διανόηση της εποχής. (

Συμβουλή του Ρένου: «Να είστε ασυμβίβαστοι»

Με «αναρχικές» συμπεριφορές αλλά και αμφιλεγόμενες, κάποτε, επιλογές και πεποιθήσεις, ήρθε σε αντιπαράθεση και με τη χουντική λογοκρισία αλλά και με την προχουντική Δικαιοσύνη, καταδικαζόμενος για εισβολή στη Βουλή του 1964 επικεφαλής διαδηλωτών. Είχε δηλώσει ότι δεν ψήφιζε ποτέ (έριχνε άδειο φάκελο), ότι ήταν «εναντίον των πολιτικών παρατάξεων και των κυκλωμάτων». Αιρετικός εκ πεποιθήσεως, συμβούλευε τους νέους να είναι ασυμβίβαστοι, γιατί «όποιος σκύβει το κεφάλι δεν πρόκειται να περάσει καλύτερα». Ο ίδιος άλλωστε υπήρξε, κατά δήλωσή του, «κακός στρατιώτης».
——————————————

Χατζηφώτης, Ιωάννης Μ. 

Ο Ι. Μ. Χατζηφώτης γεννήθηκε το 1944 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από γονείς Δωδεκανησίους και έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 2006 στην Αθήνα. Έκανε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Αβερώφειο και έχει σπουδάσει φιλολογία στην Αθήνα και κοινωνιολογία της θρησκείας στην Κατάνη της Σικελίας. Διετέλεσε Μέγας Άρχων Υπομνηματογράφος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και Μέγας Άρχων Ιερομνήμων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Από το 1982 έως το 1998 σύμβουλος και εκπρόσωπος τύπου και δημοσίων σχέσεων του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ και από το 1983 διευθυντής του επισήμου οργάνου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Εκκλησιαστική Αλήθεια». Διευθυντής και εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου από το 1984 έως το 1995. Ασχολήθηκε με την ποίηση, την κριτική βιβλίου, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το θέατρο. Μελετήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα ιστορικά, λογοτεχνικά και επιστημονικά περιοδικά. Στο πολύπλευρο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται εισηγήσεις σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια, δημοσιεύματα σε τιμητικούς τόμους και επετηρίδες και βιβλία με θέμα τη νεοελληνική ιστορία, όπως τα αναφερόμενα στον Άνθιμο Γαζή, τον Θ. Α. Πασχίδη, τον Ν. Δημητρακόπουλο, το Άγιον Όρος, την Πάτμο και τα Μετέωρα, τη Δωδεκάνησο, τους εθνικούς αγώνες της εκκλησίας, τον Γρηγόριο Ε΄, την Αλεξάνδρεια. Έφερε στο φως πλήθος ανεκδότων εγγράφων από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και άλλα ιστορικά αρχεία. Το έργο του «Αλεξάνδρεια (Οι δύο αιώνες του νεότερου ελληνισμού, 19ος-20ός)» βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ιστορικών Μελετών επί του Νεοτέρου Ελληνισμού, του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», τακτικός εταίρος της Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, της Μεσογειακής Ακαδημίας της Ρώμης, της Ελλ. Βιβλιογραφικής Εταιρίας, αντιπρόεδρος της Έκκλησης της Ακρόπολης, γενικός γραμματέας της Ένωσης Δημοσιογράφων – Ιδιοκτητών Επιστημονικού Περιοδικού Τύπου, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Συμβούλων Δημοσίων Σχέσεων, αν. γεν. γραμ. της Ελληνικής Επιτροπής των Φίλων της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Υπήρξε τακτικός συνεργάτης όλων σχεδόν των ημερησίων αθηναϊκών εφημερίδων και περιοδικών: «Έθνους», «Νέων», «Ελευθεροτυπίας», «Βραδυνής», «Εστίας», «Καθημερινής», «Απογευματινής», «Ακρόπολης», «Εικόνων», «Επικαίρων», «Ιστορίας εικονογραφημένης» και αρθρογράφος του «Ελεύθερου Τύπου» στο ένθετο «Ορθοδοξία και ελληνισμός». Απεβίωσε στην Αθήνα το 2006.——————————————

 

ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΓΙΑΛΑΜΑΣ 

Ο ΑΣΗΜΑΚΗΣ ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων και δημοσιογράφων, που έχουν αφήσει εποχή. Ολη σχεδόν τη ζωή του τη μοίρασε ανάμεσα στη δημοσιογραφία και της εφημερίδας το αντιμόνιο των τυπογραφείων και τις αίθουσες των θεάτρων.

ΜΕ ΤΗΝ πένα του, ο Ασημάκης καυτηρίαζε τα στραβά κι ανάποδα μιας ολόκληρης εποχής και πάντα αταλάντευτα βρισκόταν στο πλευρό των αδικημένων. Η επιλογή αυτή, που ‘χε κάνει από τα πρώτα της δημοσιογραφικής ζωής βήματα, δεν ήταν καθόλου εύκολη να την τηρήσεις και τα κυνηγητά κάθε μορφής, συχνά ασφυκτικά, εξοντωτικά.

ΑΠΑΝΩΤΕΣ οι διώξεις, τα «καλέσματα», τα «μπιλιετάκια», που του έστελναν τα αστυνομικά τμήματα και οι γαλονάδες, να σπεύσει να παρουσιαστεί «δι’ υπόθεσίν» του. Κι ο Ασημάκης, και στις πιο δύσκολες στιγμές, έσπευδε να παρουσιαστεί. Είναι γεγονός πως, παρ’ όλα αυτά, ο Ασημάκης ποτέ δεν έχασε το κέφι του, ούτε το χιούμορ, που το ‘χε πάντα σε άμεση χρήση και δράση.

ΣΤΑ παραπάνω είναι σχετικό και το καθημερινό ενδιαφέρον, με το οποίο ζούσε και βοηθούσε το «Ριζοσπάστη» με το χειρόγραφο. Ετοιμος σε κάθε περίπτωση να μπει στο τραπέζι της σύνταξης και να δώσει ακόμη και τα φαρμακεία, ή κάποια ανταπόκριση από την επαρχία. Ετοιμος για ό,τι χρειαζόταν η εφημερίδα. Ποτέ δεν το έπαιζε «βεντέτα». Μισόν αιώνα έφηβος και πάντα έτοιμος.

ΑΠ’ ΟΛΑ, όμως, η Αντίσταση, το ΕΑΜ, είχε γιομίσει τη ζωή του και πάνω σ’ αυτό σμίλεψε μια μεγάλη παραγωγή, που τη σφράγισε με τη δική του ανθρωπιά. Χαιρόταν, όταν αυτός ο γραμματέας του ΕΑΜ Δημοσιογράφων της ΕΣΗΕΑ ξετύλιγε τις μακρινές εκείνες αναμνήσεις του, πότε με τον Ψαθά, πότε με τον Κ. Βιδάλη, τον Καρβούνη και αμέτρητους άλλους. Ολοι τον αγαπούσαν και όλους τους αγαπούσε. Ο Ασημάκης. μέσα στο πολύβουο καφενείο (Αγίου Μελετίου Πατησίων), κάτω από τα χτυπήματα, που κάνουν τα πούλια στο τάβλι, έβρισκε «ησυχία» για να βγάλει της μέρας το χειρόγραφο.

ΠΑΝΤΑ με τιμή ιδιαίτερη ο λόγος του για τα χρόνια τα μεγάλα του ΕΑΜ, που δούλεψε ακούραστα κι άφοβα στα παράνομα έντυπα, τότε που με το γέλιο είχε ενταχθεί στο «κύκλωμα» του θανάτου, που παρ’ ολίγο να τον άρπαζε και θα τέλειωνε για πάντα. Από τους πρώτους, που έδωσε «παρών» στο κάλεσμα του ΕΑΜ και όρθιος μαζί μας στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, τραγουδώντας μαζί μας του Καρβούνη το Θούριο: «Βροντάει ο Ολυμπος». Πορεία αταλάντευτη, πορεία αγωνιστική, αθόρυβη, διακριτική στον ανηφορικό δρόμο ο αγωνιστής δημοσιογράφος δίπλα στους εργαζόμενους. Εφηβος και προχτές ακόμη, όπως έμπαινε τότε πριν από μισόν αιώνα στης δημοσιογραφίας και του θεάτρου τους μεγάλους δρόμους.

Αλέκος Λιδωρίκης 

Από τη Βικιπαίδεια, και όχι μόνον φυσικά…

Αλέκος Λιδωρίκης (1907-1988). Ο Αλέκος Λιδωρίκης γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του δημοσιογράφου, θεατρικού συγγραφέα, θιασάρχη και πολιτικού Μιλτιάδη Λιδωρίκη. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης και παράλληλα άρχισε να συνεργάζεται ως δημοσιογράφος, κριτικός και χρονογράφος με αθηναϊκές εφημερίδες (όπως η Καθημερινή, η Ακρόπολις, η Ελευθέρα Γνώμη, το Έθνος, τα Νέα) αλλά και με τον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης. Ως δημοσιογράφος γνώρισε μεγάλη επιτυχία, κυρίως στο χώρο των συνεντεύξεων, επιτυγχάνοντας να συνομιλήσει με πολλές μεγάλες προσωπικότητες της πολιτικής, του πνεύματος και της τέχνης. Έζησε πολλά χρόνια στις Η.Π.Α. και από το 1945 ως το 1959 εργάστηκε στην κινηματογραφική εταιρεία Twentieth Century Fox. Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1925 με θεατρικά μονόπρακτα έργα, που ανέβηκαν από ερασιτεχνικούς θιάσους και το 1933 ο θίασος Αλίκης-Μουσούρη ανέβασε το τρίπρακτο «Η μεγάλη στιγμή». Έργα του παραστάθηκαν από τους θιάσους Κοτοπούλη, Αρώνη-Μουσούρη, του Εθνικού Θεάτρου και άλλους, ενώ το σύνολο της παραγωγής του αριθμεί είκοσι περίπου τίτλους. Έγραψε επίσης διηγήματα, μυθιστορήματα και μια ποιητική συλλογή. Γενικός γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, βραβεύτηκε το 1940 με το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου. Πέθανε το 1988. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Αλέκου Λιδωρίκη βλ. Γεωργουσόπουλος Κώστας, «Λιδωρίκης Αλέκος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986 και Καρνασιώτης Κώστας, «Λιδωρίκης Αλέκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).
μία νέα πνοή στη μελέτη της ιστορίας της Αρχαίας Επιστήμης. … Περισσότερα >>

Ως δημοσιογράφος συνεργάστηκε από το 1930 με πολλές εφημερίδες όπως «Ακρόπολις», «Καθημερινή», «Τα Νέα», «Μεσημβρινή», «Εθνικός Κήρυκας Ν. Υόρκης», «Ελευθεροτυπία» κ.ά. Επίσης συνεργάστηκε με πολλά ελληνικά και ξένα περιοδικά.

Το 1933 έκανε το επίσημο ξεκίνημα του και στο Θέατρο. Τα κυριότερα θεατρικά του έργα είναι: «Η μεγάλη στιγμή» (Θίασος Μουσούρη-Αλίκης, 1933) που εγκαινίασε με σπάνια επιτυχία τη σταδιοδρομία του σαν δραματουργού, «Λόρδος Βύρων» (Εθνικό Θέατρο1934), «Εδώ θα μείνουμε για πάντα», (Θιάσος Μουσούρη-Αλίκης-Νέζερ,1937), «Αίθουσα Αναμονής» (Θίασος Κοτοπούλη, Πρώτο Εθνικό Βραβείο, 1940), «Μια ζωή είναι αυτή» (Θιάσος Μιράντα-Παππά, 1942), «Παντού τα Πάντα» (Θίασος Μουσούρη-Αρώνη, Μιράντας-Παππά, 1942), «Αντρας, Γυναίκα, Διάβολος» (Θίασος Κοτοπούλη, 1943), «Ενας ιππότης στον καιρό μας» (Θίασος Μουσούρη-Αρώνη, 1943), «Ο άγνωστος Θεός» (Θίασος Μουσούρη-Μιράντας-Νέζερ, 1944), «Χωρίς Γάντι» (Θίασος Κοτοπούλη, 1956), «Οι ξεριζωμένοι» (Θίασος Βεργή, Πρώτο Κρατικό Βραβείο, 19621963) «Καληνύχτα έρωτα» (Θίασος Μυράτ, 1964), «Ουράνιο Τόξο» (Θίασος Μουσούρη, 1966), «Οταν δεν τον περίμεναν» (Εθνικό Θέατρο, 1971) κλπ.

Πάνω από 25 θεατρικά έργα του έχουν παιχτεί στο εξωτερικό. Εκτός όμως από το θέατρο και την δημοσιογραφία έγραψε επίσης πεζά, ποιήματα και κριτικές. Ανάμεσα στα έργα του που έχουν παιχτεί είναι και τα: «Νόμος» (1929), «Έξοδος κινδύνου» (1942) κ.ά.

Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών συγγραφέων και άλλων πνευματικών σωματείων. Είχε λάβει μέρος σε περισσότερες από 20 αποστολές στο εξωτερικό σε διεθνείς πνευματικές συναντήσεις. Έιχε βραβευθεί από τηνΑκαδημία των Αθηνών έχοντας λάβει δύο Πρώτα Κρατικά και ένα Εθνικό Βραβείο, καθώς επίσης του έιχαν απονεμηθεί τέσσερα παράσημα και άλλες διακρίσεις.

Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.

——————————————–

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΜ. ΛΙΑΝΗΣ 

Γεννήθηκε στο Αμύνταιο της Φλώρινας, στις 2.9.1942.
Είναι παντρεμένος με την Κοραλία Καράντη. Έχει μία κόρη και ένα γιο.

Επάγγελμα: Δημοσιογράφος.


Σπουδές: Τελειόφοιτος του Τμήματος Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.


Ξένες γλώσσες: Γαλλική.


Διεύθυνση: Γραφεία: Πλατεία Σταδίου 1-3, 11635, Αθήνα, Tηλ.: 210-7015200, Φαξ: 210-7510252.
Σαρανταπόρου 42, 53100, Φλώρινα, Τηλ.: 23850/29490.


Κοινοβουλευτικές δραστηριότητες

Εξελέγη Βουλευτής Φλώρινας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου), του 1990, του 1993, του 1996, του 2000, του 2004 και του 2007.


Πολιτικές – κοινωνικές δραστηριότητες

Διετέλεσε Υφυπουργός Πολιτισμού (Αθλητισμού) από 30.8.2002 έως 10.3.2004. Επίσης διετέλεσε Υφυπουργός Πολιτισμού (Αθλητισμού) από 13.10.1993 έως 8.7.1994, από 8.7.1994 έως 15.9.1995 και από 15.9.1995 έως 22.1.1996.
Ήταν δική του η ιδέα της επανεκδιεκδίκησης από την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τον Ιανουάριο του 1996 υπέγραψε ως Υφυπουργός Πολιτισμού την αίτηση υποψηφιότητας της Ελλάδας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Εργάσθηκε ως δημοσιογράφος σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά, αλλά και στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Είναι μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α.
Ήταν βασικός μάρτυρας στη δίκη των πρωταιτίων της Χούντας καταθέτοντας σημαντικά έγγραφα, αλλά και μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις με στοιχεία κατά των Γ. Παπαδόπουλου, Ι. Λαδά και Δ. Ιωαννίδη.
Το 1976 πραγματοποίησε μεγάλη έρευνα στα βάθη της Τουρκίας, προσκομίζοντας στοιχεία για τους αγνοούμενους της Κυπριακής τραγωδίας.
Από το 1970 έως το 1989 πήρε συνεντεύξεις από τις μεγαλύτερες πολιτικές και καλλιτεχνικές προσωπικότητες της εποχής του.
Το 1990 ξεκίνησε και καθιέρωσε στον Άγιο Αχίλλειο τις πολιτιστικές εκδηλώσεις «Πρέσπες».

Κι άλλες βιογραφίες στο http://www.press-bank.gr/articles/viewnews.aspx?lc=greek&newsid=8A1854BD-258A-4651-B808-DBEFA769AFA4 

——————————————————

   Ο Διονύσιος Κόκκινος  ιστορικός και λογοτέχνης KAI δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ιστορία και τη λογοτεχνία. Εξέδωσε την εφημερίδα «Μέλλον» και εργάσθηκε στις εφημερίδες Ακρόπολη,Καθημερινή, Πατρίδα, Πρωτεύουσα, Ελληνική, Πρωΐα και Έθνος. Επίσης διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης ενώ εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1955.

Κωνσταντίνος Βαρουξής  ΄Ηλειος δημοσιογράφος και εκδότης.

Γεννήθηκε στον Πύργο και καταγόταν απο παραδοσιακή οικογένεια δημοσιογράφων. Οι Βαρουξήδες ήταν κλάδος της οικογένειας Σπηλιωτόπουλου απο την Δημητσάνα που είχε προσφέρει πολλα στον αγώνα του 21′. Το 1892 ίδρυσε την εβδομαδιαία εφημερίδα«Αυγή». Το 1895 ο Κων. Βαρουξής εξορίστηκε στην Λευκάδα γιατί θεωρήθηκε ότι με το άρθρο του ο «Βασιλεύς» έβριζε τον βασιλιά. Το 1898 έγινε η δίκη στο Κακουργοδικείο της Λευκάδας και κρίθηκε αθώος. Το ίδιο έτος σταμάτησε την έκδοση της Αυγής ενώ το 1910 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ηλεία». Τελικά το 1915 σταμάτησε την έκδοσή της, την οποία ξανάρχισε ύστερα απο μεγάλη απουσία το 1928. Σταμάτησε οριστικά το 1931.

———————————-

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας, που ισχυρίζεται ότι τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία ο ΑΠ.ΒΡΑΧΙΟΛΙΔΗΣ («διέπραξα τέτοιο ειδεχθές έγκλημα»; Τον ρώτησε κάποτε!) τα κατάφερε και ως υιός του Λάμπρου να λαμπρυνθεί δημοσιογραφικά…

   Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας  εκτός από δημοσιογραφος, (τέως βουλευτής σήμερα 2008) είναι πετυχημένος συγγραφέας και παραγωγός της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1946 στην Αθήνα, γιος των ηθοποιών Λάμπρου Κωνσταντάρα και Ιουλίας Γεωργοπούλου. Στις εθνικές εκλογές του 2004 εξελέγη βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Παντρεμένος με τη Βίκυ Βουρλάκη, έχει μια κόρη, την Παυλίνα ( σκηνοθέτης- Παραγωγός του ραδιοφώνου) και τον Λάμπρο ( δημοσιογράφος). Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Wilson High School, στην αμερικανική πόλη Easton της πολιτείας Pennsylvania.

Σπούδασε Αγγλική και Ελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως συντάκτης, σχολιογράφος, αρθρογράφος, αρχισυντάκτης και Διευθυντής Σύνταξης στις εφημερίδες Ελεύθερος Κόσμος ( 1969), Καθημερινή (1974),Βραδυνή (1982), 24 Ώρες (1988), Αθηναική(1997), Βραδυνή (1998), Χώρα (1999)και Traffic (2001). Επίσης στα περιοδικά Auto Express, 4 Τροχοί, Επίκαιρα, Madame Figaro ,Crash , 9 Μήνες , στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Αθήνα 9,84, Σκάι, Ωχ Εφ Εμ, ΕΡΑ-2, Cool 9.87, Profit και στους τηλεοπτικούς σταθμούς ΕΡΤ-1, ΕΡΤ-2, MEGA,New Channel, Seven,Tempo, Κανάλι 10.

ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ

«Πετάει…πετάει το πουλί»: Η πρώτη μεταδικτατορική επιθεώρηση, σε συνεργασία με τους Πάνο Τσίρο και Γιάννη Κακουλίδη. Ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη από το θίασο του Πέτρου Φυσσούν (Ιούλιος, 1974).

«Λαέ Αφέντη»: Επιθεώρηση σε συνεργασία με τους Πάνο Τσίρο και Γιάννη Κακουλίδη. Ανέβηκε στην Αθήνα από το θίασο του Πέτρου Φυσσούν (Οκτώβριος, 1974).

«Μια Αθηναία στην Αθήνα»: Σενάριο για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά με τη Ρένα Βλαχοπούλου, σε συνεργασία με τους Πάνο Τσίρο και Γιάννη Κακουλίδη (1976 – 1977).

«Ο Λαμπρούκος και οι λατρείες του» : Κωμωδία που ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά και άλλες 10 πόλεις από το θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα τον χειμώνα του 19771978.

«Η Ιστορία της Φόρμουλα Ι»: Κάκτος (1979).

«Ο Απαπαπαπάς και άλλα παραμύθια»: Καρκατσούλης (1980).

«Ποτέ μην αγαπήσεις ξένο»: Μυθιστόρημα του H. Robins σε ελεύθερη απόδοση, Κάκτος (1981).

«Ο Μπαλαντέρ»: Σενάριο για την κινηματογραφική ταινία “Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ”, με το Λάμπρο Κωνσταντάρα και τη Μάρω Κοντού – Κινηματογραφικός Οργανισμός Καραγιάννης / Καρατζόπουλος (1981).

«Λάμπρος Κωνσταντάρας:Μέσα απ΄ τα δικά μου μάτια»: Βιογραφική Μονογραφία, Καστανιώτης (1997).

«Απόψε θα σου ορκιστώ πως σ΄ αγαπάω»: Μυθιστόρημα, Καστανιώτης (1999).

«Δόξα και Δάκρυ»: Η ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων σε αντιπαράθεση με τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις της εποχής τους, Πατάκης (2000).

«Στα δύσκολα σε θέλω»: Μυθιστόρημα, Καστανιώτης (2001).

«Το μαύρο κουτί»: Μυθιστόρημα, Καστανιώτης (2003).

«Γράμματα στον Παράδεισο: Επιστολές» Καστανιώτης (2004)

To τελευταίο του βιβλίο : 24 Δευτερόλεπτα ( Απρίλιος 2007)από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Είναι Τακτικό μέλος της Ένωσης Συντακτών (ΕΣΗΕΑ), του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου [ΠΣΑΤ], της Association Internationale de la Presse Sportive [AIPS], της Ελληνικής Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων [ΕΕΘΣ], του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και της Αθηναικής Λέσχης

ΒΡΑΒΕΙΑ – ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

1972: Βραβείο καλύτερου στίχου στο φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης.

1985: «Δημοσιογράφος της χρονιάς» από την εφημερίδα ΠΑΤΡΑ-ΣΠΟΡ.

1986: Βραβείο Πανελληνίου Συνδέσμου Γονέων, για τη συμβολή του στην πάταξη της μάστιγας των ναρκωτικών.

1986: Ειδική Διάκριση της Διεθνούς Ομοσπονδίας “Αθλητισμός για ΄Ολους”.

1987: Ειδική Διάκριση του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών.

1993: Βραβείο “Ι Π Ε Κ Τ Σ Ι” Ελληνοτουρκικής Φιλίας για τη δουλειά του στην Τηλεόραση.

2006 : Το βιβλίο του «Γράμματα στον Παράδεισο» χαρακτηρίστηκε «Βιβλίο της Χρονιάς» από τον Φάρο Τυφλών και μεταγράφηκε στην Γραφή Braille.

———————————

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ Ο Γεώργιος Φιλάρετος (Χαλκίδα 1848 – Αθήνα 1929) 
Ο Γεώργιος Φιλάρετος (Χαλκίδα 1848 – Αθήνα 1929) υπήρξε δημοσιογράφος και πολιτικός, ένας από τους πρωτοπόρους των αγώνων υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και νομικά στη Γαλλία. Το περιβάλλον της Γαλλίας, έντονα δημοκρατικό, τον επηρεάζει βαθύτατα. Γνωρίζεται με πολλές προσωπικότητες (Ρουβιέ, μετέπειτα πρωθυπουργός, Κλεμανσώ πρωθυπουργός στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο) και εμποτίζεται με τα δημοκρατικά ιδανικά και τις αρχές της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα γνωρίζεται με τον Ρόκκο Χοϊδά, τον Π. Πανά, τον Μιχ. Κατσίμπαλη και ιδρύουν το Δημοκρατικό Σύλλογο «Ρήγας». Το 1876 αποφοιτά και ασκεί τη δικηγορία στη Χαλκίδα. Δημοσιεύει για πρώτη φορά τις ιδέες του για αβασίλευτη δημοκρατία στην εφημερίδα «Εύβοια» που εκδίδει μέχρι το 1881.
Στα εθνικά θέματα υποστήριζε μια ελάχιστα ρεαλιστική, επιθετική πολιτική απέναντι στην Τουρκία και δε συμμεριζόταν τις σοσιαλιστικές απόψεις του Χοϊδά. Μάλιστα ακόμη και στο ζήτημα του πολιτεύματος είναι πιο ελαστικός σε σχέση με τον Χοϊδά. Θεωρούσε ότι ο ελληνικός λαός δεν ήταν ώριμος και ότι ο ίδιος σεβόταν το συμβιβασμό του 1864. Μονάχα στην οριακή κατάσταση των συγκρούσεων το 1874/75 για το χαρακτήρα του συντάγματος απειλούσε για ανοιχτή αντιμοναρχική προπαγάνδα, γιατί κάτω από αυτές τις εξελίξεις δε χρειαζόταν να σεβαστεί το συμβιβασμό.
Το 1881 η Θεσσαλία προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Ο Φιλάρετος μετακόμισε στον Βόλο, όπου και εξελέγη βουλευτής, το 1881 και το 1895, και βουλευτής Λάρισας το 1890. Γενικά ο Φιλάρετος θεωρούσε ότι χρειαζόταν μια μακρά διάρκεια ωρίμανσης του λαού και μέχρι τότε έπρεπε να αναγνωριστούν στο βασιλιά μεγαλύτερα περιθώρια δράσης. Έτσι, βρήκε το δρόμο να ενταχθεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό και το 1891 συμμετείχε μαζί με τον παλαιό Κουμουνδουρικό Σωτ. Σωτηρόπουλο, τον ανεξάρτητο Κωνστ. Κωνσταντόπουλο, τους πρώην δηληγιαννικούς Παπαμιχαλόπουλο, Νικ. Δεληγιάννη και Παν. Μανέτα και ηγέτη τον Δημήτριο Ράλλη στην ίδρυση του λεγόμενου Τρίτου Κόμματος, αν και επίσημα δεν είχαν αρχηγό. Στις συνεδριάσεις που γίνονταν μια δύο φορές την εβδομάδα ο πρόεδρος άλλαζε με τη σειρά. Με αυτή τη χειρονομία ήθελαν να δώσουν βάρος στη διαμαρτυρία τους κατά της συγκέντρωσης εξουσίας στα χέρια του αρχηγού κόμματος μέσα στο κοινοβουλευτικό σύστημα της εποχής, ειδικά όπως το είχε διαμορφώσει ο Τρικούπης. Η υπεράσπιση του κοινοβουλευτισμού μάλιστα τους οδήγησε σε παραχωρήσεις προς τη μοναρχία και την προσπάθεια προσεταιρισμού του βασιλιά. Ακόμη και ο ίδιος ο Φιλάρετος έφτασε να προτείνει την ενίσχυση της μοναρχίας απέναντι στον πρωθυπουργικοκεντρισμό ως ενδιάμεσο σταθμό στην πορεία προς την αβασίλευτη δημοκρατία.
Όταν το 1892 ο Γεώργιος Α΄ αποτάθηκε στον Κωνσταντόπουλο να αναλάβει την πρωθυπουργία, το Τρίτο Κόμμα διαλύθηκε, αλλά ο Φιλάρετος δέχτηκε να αναλάβει το υπουργείο Δικαιοσύνης. Σύντομα όμως αποχωρεί από την κυβέρνηση και αποσύρεται από την πολιτική δράση. Το 1897 συμμετέχει όμως ενεργά στις πιέσεις προς τον Δηλιγιάννη για παρέμβαση υπέρ της κρητικής επανάστασης και πίεζε υπέρ του πολέμου. Η ήττα τον οδηγεί για άλλη μια φορά στην αποχώρηση από την πολιτική. Επανέρχεται το 1908 εκδίδοντας τη δημοκρατική εφημερίδα Ριζοσπάστης. Επανεξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή (1910).
Όταν ξέσπασε το Κίνημα της Εθνικής Αμύνης συμμετείχε σε αυτό στο πλευρό του Βενιζέλου και διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού Γραφείου της προσωρινής κυβέρνησης. Το 1917 αποχώρησε πάλι από την πολιτική. Όταν ιδρύθηκε η γερουσία το 1929, αναδείχθηκε αριστίνδην γερουσιαστής. Το ίδιος έτος όμως πέθανε.
Υπήρξε από τους πρώτους οικιστές της περιοχής Καλλιθέα, όπου αγόρασε πολλά κτήματα. Συμμετείχε στην ίδρυση οικισμού από την «Οικοδομική Εταιρεία» της οποίας διετέλεσε πρόεδρος. Ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων: Η δικαστική αναδιοργάνωσις εν Ελλάδι (1885), Λεξικόν Κρυπτογραφικόν (1889), Ξενοκρατεία και Βασιλεία εν Ελλάδι, 1821-1897 (1897), Αι γυναίκες ως δικηγόροι (1901), Πολιτείαι και κοινότητες. Κοινά και ομοσπονδίαι (1902), Ήθη και νόμοι (1903), Αμνηστεία πολιτικών και κοινών εγκλημάτων (1915), Εθνικά δίκαια Ελλάδος (1918), Ιστορία των Ελληνικών Πολιτευμάτων (1924), Συνεργατικοί συνεταιρισμοί Αμπελακίων, Ύδρας, Σπετσών, Ψαρρών (1927).
 Από το ΣΚΡΙΠ – Αρ. Φύλλου: 27 – 3/5/2008
ΒΑΣΙΛΗΣ Α. ΚΑΒΒΑΘΑΣΕνας «δραματικά ερασιτέχνης», Δημοσιογράφος – φωτογράφος – συγγραφέας ζωγράφος, Επιδαύριος(  αυτά φυσικά τα γράφει ο ίδιος…κι ας λέει ό,τι θέλει για πάρτη του…)
Δείτε σχετικό φωτογραφικό υλικό στο Gallery »Γεννήθηκε στην Αρχαία Επίδαυρο,(«εκεί είδεν το πρώτον φως του ήλιου»!) όπου έμαθε και τα «πρώτα»  γράμματα, με δάσκαλο τον πατέρα του Αθανάσιο Καββαθά. Εκείνος, ως ερασιτέχνης ζωγράφος, τον «εξοικείωσε» και με την ζωγραφική, (με την οποία κατεγίνετο «από τ’άγρια χαράματα»,) και με την γλυπτική. Με την ιδιότητα του «άτυπου εφόρου αρχαιοτήτων»  είχε την εποπτεία του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου της Παλιάς Επιδαύρου, όπου σε κάθε σπιθαμή γης υπήρχε κι ένα αρχαίο κατάλοιπο, ένα κτέρισμα («πρόβαλε ένα χέρι μαρμάρινο»)… Τ’αγάλματα που ανακαλύπτονταν τότε το ένα μετά το άλλο (συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου που έβγαλε στην επιφάνεια  ο μαθητευομένος ! )* με την δική τους πλέον φροντίδα – πατέρα και γιού – μεταφέρονταν στην αυλή του δημοτικού σχολείου.Στην «αγκαλιά» τους αναπαύθηκε και ονειρεύτηκε ο «περι ου ο λόγος» υιός, (ο οποίος ειρήσθω ένα παρόδω «υποφέρει από μια ψύξη στα πλευρά – κατάλοιπο της επαφής του με το μάρμαρο»!). Πέραν αυτών, στο «Λογείο» αλλά κυρίως στα άβολα σκαλιά του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, «εκεί στο κοίλον, μια κουκίδα κι εγώ…» (όπου ανελλιπώς παρακολουθεί τα δρώμενα από το 1954, πενήντα δύο συναπτά έτη, δηλαδή!) έμαθε τα «δεύτερα» γράμματα, ως μαθητής του Αισχύλου, του Ευριπίδη, του Σοφοκλή, του Αριστοφάνη… Αυτή είναι ουσιαστικά η Παιδεία του, και ο τίτλος σπουδών του-αν υποτεθεί ότι υπάρχει τέτοιος-αυτήν την ένδειξη φέρει «μισό αιώνα συνεπής θεατής του θεάτρου της Επιδαύρου!» αυτή- η Παιδεία – είναι η βάση των πολλαπλών ενασχολήσεων του, με την Δημοσιογραφία, και την φωτογραφία**, επί τρεις δεκαετίες και πλέον σε εφημερίδες και περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, με την συγγραφή 25 βιβλίων, πολλά εκ των οποίων έγιναν «μπέστ-σέλλερ», και την ζωγραφική – έχει επιλεκτικά εκθέσει έργα του στις γκαλερί «Επίπεδα», «Ιανός» και «Μιχαλαριάς ΑΡΤ»… (Πίνακες του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές).Σημ. Οι συνάδελφοί του, δημοσιογράφοι και συγγραφείς, έχουν αποφανθεί κατά καιρούς για τις δημοσιογραφικές και λογοτεχνικές του επιδόσεις, και, εν ολίγοις, οι πρώτοι διατείνονται ότι «είναι πολύ καλός φωτογράφος» και οι δεύτεροι «εξαιρετικός ζωγράφος»! Ο ίδιος θεωρεί εαυτόν «δραματικά ερασιτέχνη» σε ότι κάνει-κάνοντας χρήση της γνωστής ρήσης του Γ.Σεφέρη «οι Έλληνες είναι δραματικά ερασιτέχνες…»
Όπως και νά΄χουν τα πράγματα η περίπτωση του Βασίλη Καββαθά είναι μια  περίπτωση για επανεξέταση. Δεδομένου ότι εν Ελλάδι «ελαφρά τη καρδία κρίνεται» κι αυτός, και με μόνο στοιχείο την εντύπωση που προκαλεί ( θετική η αρνητική) «άμα τη εμφανίσει» στο γυαλί … Λαμβανομένου υπ’όψη του γεγονότος ότι θεωρεί … «την δημοσιογραφία και, εξ αυτής, διασημότητα «πνευματική διαταραχή»- εκδηλούμενες εις την πρωτεύουσα-και την ζωγραφική «θεραπευτική αγωγή…» εις το Αβατον της Επιδαύρου.Δεν δήλωσε ποτέ ποιητής ή ζωγράφος. Δεν άντεχε την «ελληνική χλεύη»…*Ενα απόβροχο είχε ξεμυτίσει από την γη ένα χέρι σπασμένο, το οποίο λες και μου έγνεφε να πλησιάσω… Ηταν το άγαλμα που σας έλεγα… Αργότερα με ένα Γερμανό ερευνητή – επιγραφολόγο εντοπίσαμε το Μικρό Θεάτρο της Επιδαύρου, στο οποίο σήμερα δίδονται οι μουσικές παραστάσεις… Τότε έκανα και την πρώτη παρουσίασή του στον «Ταχυδρόμο»… (απόσπασμα από το βιογραφικό του)**Τα φωτογραφικά του ντοκουμέντα από την Αιθιοπία (με προλογικά κείμενα του Γιάννη Ρίτσου  του Αντώνη Σαμαράκη και του ιδίου) έγιναν λεύκωμα και εκδόθηκαν από τις εκδόσεις ΑΛΚΥΟΝ-ΜΠΕΛΛ και ταυτόχρονα εξετέθησαν στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Φωτογραφικό Κέντρο Αθηνών το 1985.

ΒΙΒΛΙA ΤΟΥ ΒΑΣ. ΚΑΒΒΑΘΑ

Η ΑΛΛΗ ΕΛΕΝΗ
Εκδότης: ΑΛΚΥΩΝ
Μη Διαθέσιμο

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΑΞΙΚΟΜΗΜΑ
Κατηγορία: Πολιτικές επιστήμες
Εκδότης: ΦΛΩΡΟΣ Ι.
Ημερ/νία έκδοσης: 1987
Αριθμός σελίδων: 348
Μη Διαθέσιμο

50 + 1 ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ
Έτος Έκδοσης: 1988
Αριθμός Σελίδων: 236
Εκδότης: ΓΝΩΣΗ

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΘΕΑΤΡΙΝΑΣ 
Κατηγορία: Ελληνική πεζογραφία
Εκδότης:ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Ημερ/νία έκδοσης: 1991
Αριθμός σελίδων: 166
Διαθέσιμο

ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙΟ ΛΑ ΛΑ, ΛΟΛΑ
Συγγραφέας: Καββαθάς, Βασίλης / Λαζόπουλος, Λάκης
Κατηγορία: Κόμικς- Χιούμορ  Θέατρο
Εκδότης: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Ημερ/νία έκδοσης: 1991
Εικονογράφος: Γραμματόπουλος, Κώστας
Αριθμός σελίδων: 245

Ο ΝΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΛΑΡΟΣ –  ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Κατηγορία: Παιδική λογοτεχνία
Εκδότης: ΓΝΩΣΗ

Ο ΘΕΟΣ ΚΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ 
Ημ/νία Εκδοσης: 1/1/1994 , Ο ΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 
Ημ/νία Εκδοσης: 1/1/1995 , Ο ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΣΕΝΤΕ

…Και  πολλά άλλα… Πάντως εμείς τον …εκλαμβάνουμε ως δημοσιογράφο… Αν αυτός προτιμάει το ζωγράφος, φωτογράφος  κ.λ.π…. his problem…

——————————————-

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΒΑΘΑΣ

Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου κι εκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα.

Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε μαζί με τον Γιάννη Παγώνη στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που αποφάσισε να συμπεριλάβει στην ύλη του και σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται και η πρώτη του προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό μαζί με το Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί & Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο. Από εκείνη την πρώτη απόπειρα σώζονται σήμερα λίγες μόνο φωτογραφίες, τις οποίες μπορείτε να δείτε στο σχετικό φάκελο αριστερά. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε εκεί και τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κοροβηλά.

Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του Σοφία τους «4Τροχούς» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρά ταύτα όμως, βρήκε χρόνο να αφιερώσει και στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί αναγνώστες γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα- ως το καλύτερο του είδους του που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν το έχουμε συμπεριλάβει σε αυτή την ιστοσελίδα στο φάκελο «Περιοδικά», αλλά το παρουσιάζουμε αυτόνομα, φιλοξενώντας τα κείμενα που έγραψε γι αυτό ο ιδρυτής των «4Τροχών» από το 1970 ως το 1984. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης και στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για μικρό διάστημα από την επόμενη χρονιά στην «Καθημερινή». Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί και στην εφημερίδα «Το Πρώτο Θέμα», από το ιδρυτικό της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- και δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη διακεκριμένους συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού».

Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς τεκταινόμενα αυτής της χώρας και του κόσμου που την κατοικεί. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και άφθονα τεχνικά άρθρα, καθώς και συμβουλές σχετικές με την ασφαλή και σωστή ανάλογα με τα πραγματικά δεδομένα της οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών και την πρόοδο της τεχνολογίας, εξαφανίστηκε η ανάγκη δημοσίευσης από πλευράς του τέτοιων θεμάτων: οι… πλατίνες και τα καρμπιρατέρ εξαφανίστηκαν, ταμπούρα υπάρχουν πια λίγα –για πόσο ακόμη;- μόνο στους πίσω τροχούς, το ΑΒS έχει κάνει το φρενάρισμα σχεδόν απλή υπόθεση, ενώ και το τελευταίο «οχυρό ελευθερίας» -η οδήγηση- υποβοηθείται πλέον από ένα σωρό ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου πρόσφυσης και συμπεριφοράς. Ωστόσο ποτέ δε λείπει ένας –σύγχρονος- λόγος για να γράφεις…

Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπληρώνει αισίως 50 χρόνια ενεργής δημοσιογραφίας…

 ————————————————-

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

Ο Στέλιος Κούλογλου είναι… απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών και σπούδασε δημοσιογραφία στο Παρίσι, στο Τόκιο και στην Ινδία. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 1981 στο Aντί και αργότερα εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στο «Βήμα». Διετέλεσε ανταποκριτής της εφημερίδας «Αυγή» στο Παρίσι και το 1989 εγκαταστάθηκε στην Μόσχα απ όπου κάλυψε τις εξελίξεις στην Σοβιετική Ένωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες για λογαριασμό του ραδιοσταθμού «Sky» και της εφημερίδας «Καθημερινή». Τα χρόνια 1992-95 κάλυψε ως ειδικός απεσταλμένος τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Επίσης αρθρογραφεί σε περιοδικά και έχει γράψει 7 βιβλία. Το τελευταίο του βιβλίο («Μην πας ποτέ μόνος στο ταχυδρομείο»), είναι best seller με περισσότερα απο 35.000 αντίτυπα. Από τον Οκτώβριο του 2005 επιμελούνταν και παρουσίαζε την εκπομπή «Θεματική Βραδιά» στην ΕΤ1.

Από το 1996 ο Κούλογλου επιμελούνταν και παρουσίαζε την εκπομπή Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα στη δημόσια τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ.). Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα ήταν μια ωριαία εβδομαδιαία εκπομπή ντοκιμαντέρ πάνω σε διεθνή και ελληνικά ιστορικά και σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, εστιάζοντας κυρίως στις εμπειρίες των πρωταγωνιστών τους αλλά και των απλών ανθρώπων. Από το 1996, οπότε και ξεκίνησε, η εκπομπή βρισκόταν στον κατάλογο των καλύτερων τηλεοπτικών προγραμμάτων και επιλέχθηκε για να αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα σε διεθνή φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Βραβεύθηκε τέσσερις φορές ως η καλύτερη ελληνική ενημερωτική εκπομπή. Το Σεπτέμβριο του 2000 και 2001 της απονεμήθηκε το «Euro-Comenius«, το ευρωπαϊκό βραβείο για ιστορικά ντοκιμαντέρ.

Oι πληροφορίες είναι από τη WIKIPAIDEIA…

————————–

ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ,

ΑΡΧΙΣΕ ΤΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΊΑ ΤΟΥ από την Εφημερίδα «Έθνος» το 1959, ενώ φοιτούσε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Ελληνο-Αμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου στην Αθήνα. Ξεκίνησε ως καλλιτεχνικός Συντάκτης, στιχουργός, θεατρικός συγγραφέας, υπεύθυνος Γραφείων Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων σε θέατρα και καλλιτεχνικούς Οργανισμούς. Σήμερα ασχολείται με όλα σχεδόν τα θέματα ως ρεπόρτερ και σχολιαστής. Είναι ο Ιδρυτής – Ιδιοκτήτης – Διευθυντής του ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ. Που αποτελεί σημαντική πηγή Πληροφόρησης ΜΜΕ, Εφημερίδων και Ιστοσελίδων στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Ο πρώτος που συστηματοποίησε, 35 χρόνια τώρα, την πληροφόρηση του Ελληνισμού της Διασποράς, για όσα συνέβαιναν στην Πατρίδα. Και συνέβαλε πολύ στη δημιουργία και νέων Ελληνικών Προγραμμάτων σε Ραδιοφωνικούς Σταθμούς σε περισσότερες από 30 χώρες όπου κατοικούν Έλληνες. Αλλά και εντύπων. Αφού τους έστελνε και μετέδιδε, αφιλοκερδώς, ειδήσεις, συνεντεύξεις, σχόλια, ηχογραφημένα στιγμιότυπα, περιγραφές, νέα τραγούδια και όλες σχεδόν τις δραστηριότητες της Πολιτικής, Οικονομικής, Καλλιτεχνικής, Αθλητικής, Κοινωνικής και Εθνικής ζωής στην Ελλάδα μας.
Συνεργάζεται με εκατοντάδες ΜΜΕ, Εφημερίδες, Περιοδικά, Ιστοσελίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει διεθνώς βραβευθεί ως δημοσιογράφος περισσότερες από 100 φορές, ως στιχουργός 9 φορές, πολλές φορές ως υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων και Γραφείων Τύπου σε Οργανισμούς, Ιδρύματα, Υπηρεσίες και άλλες ποικίλες δράσεις. Φέτος, συμπλήρωσε τις 90.000 Ανταποκρίσεις, άρθρα, σχόλια, συνεντεύξεις που έχουν δημοσιευθεί από το 1960 επωνύμως σε περισσότερα από 110 ΜΜΕ. Έχει συνοδεύσει ως δημοσιογράφος Προέδρους Δημοκρατίας, Πρωθυπουργούς, Αρχιεπισκόπους, υπουργούς σε επίσημες επισκέψεις τους σε πολλές χώρες. Ο ίδιος έχει φέρει εις πέρας αποστολές στο εξωτερικό σημαντικής εθνικής σημασίας. Στην Αμερική, με πρώτη πόλη τη Φιλαδέλφεια, έχει έρθει περίπου 15 φορές. Πρωτοήρθε το 1975, ως καλεσμένος τότε της κ. Γεωργίας και του αλησμόνητου Σάββα Γενεράλη, δημιουργών του φημισμένου Ελληνικού Ραδιοφωνικού Προγράμματος στη Φιλαδέλφεια, «THE GREEK SOUND», που τόσα είχε προσφέρει στον Ελληνισμό της Περιφέρειας. Kαι του πρόσφατα απελθόντος συνεπωνύμου του Ηλία Ηλιόπουλου (Ηλία Πούλου), για να παρευρεθεί στο γάμο της κόρης του Άννας. Αυτά, δηλώνει συχνά, δεν τα ξεχνάει. Συνεργάζεται με την Εφημερίδα μας, «THE HELLENIC NEWS OF AMERICA» από την αρχή της εκδόσεώς της. Σήμερα είναι ο τακτικός «αρθρογράφος» με την ανταπόκρισή του «ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ», που δίνει μια εικόνα, της σημερινής επικαιρότητος στην Ελλάδα. Εκλέγεται από το 1988 Πρόεδρος στην Ένωση Συντακτών Ραδιο-Τηλεοπτικών Μέσων Ελλάδος, στην μη κερδοσκοπική Εταιρεία Προβολής Εθνικών Θεμάτων. Είναι μέλος σε τέσσαρες Ενώσεις Συντακτών και Ανταποκριτών, της Εταιρείας Πνευματικής Ιδιοκτησίας κ.α.
Παντρεμένος, με την Νικολίνα Αργυρού, Διευθύντρια Πολιτισμού και Αθλητισμού στη Νομαρχία Αθηνών, έχει ένα γιο τον Χρήστο, δικηγόρο και δημοσιογράφο – συνεργάτη στην THE HELLENIC NEWS OF AMERICA και μία κόρη, την Αλεξάνδρα, φοιτήτρια στη Σχολή «Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές» του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο ίδιος είναι και «αγρότης» στο Δερβένι Κορινθίας όπου γεννήθηκε το 1935.

——————————-

 

ΥΠΟΜΝΗΣΗ ΑΝΑΓΚΑΙΑ: Από το ΑΛΜΑΝΑΚ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ,θα παρελάσουν όλοι οι σημαντικοί του Τύπου! Βέβαια κάποιοι εκ των ανθολογουμένων υπάρχουν διάσπαρτα σε διάφορα  σάϊτς …ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, είπαμε ότι ΚΑΝΟΥΜΕ!Βέβαια υπάρχουν και το WHO IS WHO ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ  (…το έχετε δει ποτέ;)καθώς και το ϊδρυμα Μπότση που κάνει αντίστοιχη προσπάθεια καταγραφής των ανθρώπων του Τύπου…και δώστου και καλεί …δημοσιογράφους να τους στείλουν τα βιογραφικά τους… Καλά, χαιρέτα μας τον πλάτανο! Αν τα βρείτε… ειδοποιείστε μας!Εν τάξει, εμείς ως Τράπεζα Τύπου ξέρουμε πόσο ξυλοπόδαροι είναι… Το ΄’εχουν αποδείξει με τη μέχρι σήμερα ιστορία τους….χωρις φυσικά να εξαιρούνται τα συνδικαλιστικά όργανα του Τύπου…(ΕΣΗΕΑ, ΠΟΕΣΥ, ΕΙΗΕΑ κ.λ.π.) που εδώ κι έναν αιώνα δεν έχουν πράξει τίποτε… για την καταγραφή των μελών τους… που οι περισσότεροι είναι στηλοβάτες του έθνους αυτού!Για να καταλάβαιτε το διασκεδαστικό… κι εμείς καλέσαμε όσους θεωρούν εαυτόν …δημοσιογράφο να μας στείλουν ένα σημειωματάκι… (Μα κανενας τρίχας που κυκλοφορεί -εν φαντασιώσει- ως δημοσιογράφος …δεν κουνήθηκε, αν και καθημερινά κάνει την …κουνίστρα!…). θα ελέγχαμε φυσικά τη σοβαρότητά του..αλλά εμείς όπως-ξέρετε-ξέρουμε… με τη δική μας γραφή…δεν χαριζόμαστε σε κανέναν….   Και μετά χαιρετίσματα!———————————————————

Γιώργος Τσιούνης

ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΤΣΙΟΥΝΗΣ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ

Συνταξιούχος Δημοσιογράφος
Tακτικό μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α.
και της ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ.
ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…Παλαίμαχος αλλά όχι απόμαχος…Οι δημοσιογράφοι δεν… αποστρατεύονται ούτε… παροπλίζονται.Παραμένουν δημοσιογράφοι ισοβίως. Ισόβια δεσμά στην υπηρεσία ενός δύσκολου, κοπιαστικού, ανθρωποβόρου θα έλεγα, λειτουργήματος. Ναι λειτουργήματος…Η «απελευθέρωση» τους έρχεται μαζί με την τελευταία τους ανάσα, όταν αρχίζουν το, χωρίς επιστροφή, μεγάλο ταξίδι.Μιλάμε βέβαια για τους πραγματικούς δημοσιογράφους, όχι για κάποιους άλλους…Μπήκα (εγώ) στον χορό, στην μεγάλη περιπέτεια, έφηβος, σχεδόν παιδί, πριν από πενήντα εννέα (59) χρόνια. Το καλοκαίρι του 1950, απόφοιτος (για την ακρίβεια μετεξεταστέος που καθάρισε τον Σεπτέμβρη) του τότε οκταταξίου γυμνασίου, μεγαλοφυούς δημιουργήματος του μεγαλοφυούς δικτάτορα Γιάννη Μεταξά (Θεός σχωρέστον).Λίγο πριν από τον πόλεμο, μικρό παιδί 7 – 8 χρόνων, «επιστρατεύτηκα» μαζί με όλα τα παιδιά στη νεολαία της 4ης Αυγούστου, ως «σκαπανέας»Ήμουν ένα μικρό «σκαπανάκι» που έλεγε κάποτε ο μέγας Μίκης Θεοδωράκης.«Σκαπανάκι» 7 – 8 χρόνων που μαζί με τα άλλα «σκαπανάκια» μας τραβολογούσαν από δω κι από κει με αποτέλεσμα, από την ταλαιπωρία και την κούραση, να κατουριόμαστε στα βρακιά μας!!
Μπράβο στην Ε.Ο.Ν. (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας). Μπράβο…Το μεγάλο δημοσιογραφικό ταξίδι αρχίζει με όχημα τον «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ», το καλοκαίρι του 1950.Παιδί για όλες τις δουλειές, τις δημοσιογραφικές εννοείται, αλλά και για μερικά μικροθεληματάκια, σα νεαρούλης. «Κύριε συναδελφάκο» με προσαγόρευε, ο μακαρίτης Γιώργος Αποστολόπουλος, βοηθός, τότε, του μεγάλου Γιώργου Καράντζα, στην αρχισυνταξία της εφημερίδας και αργότερα αρχισυντάκτης στο «ΒΗΜΑ».Οι πρώτοι μου δάσκαλοι Νίκος Ευαγγελόπουλος (διευθυντής), Γιώργος Καράντζας, Γιάννης Μαρής (Τσιριμώκος), Γιώργος Αποστολόπουλος, Νίκος Τσιφόρος, Γιώργος Δρόσος, Μέμος Φαράκος (νεαρός τότε αλλά φθασμένος δημοσιογράφος) Λούης Δάνος και βέβαια ο κολοσσός ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ, με οδήγησαν στους σωστούς δρόμους. Τους ευγνωμονώ.Μετά τον Πλαστηρικό «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ» στεγάστηκα δημοσιογραφικά στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ» (και στις δύο φάσεις της ημερήσιας έκδοσής του), του άλλου μεγάλου δασκάλου μου, του αξέχαστου Δημήτρη Πουρνάρα. Αργότερα, καθιερωμένος πλέον συντάκτης, πρόσφερα τις υπηρεσίες μου και στην εβδομαδιαία έκδοσή του που η κυκλοφορία της ήταν ιλιγγιώδης.Ο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» υπήρξε μια έπαλξη λαϊκών δημοκρατικών αγώνων, ταγμένος στην Κεντροαριστερά.Η περιπετειώδης επαγγελματική μου πορεία συνεχίστηκε σε πολλές άλλες, μεγάλες και μικρές εφημερίδες, αθηναϊκές, επαρχιακές, κυπριακές και σε αρκετά περιοδικά και άλλα έντυπα.
Μερικές στάσεις της περιπλάνησης μου, αν θυμάμαι καλά : «ΑΝΕΝΔΟΤΟΣ» «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ», «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» Κύπρου, «ΤΡΙΚΑΛΙΝΑ ΝΕΑ», «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΚΑΙ «ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ» Κερκύρας, «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ» και «ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» Αθήνας.Παράλληλα για μια περίπου εικοσαετία μέχρι την συνταξιοδότησή μου την 1η Μαρτίου 1988, διετέλεσα συντάκτης, προϊστάμενος και υπεύθυνος ύλης, καθώς και αρχισυντάκτης των ραδιοφωνικών δελτίων ειδήσεων της Ε.Ρ.Τ. 2, της παλιάς Υ.ΕΝ.Ε.Δ, η οποία έγινε Ε.Ρ.Τ. από τον αείμνηστο Βαγγέλη Αβέρωφ που με τιμούσε με την φιλία του.Μετά την μεταπολίτευση νάμαι σε καίρια πόστα στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», που δημιούργησε σχολή κι έβγαλε πολλούς άξιους συναδέλφους, οι οποίοι τώρα μεσουρανούν.Όλοι μαζί, οι μακαρίτες Κίτσος Τεγόπουλος (ιδιοκτήτης), Αλέκος Φιλιππόπουλος (διευθυντής) Λυκούργος Κομίνης, Σταύρος Απέργης, Δημήτρης Μαρούδας και οι καλοί μου φίλοι και συνάδελφοι που δραστηριοποιούνται ακόμη σαν έφηβοι, πάντα γεροί και δυνατοί, Δημήτρης Κουμπιάς, Νίκος Νικολαΐδης, Σπύρος Καρατζαφέρης και ο Σεραφείμ Φυντανίδης που άξια κουμαντάρησε την «Ε» μετά τον Φιλιππόπουλο, όλοι μαζί δουλέψαμε για την εφημερίδα μας, τη δημοσιογραφία και την ελευθεροτυπία.

Η σύνταξη ήρθε, όπως είπα την 1η Μαρτίου του 1988 αλλά η περιπέτεια συνεχίζεται…

Ίδρυσα με φίλους το σταθμό «ΡΑΔΙΟ ΝΕΑ ΚΙΟΣ», που πέτυχε, αλλά τελικά «κατέβασε ρολά» παρά την επιτυχία του, για λόγους που, οπωσδήποτε, δεν θα ενδιέφεραν τον αναγνώστη.

Άσκησα μια δημοσιογραφία αθόρυβη, χωρίς φανφάρες και ρεκλάμες.

Αν ξαναγινόμουν νέος (τι λέω τώρα…), πάλι δημοσιογράφος θα γινόμουν και πάλι την αθόρυβη και σεμνή δημοσιογραφία θα προτιμούσα.

Σας αγαπώ όλες και όλους.

Εύχομαι προκοπή, καλή πρόοδο, υγεία, ευτυχία, δύναμη.

Γιώργος Ν. Τσιούνης

Υ.Γ. Από την χούντα κυνηγήθηκα γιατί ήμουν πιστός στη μνήμη και τις υποθήκες του ΓΕΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Γεωργίου Παπανδρέου.
Βέβαια δεν διεκδικώ δάφνες αντιστασιακού.

2 thoughts on “ALMANAK ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ

    • Δεν κάνουμε καμιά διάκριση. Αρκεί κάποιος να είναι δημοσιογράφος επαγγελματίας, Θα χαρούμε αν έχετε δημοσιογράφους που δεν έχουν καταχωρηθεί στο ΑΛΜΑΝΑΚ. Παρακαλούμε βοηθείστε μας. Δεν είναι εύκολη η καταγραφή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s